Mánudagur, 02. júní 2008
Á laugardagskvöldið var ég í frábæru matarboði hjá Huga og tók að mér að vera fulli kallinn í boðinu. Þegar ég kom heim rétt um hálf eitt um nóttina biðu mín skilaboð frá ókunnugum manni sem hafði bætt mér á msn fyrr um daginn. Þrátt fyrir að vera nær áfengisdauða en lífi ákvað ég að segja hæ...
Bandit says: góða kvöldið
Anna says: góða kvödlið
Bandit says: hvernig hefurðu það...
Anna says: ét er gdrukiin
Anna says: en þú
Bandit says: hehe ég sit heima að bíða eftir næsta skjálfta... spennó
Anna says: úúú
Anna says: gaman
Bandit says: segðu
Anna says: é g er mökkk
Anna says: ölvvu'ð
Anna says: matarbð
Bandit says: ekki leiðinlegt...
Anna says: ja
Anna says: ,eoma
Bandit says: mökkuð á netinu.
Anna says: mena
Anna says: hahhaha
Bandit says: ha?
Bandit says: hehe
Anna says: heyrðu+
Bandit says: er sopinn góður væna...
Anna says: minns er farinn
Bandit says:
Anna says: að sofa+
Bandit says: gerðu það... heyri kannski í þér þegar það rennur af þér..
Anna says: allar lifuf þvi
Anna says: likur
Bandit says: ha hahahahaha
Anna says: gn
Bandit says: góða nótt.. p,s ég heiti haukur
Anna says: hæ haukur
Anna says: gn
Anna says: haukur
Bandit says: gn
Bandit says: anna
Þú toppar auðvitað ekki svona fyrstu kynni.
Hann lét þetta ekki brjóta sig niður og bauð mér út í gærkvöldi. Fór með mig á uppáhalds veitingastaðinn minn þó það hafi ekki verið nokkur leið fyrir hann að vita fyrirfram hvaða staður það er, og fæstir myndu giska á það. Mér fannst það æðislegt.
Þetta stefnumót var ólíkt öllum þeim sem ég hef farið á frá því ég skildi. Fyrir mörgum árum reisti ég mér nefnilega rammgert fangelsi þar sem mér fannst ég vera örugg. Þegar ég byggði það fannst mér betra að hafa það ósýnilegt, þá er nefnilega nærri vonlaust að finna hurðina - nema þú vitir hvar hún er.
Þessi maður fann hurðina og ég held að hann ætli að passa mig. Þegar ég var með honum leið mér eins og ég væri örugg.
Hann á líka skriðdreka og byssur og þegar hann kyssir mig gleymi ég hvað ég heiti í smá stund.
Mér finnst það.. æðislegt.
Í dag er ég með stjörnur í augunum - og þó bíllinn minn hafi dáið í morgun þá get ég ekki hætt að brosa. Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að sennilega mun ég hræða líftóruna úr manninum á innan við korteri. Fyrst tekur hann eftir því að ég gleymi hvernig maður talar, dett út og brosi bara eins og ég sé með greindarvísitölu fyrir neðan frostmark. Svo fer ég að ganga á veggi og missa hluti úr höndunum. Verð feimin. Honum á eftir að finnast krípí þegar ég sit og horfi á hann endalaust eða strýk yfir bringuna hans og handleggina með opin munninn eins og ég trúi ekki alveg að hann sé þarna.. já.
Á ég að segja ykkur.. fuck it. Það verður þá bara að hafa það. Þetta verður þá bara alveg yndislegt korter og ég get ekki beðið eftir að hitta hann aftur.