Miðvikudagur, 24. september 2008
Ég er með seríu inní svefnherbergi, ljósin eru lítil rauð hjörtu og ég er búin að hafa hana í herberginu, í nokkur ár núna. Sennilega þrjú.
Um helgina dó serían mín, enda er alltaf kveikt á henni. 24/7/365
Ég fór strax að kaupa nýja. Finnst betra að hafa hana þarna.
Annars lá ég í rúminu mínu í gærkvöldi með tíu ára son minn á hægri hönd og 31 árs Skriðdrekaljón til vinstri. Það var gjörsamlega óborganlegt að heyra þessa tvo karlmenn tala saman, ég segi "karlmenn" vegna þess að mér varð algjörlega ljóst, að ég hef nákvæmlega ekki eitt karllægt bein í mínum líkama nálægt þessum tveimur.
Einkasonurinn getur ekki beðið eftir að fá að prufa gröfur og jarðýtur - enda er það eitthvað sem þeir eru sammála um að "allir alvöru menn gera".
Yndislegir.
Mér finnst svo gaman að elda fyrir hann! Þegar ég elda fyrir krakkana, plokka þau í matinn og spyrja hvað þetta er og hitt er, eins og þau skilji ekki að það er samspil allra þessara þátta sem gefa heildarbragðið. Honum finnst maturinn sem ég elda svo góður og stundum, þegar við erum að borða, þá horfir hann á mig eins og hann trúi varla að ég sé til og segir "þetta er æðislegur matur", og svo kyssir hann mig.
Það er æðislegt að eiga mann sem finnst matur góður, sem virðist aldrei hafa átt kærustu sem kann að elda og ég er að vona að þetta rubbi off á krakkana.
Og wouldn't you know it.. ég elda helmingi oftar en ég gerði.
Það er bara svo fokk leiðinlegt að elda fyrir matvant fólk. Ég hreinlega nenni því ekki. Börnin eru í skýjunum með hvað ég er farin að elda oft, þó þau þreytist ekki á að plokka og kvarta yfir hvað þetta er nú ómögulegt allt saman. Einkasonurinn vill helst að Skriðdrekaljónið sé alltaf hjá okkur, ég er víst svo góð í skapinu þegar hann er nálægt og dugleg að þrífa og svona...
Um daginn vorum við bara hérna tvö og þegar ég lagði matinn á borðið fyrir framan hann sagði hann "ég held að við ættum að fara að búa saman".
hehehe
Hann skiptir um skoðun annað kvöld, þegar ég fer með hann út að hlaupa..