Mánudagur, 11. ágúst 2008
Litlar og bláar nornir fara oft að hitta aðrar nornir þegar þeim líður illa til að sækja styrk og skilning. Ég er engin undantekning.
Þess vegna sátu tvær nornir við lítið borð og töluðu saman um lífið, tilveruna, karlmenn, ást, flóttamenn, trúarbrögð, heilastarfsemi, móðursýki og muninn á kynjunum. Þegar við vorum búnar að ræða þessi mál tók nornavinkona mín fram spilin sín og sagði mér að draga níu spil, sem ég gerði.
Hún sagði mér að stokka spilin sem ég valdi, sem ég gerði og þegar ég var búin að því tók hún við þeim og raðaði þeim eftir kúnstarinnar reglum á borðið fyrir framan mig. Svo byrjaði hún að túlka spilin. Ég fékk góða spá. Ég man að einu sinni kom ég til hennar in high spirits og dró tíu spil. Þegar hún hafði lagt þau niður spurði hún "Anna, er eitthvað að?" vegna þess að ég hafði valið öll ógeðslegustu spilin í stokknum. Í þetta skipti leið mér ekki vel en valdi góð spil.
Hún lagði fyrst niður þrjú spil. Því næst lagði hún eitt fyrir ofan miðju spilið, tvö beint niður af miðju spilinu og þrjú neðst eins og fyrstu þrjú. Hún sagði mér hvað öll spilin þýddu - nema hún hljóp yfir eitt. Þegar hún var búin með öll nema þetta eina sem hún hljóp yfir hætti hún að tala. Tók sér góðan tíma. Hún horfði á spilið. Renndi fingrunum aðeins eftir brúnunum. Ég spurði hvað þessi staða sem spilið var í merkti. Hún sagði að þetta væri eitthvað sem væri yfirvofandi.
Eftir langa þögn tók hún spilið, snéri því að mér, horfði ákveðin á mig og sagði "ég ætla ekki að segja að þetta sé karlmaður".
Ég fór að hlæja og hún líka - vegna þess að við vissum báðar að spilið er karlmaður og hún hefði sagt það við alla aðra.
Það er gott að eiga góða vini.