Föstudagur, 29. ágúst 2008
Ég á afmæli í dag, vúhú! Loksins hætt að vera 36 og komin yfir í alvöru tölu, sem ég hef trú á.
37 er síðasti töff aldurinn fyrir fertugt. 38 og 39 finnst mér ekki kúl og ég er að hugsa um að sleppa því að vera 39 og vera fertug tvö ár í röð, eins og ég sleppti því að vera 29 og var þrítug tvö ár í röð.
Áðan sat ég fyrir framan 5x stækkunarspegilinn sem ég keypti í fyrra (þunglyndisskapandi verkfæri dauðans) og starði á spegilmynd mína á meðan ég heyrði klukkuna slá miðnætti. Ég hélt niðrí mér andanum. Kemur hrukka? Ekkert gerðist.
Þetta verður góður dagur.
Eina mínútu eftir miðnætti fékk ég símtal þar sem mér var óskað til hamingju með afmælið. Venjulega eipa ég ef fólk hringir í mig svona seint, en hann vissi að ég var að vinna og mér fannst þetta alveg ferlega sætt af honum.