Þriðjudagur, 03. júní 2008
Hvað er ég búin að kvarta lengi yfir að ég finni ekki alvöru mann?
Lítur út fyrir að ég geti hætt að kvarta yfir því núna.
Hann er góður við mig, svo góður. Skilur ekki hvað ég er að tala um, finnst hann ekkert vera sérstaklega góður - sem bendir til þess að það sem hann er að gera sé honum eðlislægt sem eykur líkurnar á að hann muni ekki hætta - alveg - þó ég haldi áfram að hitta hann.
Hann verður ekki hræddur þegar ég horfi á hann, honum finnst það gaman og vill að ég haldi því áfram. Það kemur ekki til með að verða vandamál. Hann er ekki spenntur fyrir því að ég hitti aðra menn, sem er ekki vandamál heldur. Mig langar ekki til þess.
Í gær kom hann til mín aftur. Það var leikur á KR vellinum og á ganginum spurði hann hvort lætin í fótboltafólkinu færu í taugarnar á mér. Ég spurði hvort hann væri fótboltamaður. "Nei, ég þoli ekki fótbolta".
Eruði að grínast í mér eða?
Ég var alveg búin að átta mig á því að ég var búin að þrengja markaðinn töluvert með þessum kröfum..
- ekki alki
- ekki þurr alki
- ekki fíkill - spila, vímuefna, klám, kynlíf
- ekki þunglyndur
- ekki fótboltaáhugamaður
..svo til þess að það væru allavega þrír menn í pottinum var ég búin að droppa kröfunni um að viðkomandi þoldi ekki fótbolta. Hvað gerist! Maðurinn sem fann mig er ekki alki, ekki þurr alki, ekki fíkill, ekki þunglyndur, ekki fótboltaáhugamaður og vitiði hvað? Hann er ljón. Hann er svo mikið ljón að hann er með eitt um hálsinn!
Meina...
Sennilega á eftir að koma í ljós að hann er með heiftarlegt ofnæmi fyrir.. hárinu á mér eða eitthvað og verður að flytja til Austurríkis - eða hann er alvöru geimvera frá öðrum hnetti og var bara að skoða sig um á jörðinni, en þarf svo að fara frá mér til sólkerfisins í fjarskanistan einn daginn af því hann gleymdi að hann á fimm konur og þrjátíu börn.
Iss.. það kemur bara í ljós.