Laugardagur, 07. júní 2008
Við borðuðum saman hafragraut í morgunmat. Mér finnst æðislegt að eiga kærasta sem borðar hafragraut. Á eftir fór hann inná bað. Fannst eitthvað lítill þrýstingur á kalda vatninu, fór að skoða. Fann hvað var að, lagaði það.
Það hefur engum dottið í hug að reyna að laga þetta, aldrei. Hann er svona maður, hann kann og gerir hluti. Og hann er ekkert að spyrja "má ég laga" eða "á ég að.. ", hann gerir og það er það sem gerir hann æðislegan. Og hann brosir mikið eins og hann viti eitthvað leyndarmál sem ég má ekki vita. Púki.
Þegar hann sýndi mér að þetta væri komið í lag trúði ég ekki mínum eigin augum og horfði á hann eins og hann væri ofurhetja. Þegar hann sá hvernig ég horfði á hann hló hann og tók utanum mig og kyssti mig: "ég þurfti ekki einu sinni að bera þunga hluti".
Hann fílar sömu tónlist og ég.
Hvaðan kom þessi maður eiginlega? Kannski er ég bara búin að missa vitið. Kannski er hann ekki til nema í höfðinu á mér.
Í gær borðuðum við saman og hann var að spyrja mig um mig. Það var þá sem ég fattaði hvað ég er lítil og viðkvæm og hvað ég þurfti á honum að halda. Ég panikkaði smá á eftir, var næstum búin að flýja aftur inní hellinn minn.
Það hafa ekki margir náð til mín á þennan hátt, og þeir sem hafa komist á þennan stað hafa yfirleitt farið illa með það vald sem þeim var gefið.
Ég óskaði hann til mín.