send to facebook | |
|
|
|
 |
Hungurverkfall - Hlaup
Miðvikudagur, 13. ágúst 2008
Mánudagur. Þriðja í verslunarmannahelgi sat ég í vellystingum útí garði hjá Eddu frænku minni og úðaði í mig ís. Við vorum að leggja á ráðin með hvernig við ætlum að haga dagskránni í brúðkaupinu sem við höfðum tekið að okkur að veislustýra næstkomandi föstudag. Ég hef ekki haft mikinn tíma til að velta þessu brúðkaupi fyrir mér, enda vitað frá upphafi að ég yrði mjög upptekin á þessum tíma. Edda fór að ræða um í hvaða fötum hún ætlaði að vera og þarna í garðinum rann upp fyrir mér að á vesturlöndum er víst gerð krafa um að veislustjórar séu í fötum. Það telst líka eðlilegt að þeir séu greiddir, snyrtilegir - fari jafnvel í bað! Engin pressa. Ég hallaði mér aftur í sætinu og þurrkaði ísslettu af kinninni. Þó ég eigi fullan fataskáp af kjólum og drögtum og allskonar skemmtilegu hefur einhver terroristi mætt með úðakönnu og svoleiðis úðað yfir öll fötin í fataskápnum mínum, þegar ég var ekki heima og án minnar vitundar, því öll fötin mín hafa hlaupið og eru orðin númeri of lítil! Ég ætti að fara í mál. Á leiðinni heim frá Eddu hugsaði ég um hvaða valkosti ég hafði í stöðunni. Ég tók strax ákvörðun um að ég myndi EKKI kaupa mér ný föt. Það var out of the question. Ég hef hvorki áhuga né tíma til að eigra búð úr búð í þeirri von að finna eitthvað sem mér finnst remotely interesting. Auk þess á ég hrikalega flottan brúðkaupsveislu-kjól og heilan fataskáp af flottum fötum sem voru öll orðin númeri of lítil og ég var satt að segja orðin leið á að vera alltaf í einhverjum af þessum fimm fötunum sem pössuðu ennþá - þar af eru þrjár nærbuxur. Ég hafði fjóra daga. Eitt gaddem númer. Ég ákvað að svelta mig í kjólinn. Það er líka kreppa og stríð og allskonar hræðilegt að gerast í heiminum og maður eyðir ekki miklum peningum þegar maður er í hungurverkfalli. Allavega ekki í mat. Og ekki REYNA að dissa mig fyrir að ákveða að svelta mig í kjól en ekki í þágu heimsfriðar. Hlusta ekki á þannig helvítis rugl. Ég kom heim og það fyrsta sem ég gerði í hungurverkfallinu var að elda mér pasta með piparostasósu hrærða út með rjóma - vegna þess að það er svo megrandi. Tveimur klukkutímum síðar klæddi ég mig í æfingargalla og hljóp útum dyrnar heima hjá mér. Ég hljóp og hljóp og hljóp og hljóp þangað til ég var komin útí Nauthólsvík. Ég sá að með þessu áframhaldi myndi ég enda í Afríku svo ég hljóp til baka. Hélt að þetta væru kannski fjórir km. Google earth segir að þetta hafi verið átta km - sem skýrir vissulega göngulag mitt daginn eftir. Það leit út fyrir að ég hefði eytt nóttinni í búri með sex stórum karlmönnum sem voru að sjá konu í fyrsta skipti í þrettán ár. Þriðjudagur. Ég lét þessar harðsperrur dauðans ekki brjóta mig niður og um kvöldið rauk ég aftur út og hljóp fjóra km. Ég hélt mig við hungurverkfallið, borðaði búst, hafragraut, meira pasta með piparostasósu - af því það er svo megrandi. Og þeir sem segja að það sé svindl að borða þegar maður er í hungurverkfalli geta hoppað uppí byrgið á sér. Punktur. Þegar ég kom heim, lafmóð, prufaði ég að klæða mig í kjólinn og viti menn! Það tók fimmtán mínútur og slatta af formælingum, en ég gat rennt honum upp! Það var reyndar soldið kómískt að horfa á mig í kjólnum, hann var við það að springa utanaf mér - en þetta gaf mér von um að ég myndi ná að svelta mig nóg til þess að hann virkaði frekar klæðilegur utaná mér á föstudagskvöldinu ef ég myndi halda áfram með þetta hungurverkfalls/hlaup kombó. Miðvikudagur. Þennan dag voru harðsperrurnar ótrúlega vægar. Um kvöldið fór ég út að hlaupa, hljóp fjóra km, kom heim og gerði allskonar sit-ups og push-ups og mongo rass æfingar á fínu æfingadýnunni sem hefur fengið að rykfalla inní skáp fram til þessa - þangað til ég varð að hætta til að vernda heilsu sonar míns sem stóð á öndinni úr hlátri við að fylgjast með þessum stirðbusalegu aðförum mínum. Drengurinn er padda. Áður en ég fór að sofa þetta kvöld horfðist ég í augu við kjólinn þangað til hann lyppaðist niður af herðatrénu. Þegar ég hengdi hann upp vissum við bæði að ég væri búin að vinna. Fimmtudagur. Aðrir 4 km. Þegar ég kom heim fór ég í bað, þurrkaði mér og mátaði kjól sem passaði eins og hann hafi verið sérsniðin utaná mig og á föstudagskvöldið mætti ég í brúðkaup í honum og leit fabúlus út. Þetta heitir að snúa vörn í sókn. Denny Crane. | anna | 21:58 |
send to facebook |
comments
Geðveikt. Úff sami terroristi mætti í minn skáp... ég hleyp af stað í dag og byrja hungurverkfall á morgun... I like Denny Crane... Nr. 4 | posted by: Meinvill | 14.08.2008 | 8:22:26 | [+] |Fröken Fabulus! Þú varst gordjöss á föstudagskvöldið 080808! Algjörlega. Þetta skilaði árangri geri copy-paste og skíri skjalið "ef fötin hlaupa" þannig ég muni nú eftir þessari snilld sem ég reyndar þarf á að halda núna strax!!! knús knús gangi þér vel með verkefnið. post a comment
|
