Þriðjudagur, 14. október 2008
Hann setti fyrst upp skrítin svip, maðurinn sem skipti um dyrasíma og tengdi dyrabjölluna fyrir okkur í dag. Ég sat ásamt börnunum í sófanum með popp og kók og við fylgdust þögul með honum skrúfa gamla símann úr veggnum og tengja þann nýja.
Þögnin var orðin þrúgandi og maðurinn farinn að svita. Til að brjóta upp þögnina sagði ég: "Bjallan hefur sko ekki virkað í þrjú ár, langt síðan við höfum séð aðra manneskju - ég er ekki viss um að sonur minn hafi gert sér grein fyrir að það væri til fleira fólk en við þrjú".
---
Ástæðan fyrir því að við vorum öll heima er sú að börnin eru með flensu og það er verið að strauja vélina mína í vinnunni svo ég var að vinna heima - á milli þess sem ég hljóp niður til að hringja bjöllunni og segja hæ við krakkana í dyrasímanum.
Við skiptumst á.
Það þarf ekki mikið til að gleðja okkur.
Best af öllu: það er hægt að setja bjölluna á mute með einu handtaki, ef við förum að sakna góðærisins.