Föstudagur, 04. júlí 2008
Heyrðu.. ég er með umsókn frá einhverjum Ramses hérna.
Hvað vill hann?
Er að sækja um pólitískt hæli.
Hver er þetta?
Einhver svartur maður bara.
Hvern þekkir hann?
Engan merkilegan, var að vinna eitthvað fyrir barnahjálp Sameinuðu þjóðanna. Er á dauðalista stjórnvalda í Kenía sýnist mér.
Já ok. Hefur einhver hringt útaf honum?
Nei, hann þekkir engan sem skiptir máli.
Hvaðan kom hann?
Kom við á Ítalíu áður en hann kom til landsins.
Heyrðu.. voru ekki einhverjir samningar í gangi sem heimila okkur að senda hann til baka?
Jú, en hann á konu hérna sem er nýbúin að eignast barn.
Það er ekki okkar vandamál, talaðu við Bíbí, hann gefur grænt á að senda þennan vandræðamann aftur út. Þú nærð honum í talstöðinni, hann er sennilega að leika sér með löggunni í dag á skotsvæðinu, er ekki þriðjudagur?
Jú. Eru þeir með nýju græjurnar?
Já, við fáum að prófa í næstu viku.
Massa kúl! Ég hafna þessu og útbý bréf.
Vertu ekkert að senda neitt bréf maður, við látum bara handtaka hann og senda úr landi. Ef við förum að senda bréf getur hann farið að gera læti og þú veist hvernig þetta helvítis mannréttindalið lætur, sívælandi alla daga.
Já það er rétt, tökum þetta under the radar bara.
Málið dautt.
---
Ég veit ekki hvar þessi ákvörðun var tekin eða hver tók hana og þetta samtal er skáldskapur. Ég veit hinsvegar að ef kærasta Paul Ramses væri blóðskyld ráðherra hefði hann fengið ríkisborgararétt á fimm mínútum. Fimm mínútum.
Það er ekki oft sem ég nenni að láta bananalýðveldið Ísland fara í taugarnar á mér, en það koma dagar.
Paul Ramses kynntist Íslendingum þegar hann vann við hjálparstarf. Honum fannst Íslendingarnir gott fólk og hélt í alvöru að á Íslandi væri ekki sama ruglið látið viðgangast og í hans heimalandi. Paul Ramses hélt að á Íslandi væru stjórnvöld jafn óspillt og náttúra landsins. Hann hélt að Ísland væri staður þar sem mannréttindi eru ekki fótum troðin.
Think again.