ravings of a lunatic: Run Forrest..

Run Forrest..

Fimmtudagur, 14. ágúst 2008

Mér finnst ekkert rosalega gaman að hlaupa ein og þess vegna hef ég fengið krakkana mína til að koma með mér þegar ég fer út. Algjör snilld, ég er að komast í form OG eyða tíma með börnunum mínum. Af hverju datt mér þetta ekki í hug áður? Okkur finnst þetta meira að segja öllum gaman. Frumburðurinn hleypur með mér og finnst ég heldur hæg, einkasonurinn er á hjóli og hvetur mig áfram. Stundum kallar hann: "Run Forrest, run!"

Í fyrrakvöld hljóp ég fjóra km með krökkunum. Á einum stað komum við að svakalega stórum grasbala, eða engi. Æ ég veit ekki hvað þetta heitir en það er svona jörð sem hefur ekki verið malbikuð heldur er þakin grasi sem er slétt og einhver vinnur við að slá. Ég fékk þá flugu í höfuðið að prufa að fara handahlaup, sem ég gerði. Ég tók mér stöðu, byrjaði glæsilega en hrundi í jörðina kveinandi úr sársauka.

Hvað er í gangi? Ég gat farið endalaus handahlaup fyrir.. eh... já.

Tuttugu árum.

Þetta er náttúrlega bara rugl. Þó ég sé orðin gamalmenni tek ég ekki í mál að geta ekki farið handahlaup og ég ákvað að prufa aftur, og hrundi aftur í jörðina. Sonur minn skemmti sér konunglega yfir þessu.

Ég reyndi aftur og tókst að fara handahlaup, sem hefðu reyndar ekki unnið til neinna verðlauna og þegar ég lenti leið mér eins og höfuðið á mér væri að springa, fann fyrir þrýstingi í eyrunum og hélt að augun ætluðu útúr höfðinu. Ég spurði börnin hvort annaðhvort þeirra væri með síma. Nei þau könnuðust ekki við að hafa síma. Þá sagði ég þeim að ef ég myndi detta í jörðina á leiðinni heim yrðu þau að banka uppá í nærliggjandi húsi og biðja fólkið fallega um að hringja á sjúkrabíl. Þau fóru bæði að hlæja - ég var ekki að grínast.

Næst prufaði ég að fara kollhnís. Ekki var það að gera góða hluti fyrir þrýstinginn í höfðinu. Gott ég er vel líftryggð. Ég lá í grasinu örmagna. Doddi gekk til mín og ýtti aðeins við mér með fætinum, eins og ég væri hræ.

Þetta er staðan. Þetta er líkamlegt ástand mitt. Ég meika ekki að fara í handahlaup og kollhnís, það er mér um megn.

Í gærkvöldi endurtók ég leikinn, nema í þetta skipti hljóp ég 5.4 km (google earth rúlar). Þegar við komum að grasinu fór ég handahlaup. Þetta var glæsilegt handahlaup á ólympískan mælikvarða. Börnin störðu á mig. Fannst ég awesome - sem ég er. Þegar ég lenti fann ég engan þrýsing í höfðinu. Augun voru á sínum stað. Ég fór handahlaup og kollhnís og arabastökk og allskonar. Á eftir lágum við í grasinu og horfðum á stjörnurnar og reyndum að halda skýjunum kjurrum með höndunum. Það tókst ekki.

Í kvöld ætla ég að fara sex kílómetra, eða sjö.
Ég vona að það verði smá rigning, mér finnst svo gott að hlaupa í rigningu.

Unglingurinn er að vinna í kvöld og áður en hún fór sagðist hún vona að hún kæmi nógu snemma heim til að fara með mér út að hlaupa. Nógu snemma? Ég sagði henni að vera ekkert að stressa sig. Ég bíð bara eftir henni.

Vandræðaunglingar hvað? Fólki sem líður vel er ekki til vandræða.

| anna | 17:52 |