anna.is: hvað ætlarðu að gera
anna: ég veit það ekki

anna.is: þú getur ekki látið síðustu mánuði hverfa
anna: ég get spinnað þeim
anna.is: það verður ekki sannleikurinn
anna: hvað hef ég grætt á því að skrifa sannleikann?
anna.is: ekki mikið svosem
anna: sannleikurinn er ofmetið fyrirbæri. Oftast drullu boring - og þá sjaldan sem hann er stórkostlegur þá trúir honum enginn hvort sem er.

anna.is: þú veist ekki hvernig þú átt að spinna þessu. er það.
anna: nei.

anna: ég finn leið.

anna.is: hey
anna: hvað
anna.is: bara..

anna: ég veit

Ég sofnaði í dag. Svaf lengi, svaf lítið í nótt. Þegar ég vaknaði heyrði ég vatn renna inná baði, sem meikaði ekkert sense. Krakkarnir eru hjá pabba sínum.

Ég fór fram en þegar ég reyndi að opna baðherbergishurðina var hún læst. Ég gretti mig, what the..?

Sá einhverra hluta vegna ekki fyrir mér að það væri serial killer þarna inni og fannst ég ekki vera í hættu, þó mér fyndist þetta flippað. Ég bankaði. Ekkert svar. Fór inní stofu, veit ekki til hvers. Heyrði hurðina á baðherberginu opnast, snéri mér við og þarna stóð Bobby Ewing í öllu sínu veldi í gættinni með handklæði utanum sig miðjan. Hann brosti til mín og sagði "good morning".

Ég opnaði munninn, komst ekki lengra.

Hvað getur maður sagt þegar Bobby Ewing blasir við manni nýkomin úr sturtu heima hjá þér - ég er ekki einu sinni með sturtu! Hann fór aftur inná bað og þegar hann kom fram var hann búinn að klæða sig og setja á sig kúrekahatt. Ég stóð í sömu sporum, ennþá með munninn opinn. Hann leit í spegilinn á ganginum og lagaði hattinn. "you know what this is", sagði hann og leit á mig.

"The spin", hvíslaði ég.

Hann gekk til mín, tók um axlirnar á mér og brosti trademark "Bobby" brosinu sínu, þessu sem fær mann til að trúa að einn daginn verði friður á jörð og að súkkulaði sé - in fact - ekki fitandi. Svona "þetta verður allt í lagi" bros - og þú trúir honum. Því næst tók hann af sér hattinn og kom honum fyrir á höfðinu á mér.

Svo fór hann út og lokaði á eftir sér.

Ég stóð hreyfingarlaus í stofunni. Kúrekahatturinn byrjaði að síga niður fyrir augun og á endanum varð allt svart. Í huganum sá ég Bobby fyrir mér.

Brosið var ekki alveg jafn sannfærandi og þegar hann var á staðnum.

Litlar og bláar nornir fara oft að hitta aðrar nornir þegar þeim líður illa til að sækja styrk og skilning. Ég er engin undantekning.

Þess vegna sátu tvær nornir við lítið borð og töluðu saman um lífið, tilveruna, karlmenn, ást, flóttamenn, trúarbrögð, heilastarfsemi, móðursýki og muninn á kynjunum. Þegar við vorum búnar að ræða þessi mál tók nornavinkona mín fram spilin sín og sagði mér að draga níu spil, sem ég gerði.

Hún sagði mér að stokka spilin sem ég valdi, sem ég gerði og þegar ég var búin að því tók hún við þeim og raðaði þeim eftir kúnstarinnar reglum á borðið fyrir framan mig. Svo byrjaði hún að túlka spilin. Ég fékk góða spá. Ég man að einu sinni kom ég til hennar in high spirits og dró tíu spil. Þegar hún hafði lagt þau niður spurði hún "Anna, er eitthvað að?" vegna þess að ég hafði valið öll ógeðslegustu spilin í stokknum. Í þetta skipti leið mér ekki vel en valdi góð spil.

Hún lagði fyrst niður þrjú spil. Því næst lagði hún eitt fyrir ofan miðju spilið, tvö beint niður af miðju spilinu og þrjú neðst eins og fyrstu þrjú. Hún sagði mér hvað öll spilin þýddu - nema hún hljóp yfir eitt. Þegar hún var búin með öll nema þetta eina sem hún hljóp yfir hætti hún að tala. Tók sér góðan tíma. Hún horfði á spilið. Renndi fingrunum aðeins eftir brúnunum. Ég spurði hvað þessi staða sem spilið var í merkti. Hún sagði að þetta væri eitthvað sem væri yfirvofandi.

Eftir langa þögn tók hún spilið, snéri því að mér, horfði ákveðin á mig og sagði "ég ætla ekki að segja að þetta sé karlmaður".

Ég fór að hlæja og hún líka - vegna þess að við vissum báðar að spilið er karlmaður og hún hefði sagt það við alla aðra.

Það er gott að eiga góða vini.

Blómið mitt er að blómstra! Eins og Marel Food Systems!

Bráðum kemur ekki.. betri tíð.. trallalla..

Denny Crane.

Mánudagur.

Þriðja í verslunarmannahelgi sat ég í vellystingum útí garði hjá Eddu frænku minni og úðaði í mig ís. Við vorum að leggja á ráðin með hvernig við ætlum að haga dagskránni í brúðkaupinu sem við höfðum tekið að okkur að veislustýra næstkomandi föstudag.

Ég hef ekki haft mikinn tíma til að velta þessu brúðkaupi fyrir mér, enda vitað frá upphafi að ég yrði mjög upptekin á þessum tíma. Edda fór að ræða um í hvaða fötum hún ætlaði að vera og þarna í garðinum rann upp fyrir mér að á vesturlöndum er víst gerð krafa um að veislustjórar séu í fötum. Það telst líka eðlilegt að þeir séu greiddir, snyrtilegir - fari jafnvel í bað!

Engin pressa.

Ég hallaði mér aftur í sætinu og þurrkaði ísslettu af kinninni. Þó ég eigi fullan fataskáp af kjólum og drögtum og allskonar skemmtilegu hefur einhver terroristi mætt með úðakönnu og svoleiðis úðað yfir öll fötin í fataskápnum mínum, þegar ég var ekki heima og án minnar vitundar, því öll fötin mín hafa hlaupið og eru orðin númeri of lítil!

Ég ætti að fara í mál.

Á leiðinni heim frá Eddu hugsaði ég um hvaða valkosti ég hafði í stöðunni. Ég tók strax ákvörðun um að ég myndi EKKI kaupa mér ný föt. Það var out of the question. Ég hef hvorki áhuga né tíma til að eigra búð úr búð í þeirri von að finna eitthvað sem mér finnst remotely interesting. Auk þess á ég hrikalega flottan brúðkaupsveislu-kjól og heilan fataskáp af flottum fötum sem voru öll orðin númeri of lítil og ég var satt að segja orðin leið á að vera alltaf í einhverjum af þessum fimm fötunum sem pössuðu ennþá - þar af eru þrjár nærbuxur.

Ég hafði fjóra daga. Eitt gaddem númer.

Ég ákvað að svelta mig í kjólinn. Það er líka kreppa og stríð og allskonar hræðilegt að gerast í heiminum og maður eyðir ekki miklum peningum þegar maður er í hungurverkfalli. Allavega ekki í mat.

Og ekki REYNA að dissa mig fyrir að ákveða að svelta mig í kjól en ekki í þágu heimsfriðar. Hlusta ekki á þannig helvítis rugl.

Ég kom heim og það fyrsta sem ég gerði í hungurverkfallinu var að elda mér pasta með piparostasósu hrærða út með rjóma - vegna þess að það er svo megrandi. Tveimur klukkutímum síðar klæddi ég mig í æfingargalla og hljóp útum dyrnar heima hjá mér. Ég hljóp og hljóp og hljóp og hljóp þangað til ég var komin útí Nauthólsvík. Ég sá að með þessu áframhaldi myndi ég enda í Afríku svo ég hljóp til baka. Hélt að þetta væru kannski fjórir km. Google earth segir að þetta hafi verið átta km - sem skýrir vissulega göngulag mitt daginn eftir. Það leit út fyrir að ég hefði eytt nóttinni í búri með sex stórum karlmönnum sem voru að sjá konu í fyrsta skipti í þrettán ár.

Þriðjudagur.

Ég lét þessar harðsperrur dauðans ekki brjóta mig niður og um kvöldið rauk ég aftur út og hljóp fjóra km. Ég hélt mig við hungurverkfallið, borðaði búst, hafragraut, meira pasta með piparostasósu - af því það er svo megrandi. Og þeir sem segja að það sé svindl að borða þegar maður er í hungurverkfalli geta hoppað uppí byrgið á sér. Punktur.

Þegar ég kom heim, lafmóð, prufaði ég að klæða mig í kjólinn og viti menn! Það tók fimmtán mínútur og slatta af formælingum, en ég gat rennt honum upp!

Það var reyndar soldið kómískt að horfa á mig í kjólnum, hann var við það að springa utanaf mér - en þetta gaf mér von um að ég myndi ná að svelta mig nóg til þess að hann virkaði frekar klæðilegur utaná mér á föstudagskvöldinu ef ég myndi halda áfram með þetta hungurverkfalls/hlaup kombó.

Miðvikudagur.

Þennan dag voru harðsperrurnar ótrúlega vægar. Um kvöldið fór ég út að hlaupa, hljóp fjóra km, kom heim og gerði allskonar sit-ups og push-ups og mongo rass æfingar á fínu æfingadýnunni sem hefur fengið að rykfalla inní skáp fram til þessa - þangað til ég varð að hætta til að vernda heilsu sonar míns sem stóð á öndinni úr hlátri við að fylgjast með þessum stirðbusalegu aðförum mínum. Drengurinn er padda.

Áður en ég fór að sofa þetta kvöld horfðist ég í augu við kjólinn þangað til hann lyppaðist niður af herðatrénu. Þegar ég hengdi hann upp vissum við bæði að ég væri búin að vinna.

Fimmtudagur.

Aðrir 4 km. Þegar ég kom heim fór ég í bað, þurrkaði mér og mátaði kjól sem passaði eins og hann hafi verið sérsniðin utaná mig og á föstudagskvöldið mætti ég í brúðkaup í honum og leit fabúlus út.

Þetta heitir að snúa vörn í sókn.
Ef fötin þín taka uppá að hlaupa, þá hleypurðu í fötin.

Denny Crane.

Mér finnst ekkert rosalega gaman að hlaupa ein og þess vegna hef ég fengið krakkana mína til að koma með mér þegar ég fer út. Algjör snilld, ég er að komast í form OG eyða tíma með börnunum mínum. Af hverju datt mér þetta ekki í hug áður? Okkur finnst þetta meira að segja öllum gaman. Frumburðurinn hleypur með mér og finnst ég heldur hæg, einkasonurinn er á hjóli og hvetur mig áfram. Stundum kallar hann: "Run Forrest, run!"

Í fyrrakvöld hljóp ég fjóra km með krökkunum. Á einum stað komum við að svakalega stórum grasbala, eða engi. Æ ég veit ekki hvað þetta heitir en það er svona jörð sem hefur ekki verið malbikuð heldur er þakin grasi sem er slétt og einhver vinnur við að slá. Ég fékk þá flugu í höfuðið að prufa að fara handahlaup, sem ég gerði. Ég tók mér stöðu, byrjaði glæsilega en hrundi í jörðina kveinandi úr sársauka.

Hvað er í gangi? Ég gat farið endalaus handahlaup fyrir.. eh... já.

Tuttugu árum.

Þetta er náttúrlega bara rugl. Þó ég sé orðin gamalmenni tek ég ekki í mál að geta ekki farið handahlaup og ég ákvað að prufa aftur, og hrundi aftur í jörðina. Sonur minn skemmti sér konunglega yfir þessu.

Ég reyndi aftur og tókst að fara handahlaup, sem hefðu reyndar ekki unnið til neinna verðlauna og þegar ég lenti leið mér eins og höfuðið á mér væri að springa, fann fyrir þrýstingi í eyrunum og hélt að augun ætluðu útúr höfðinu. Ég spurði börnin hvort annaðhvort þeirra væri með síma. Nei þau könnuðust ekki við að hafa síma. Þá sagði ég þeim að ef ég myndi detta í jörðina á leiðinni heim yrðu þau að banka uppá í nærliggjandi húsi og biðja fólkið fallega um að hringja á sjúkrabíl. Þau fóru bæði að hlæja - ég var ekki að grínast.

Næst prufaði ég að fara kollhnís. Ekki var það að gera góða hluti fyrir þrýstinginn í höfðinu. Gott ég er vel líftryggð. Ég lá í grasinu örmagna. Doddi gekk til mín og ýtti aðeins við mér með fætinum, eins og ég væri hræ.

Þetta er staðan. Þetta er líkamlegt ástand mitt. Ég meika ekki að fara í handahlaup og kollhnís, það er mér um megn.

Í gærkvöldi endurtók ég leikinn, nema í þetta skipti hljóp ég 5.4 km (google earth rúlar). Þegar við komum að grasinu fór ég handahlaup. Þetta var glæsilegt handahlaup á ólympískan mælikvarða. Börnin störðu á mig. Fannst ég awesome - sem ég er. Þegar ég lenti fann ég engan þrýsing í höfðinu. Augun voru á sínum stað. Ég fór handahlaup og kollhnís og arabastökk og allskonar. Á eftir lágum við í grasinu og horfðum á stjörnurnar og reyndum að halda skýjunum kjurrum með höndunum. Það tókst ekki.

Í kvöld ætla ég að fara sex kílómetra, eða sjö.
Ég vona að það verði smá rigning, mér finnst svo gott að hlaupa í rigningu.

Unglingurinn er að vinna í kvöld og áður en hún fór sagðist hún vona að hún kæmi nógu snemma heim til að fara með mér út að hlaupa. Nógu snemma? Ég sagði henni að vera ekkert að stressa sig. Ég bíð bara eftir henni.

Vandræðaunglingar hvað? Fólki sem líður vel er ekki til vandræða.

Þegar maður má síst við því.

Vélin mín gaf upp öndina á laugardaginn. Það var löngu kominn tími á að uppfæra en af því það er svo helvíti leiðinlegt að setja upp vél hef ég reynt að slá því á frest og let's face it.. það er einhvernvegin aldrei rétti tíminn til að setja upp nýja vél - á meðan gamla virkar.

Ég er svo heppin að þekkja góðan mann sem bjargar mér þegar svona kemur uppá. Hann mætti á svæðið, reyndi að finna bilunina en við enduðum á að fara útí búð og kaupa "uppfærslu 4" sem inniheldur dual örgjörva - sem er ekkert minna en dásamlegt. Því næst fór hann með allt nýja dótið, gamla skjákortið og geisladrifin heim til sín og setti þetta allt saman fyrir mig.

Í gærkvöldi komu hann og konan hans í heimsókn færandi hendi og ég er "up and runnin'" aftur. Ég er ekkert lítið þakklát.

Í dag setti ég upp öll forrit (sem ég man eftir) og færði allt dótið mitt af gamla disknum yfir á nýja. Í kvöld held ég svo áfram þar sem frá var horfið í því sem ég geri for a living..

Djöfuls lúxus er að vera með svona öfluga vél. Dem.

Denny Crane.

Fyrir ári síðan skokkaði ég útibúi úr útibúi að hvetja starfsfólk Glitnis til að skrá sig til leiks í maraþoninu. Ég fór tíu km sjálf og hélt að ég myndi láta lífið þegar ég kom í mark - enda með öflugan hlaupafélaga sem greip í höndina á mér og hálf dró mig lokasprettinn þegar ég var við það að deyja.

Ég sagði þeim að ég myndi hlaupa í ár líka. Reiknaði aldrei með að ég myndi svo bara skilja við glitni og finna nýjan vinnustað til að giftast áður en ég næði að hlaupa aftur með þeim. En það þýðir ekki að ég ætli ekki að standa við það sem ég sagði.

Ég fer tíu km á laugardaginn - fyrir fyrrverandi banka eiginmann minn.

The things I do for love..

Viltu taka þessa prjóna úr dúkkunni sem þú bjóst til... leyfðu mér að lifa.

En.. en.. ég bjó ekki til neina dúkku..

Í fyrra var búin til stutt heimildarmynd um hlaupið og ég hef fengið leyfi til að birta hana á vefnum. Þeir sem vilja koma sér í stuð geta fylgst með hvernig þetta var í fyrra, það verður eflaust ekkert minna fjör í ár þó veðrið verði sennilega ekki jafn rugl gott. Við erum ekkert að láta það brjóta okkur niður.

Það er ennþá hægt að skrá sig, skella sér niðrí Laugardalshöll og taka þátt!

Þar sem ég var ein af þeim sem sá um markaðssetninguna á maraþoninu innanhúss hjá Glitni í fyrra er hægt að sjá mig bregða fyrir í hryllilega spandex gallanum ráðast á fólk í bankanum og rukka um skráningu. Það er nú samt ekki ástæðan fyrir því að ég er að birta þetta myndband, mér finnst svo magnað að sjá allt þetta fólk hlaupa og hvað það myndaðist mikill samhugur og stemming í kringum hlaupið.

Ef þú kemur ekki að hlaupa, skelltu þér á kantinn að hvetja hina.

Koma svo!

Sat í sófanum að dunda mér við að festa hlaupa númerið mitt á bolinn og hlaupa-chip-ið á skóinn, velta fyrir mér hversu sækó ég er að ætla að hlaupa þetta aftur og reyna að gleyma hvað ég var svakalega uppgefin í fyrra - þegar frumburðurinn kom heim úr vinnunni, rétti mér rosa flotta rós og sagði
"þetta var í póstkassanum til þín".

Hver gerir svona sætt daginn áður en ég geri tilraun til sjálfsmorðs með langhlaupi?

Pís of keik. Var reyndar lengur en í fyrra.

2008

Í mark nr - 2818
Startnr - 3395
Finish time - 01:31:10
Chip time - 01:28:49

2007

Í mark nr - 2488
Startnr - 3888
Finish time - 1:18:38
Chip time - 1:16:42

Ógeðslega var þetta gaman! Gaman að sjá ykkur og frábært hvað það voru margir að hlaupa 10 km í fyrsta sinn!

Hlaupafélagi minn er gamall vinnufélagi frá hugbúnaðardeild Glitnis, einn af verktökunum. Þegar hann var farinn að bíða eftir mér sagði ég honum að það væri rugl og að hann ætti að reyna að ná sínum besta tíma. Ég kláraði hlaupið með öðrum starfsmanni Glitnis sem var á svipuðu róli og ég.

Og haldiði að Skriðdrekaljónið hafi ekki mætt á svæðið, hvatt mig áfram á endasprettinum og tekið uppá vídeó þegar ég kom í mark.

Hann er svo sætur.

Ég er að skrifa tölvupóst, las hann yfir og fann setningu sem mér finnst skemmtileg. Pósturinn verður sendur á grafískan hönnuð og ég er að spá í hvort þessi setning, sem kemur á eftir heljarinnar útskýringum, hvort ég þurfi kannski að breyta orðalagi eitthvað.

"Einhvernvegin svona, nema auðvitað allt öðruvísi og útúr kassanum en með sömu grunn hugsun."

Skilja þetta ekki allir?

Ekki voru allir jafn hressir þegar Anna kynnti nýja útlitið á vefnum fyrir stjórn Marel Food Systems á fundi í Fjarskanistan á þriðjudaginn. Ég var tilbúin með plan b, en þeim fannst það ekki nógu frumlegt heldur.

Smá grín. Auðvitað voru allir hressir og samþykktu fyrstu tillöguna - enda var plan b bara tótal rugl sem myndi ekki virka á neinum vef. Það sér hver maður.
hehehe

Í gærkvöldi var ég að fara yfir vefinn og útbúa lista yfir allt sem mig vantar af efni og senda á fólk. Búa til annan lista fyrir forritarana yfir hluti sem þarf að klára. Ég er ennþá að setja þann lista saman en sendi á þá jafn óðum.

Ég sagði upprunalega að með rétta kerfinu gæti ég púllað þetta off fyrir 17. september, af því ég er sækó. Fer bara vel með það. Mér var gefið til 15. ágúst vegna þess að þeir eru meira sækó en ég, sem er hressandi - en vegna sumarleyfa var ekki hægt að fá allt efnið frá fólki fyrir þann tíma svo 15 september er dagurinn. Ég er reyndar á móti því að opna vefi á mánudögum svo ég mun reyna að opna eina mínútu eftir miðnætti til að opna á þriðjudegi.

Þegar ég er búin að skila þessum vef mun ég mæta í vinnuna í þrjá daga og svo ætla ég í viku frí. Ég veit ekki hvert ég ætla að fara en ég veit nákvæmlega hvað ég ætla að gera. Ég ætla að sofa, svo kannski fer ég bara uppí rúm.

Og þegar ég kem til baka, þá hefst ég handa við að gera vefinn, sem ég mun opna 15. september, ennþá betri.

Annað kvöld ætla ég að halda uppá afmælið mitt með því að elda hryllilega góðan mat en svo er það back to business.

Ég er að verða mjög stolt af þessum vef.

Ég á afmæli í dag, vúhú! Loksins hætt að vera 36 og komin yfir í alvöru tölu, sem ég hef trú á.

37 er síðasti töff aldurinn fyrir fertugt. 38 og 39 finnst mér ekki kúl og ég er að hugsa um að sleppa því að vera 39 og vera fertug tvö ár í röð, eins og ég sleppti því að vera 29 og var þrítug tvö ár í röð.

Áðan sat ég fyrir framan 5x stækkunarspegilinn sem ég keypti í fyrra (þunglyndisskapandi verkfæri dauðans) og starði á spegilmynd mína á meðan ég heyrði klukkuna slá miðnætti. Ég hélt niðrí mér andanum. Kemur hrukka? Ekkert gerðist.

Þetta verður góður dagur.

Eina mínútu eftir miðnætti fékk ég símtal þar sem mér var óskað til hamingju með afmælið. Venjulega eipa ég ef fólk hringir í mig svona seint, en hann vissi að ég var að vinna og mér fannst þetta alveg ferlega sætt af honum.

Hann færði mér átján risastóarar rauðar rósir, og toppar með því allar blómasendingar fram til þessa. Inní kortinu stóð að afmælisgjöfin mín væri út að borða á Grillið og leikhúsferð - þegar ég er búin að skila vefnum og hef meiri tíma til að eyða með honum. Yndisleg afmælisgjöf.
Takk elsku Skriðdrekaljón.

Í gær bauð góður vinur minn mér á Holtið í hádegismat í tilefni dagsins, fengum æðislega bleikju og skyr creme brulee, sem okkur fannst bara nokkuð gott. Takk fyrir þetta Hugz, þetta var mjög gaman.

Eins og undanfarin ár átti ég yndislegan afmælisdag.

Skemmtilegasta sms-ið sem ég fékk:
"Til hamingju með daginn fallegasta 37 ára kona landsins! Bið að heila Michael Jackson, hvítasta fimmtuga negra í heimi."

Aha, ég á afmæli sama dag og Michael Jackson. Þess vegna á ég sennilega aldrei eftir að þora að fara til lýtarlæknis..

Vorið 2006 kom frumburðurinn heim úr skólanum með lítinn kassa. Hún rétti mér kassann og sagði að inní honum væri svolítið fyrir mig sem hún bjó til. Ég opnaði kassann og inní honum var þetta hálsmen, stjarna á hring.

Það er hægt að teikna svona stjörnu án þess að lyfta penna frá blaði. Þegar ég var lítil gerði ég mikið af því og ég hætti því ekki þegar ég varð eldri. Ef ég finn gömul blöð eða minnisbækur er alltaf hægt að finna litla fimm arma stjörnu einhversstaðar. Stundum nokkrar saman í hnapp.

Þegar ég bjó til fyrstu anna.is síðuna merkti ég hana með fimm arma stjörnu. Það var ekki einu sinni meðvitað, það var bara það eina sem mér datt í hug að nota og mér fannst kúl að hafa eitthvað tákn við urlið í broswernum. Þessi stjarna er eitt af því fáa sem hefur ekki breyst frá því ég byrjaði með síðuna, því ég fæ bara ekki leið á henni.

Einu sinni bað vinkona mín mig um myndir sem væru "ég", því ég myndast alveg rosalega misjanflega og stundum eru myndir af mér ekkert líkar mér - eða af manneskju sem fáir fá að hitta eða sýnir sig bara í ákveðnum aðstæðum. Ég sendi henni að gamni mynd af mér, en það eina sem sást var þetta hálsmen utanum hálsinn á mér og hún sagði "þessi mynd er algjörlega þú". Vegna þess að frá því ég fékk þetta hálsmen hef ég helst ekki viljað hafa neitt annað um hálsinn. Mér finnst það svo fallegt og ég er svo stolt af því að dóttir mín hafi smíðað það handa mér.

Ég nota ekki mikið af skartgripum og það er erfitt fyrir aðra að finna skartgripi sem höfða til mín, þó það hafi reyndar gerst einu sinni. Ég er mjög sjaldan með eyrnalokka eða armbönd þó það komi fyrir. Ég á nokkra hringa sem ég set upp, en ég er fljót að taka þá niður aftur. Eini hringurinn sem ég entist með var giftingarhringurinn minn. Ég tók hann aldrei af mér, ekkert frekar en ég tek stjörnuna mína af mér.

Þegar ég var að gera mig tilbúna fyrir brúðkaupið um daginn náði ég í fallega perlufesti og bar við kjólinn, en mér fannst þessi stjarna fallegri, þó ég sé með hana á hverjum degi. Hún passar einhvernvegin við allt og mér finnst hún alltaf falleg. Stjarnan um hálsinn á mér er ekki í alveg "fullkomin" í laginu, armarnir hennar eru ekki þráðbeinir og ekki jafn stórir af því hún er handsmíðuð. Mér finnst eiginlega stundum eins og þessi stjarna sé að dansa.

Ég veit ekki af hverju stjarna er uppáhalds táknið mitt. Frumburðurinn segir að það sé vegna þess að ég sé norn. Ég held reyndar að flestar konur séu nornir, bara mis meðvitaðar um það.

Sennilega held ég uppá stjörnuna vegna þess að fyrir mér táknar hún von... and hope is a good thing.