Sunnudagur, 08. júní 2008
Marel bandið var með gigg í dag á hátíð sem haldin var í tilefni af 25 ára afmæli Marel.
Ég var búin að gera ráðstafanir þannig að einkasonurinn yrði á svæðinu, af því ég vissi að honum myndi þykja gaman. En það gekk ekki eftir og hann kom ekki. Mér fannst það erfitt, ég var búin að hlakka til að hafa hann þarna. Upplifði mig soldið umkomulausa. Ég held að ég hafi staðið mig ágætlega á sviðinu þó ég væri soldið döpur, tókum m.a. Bahama lagið sem ég var að heyra í fyrsta skipti klukkan ellefu á fimmtudagskvöldið þegar gítarleikarinn sendi mér það og sagði að ég yrði að læra það fyrir giggið. Mér finnst þetta skemmtilegt og mér finnst eiginlega mest skemmtilegt að hlusta á þá spila blús. Langar að syngja blús.
Maðurinn sem ég er ekki viss um að sé til í alvörunni, þó hann eigi tannbursta í glasi inná baði síðan í morgun, hann sagðist langa að koma að sjá mig og ég hálfpartinn sá eftir því að hafa beðið hann um að koma ekki, því ég var hrædd um að ég yrði of stressuð á sviðinu með hann á svæðinu. Ég veit betur núna, ég á aldrei eftir að biðja hann um að vera ekki hjá mér aftur.
Á sama tíma fyrir sléttri viku töluðum við fyrst saman. Þegar ég hitti hann daginn eftir var hjartað mitt ekki opið, en hann opnaði það. Ég veit ekki hvernig hann gerði það, ég hélt að það væri kannski ekki hægt.
Hann er á ættarmóti. Sendi mér sms í kvöld, svo hringdi hann í mig.
"Ég er orðinn ástfanginn af þér."
'Cause you make me smile, please stay for a while...
Ég er fallin.
Hook, line and sinker.