 |
|
|
|
 |
Þess virði
Þriðjudagur, 17. júní 2008
Ég er búin að þekkja hann í rétt rúmar tvær vikur og ég er orðin þannig að fólk nær ekki sambandi við mig í matarboðum af því ég er of upptekin við að horfa á hann með stjörnur í augunum. Þegar ég geri þetta brosir hann og blikkar mig. Hann veit vel að ég er kolfallin fyrir honum en hann veit líka að ég er ennþá að bíða eftir að það komi í ljós að hann sé genabreyttur kaktus eða eitthvað álíka mongo. Ég hef aldrei upplifað svona áður og það mun taka smá tíma fyrir mig að ná utanum þetta. Hann er eins og hannaður fyrir mig, og segir að ég sé eins og hönnuð fyrir hann. Samt finnst mér ég ekki vera að gera neitt, nema þykja vænt um hann og ég er ekki búin að missa vitið, þvert á móti. Ég hef meiri orku en áður til að sinna vinnunni og heimilinu - er eiginlega duglegri en áður. Ég er ég sjálf með honum þó ég verði stundum smá vönkuð af hrifningu þegar hann er nálægt mér. Mér líður vel, all the time. Vinir mínir hafa aldrei séð mig svona. Þau hafa aldrei séð mig með manni sem kemur fram við mig eins og hann gerir. Það segir mér margt. Í gærkvöldi sá hann bílinn minn í fyrsta skipti. Honum finnst hann flottur - ef hann væri hreinn. Sagði: "ég þarf að bóna hann fyrir þig." Hvað sagðirðu? [Anna tekur andköf af hrifiningu og Haukur fer að hlæja] Hann ætlar líka að kenna mér að reykspóla á bílnum. Oh.. Hann glotti á meðan hann reykspólaði pínu þegar hann bakkaði úr innkeyrslunni þegar hann hafði skilað mér heim - af því hann vissi að ég myndi grípa andan á lofti og brosa til hans eins og það væri búið að dæla mig fulla af heróíni. Inní eldhúsi í matarboðinu fékk ég the verdict: hann er æðislegur og þau trúðu varla að við værum bara búin að þekkjast í tvær vikur því þeim fannst eins og hann væri bara einn af hópnum. Hann er þannig. Hann skemmti sér mjög vel í gærkvöldi, enda small hann lygilega vel inní hópinn. Þetta er svo lygilegt allt saman að það er löngu hætt að vera fyndið. Ég gæti ekki skáldað svona lagað. Ef ég væri að skálda væri ég t.d. búin að skrifa inn eitthvað vesen, bara til að gera þetta trúverðugt! Og þessi tilfinning er of góð til að þetta geti verið rangt. Ég fer bráðum að vera tilbúin að trúa því alveg. Það hefur tvisvar hellst yfir mig alveg rosalegur ótti, byggður á fyrri reynslu og stundum finnst mér erfitt að treysta á að það muni ekki endurtaka sig - þó ég hafi enga ástæðu til þess að halda það. Þetta er eitthvað sem ég þarf að díla við sjálf og læra að trúa. Hann gerir það auðvelt. Hann er ekki að halda mér í óvissu með hvernig honum líður eða hvað honum finnst. Engir leikir, ekkert rugl. Hann veit einhvernvegin nákvæmlega hvað ég þarf og hann gefur mér það án þess að halda nokkru eftir. Þó hann sé yngri en ég hefur hann þroska langt umfram marga jafnaldra mína af sama kyni. Algjörlega laus við snobb, hroka og yfirborðsmennsku. So far er hann búinn að kynnast þeirri Önnu sem flestir þekkja, auk þess sem hann er að kynnast Hrifnu Önnu sem er sjaldgæf í seríunni, en hann er líka að kynnast Brotnu Önnu sem ég var löngu búin að taka úr umferð og engin fékk að hitta face to face, af því ég treysti engum fyrir henni. Hún gefur kannski ekki rétta mynd af mér en á þessum stað sem hann er kominn á er hún ein. Það er hún sem virkið var reist í kringum af því það var búið að fara svo ævintýralega illa með hana og fólk sem finnur hvergi skjól gefst annað hvort alveg upp eða lærir að verða sterkt. Ég lærði að vera sterk. Ég fæddist ekki þannig. Ég er eiginlega eins og lítið barn að uppgötva eitthvað alveg nýtt. Hvernig það er að fá umhyggju, hlýju, skilning og snertingu frá einhverjum sem ég geymi á þessum stað í hjartanu. Og hann er ekki yfirdrifinn eða væminn. Hann syngur ekki til mín sonnettur eða skrifar til mín ljóð - sem betur fer. Ég er ekki fyrir þannig. Ég vil mann sem þenur óvart vélina í bílnum þegar hann kyssir mig. Mann sem finnst gott að koma við höndina á mér þegar hann er að keyra. Mann sem vill bóna bílinn minn. Mann sem brosir til mín, eins og hann gerir, og blikkar mig. Þetta eru hlutir sem ég skil miklu betur og eru raunverulegri fyrir mér en ljóð. Stundum þarf hann bara að horfa á mig til að segja mér það sem ég þarf að vita eða koma til mín og taka utanum mig og þá veit ég það. Það kemur fyrir að mér líður svo vel að ég fer næstum að gráta, því ég er ennþá hrædd við genabreytta kaktusinn sem sumir menn breytast í fyrirvaralaust og stinga mig og meiða ef ég reyni að koma nálægt þeim. Það er svo sárt að þykja vænt um einhvern sem ýtir þér í burtu, en hann er ekki þannig. Stundum verð ég svo hrædd við að vera með varnirnar svona lengi alveg niðri að ég fikra mig aftur inní búrið mitt þar sem öryggið mitt á heima og þar sem engin getur gert mér neitt. En hann hefur lag á að lokka mig út aftur og þegar ég kem út slær hann ekki á fingurna á mér þegar ég rétti þá út til að snerta hann. Hann snertir mig til baka og þá trúi ég að það verði allt í lagi. Og þó engin viti hvernig þetta fer, þá er hann búinn að kenna mér meira um hvað ég vil og þarf en nokkur annar maður á undan honum. | anna | 17:40 |
comments
Yngri Haukar eru MJÖG góðir fyrir Önnur Já þetta er rétt - og ég held að það sé bara einn ungur Haukur góður fyrir Önnu. tíhíhí Hann er æðislegur. Hann er meira að segja búinn að lækna mig af Jesú! Eins gott að ég heyri ekki eitthvað Jesú kjaftæði þegar þú *censored* OH HAUKUR HAUKUR HAUKUR !!!! There you go. Þetta með bílinn. Með því að bjóðast til að gera þetta er hann strax way ahead of the curve. Ég held að hann segi ekki hluti sem hann meinar ekki. Hann hefur allavega ekki gert það hingað til, það sem hann segir stenst. Nr. 4 | posted by: anna | 18.06.2008 | 11:24:59 | [+] |Yndislegt post a comment
|
Ég samgleðst þér svo innilega! Ég hefði getað skrifað þennan texta nánast orðrétt (með öðru nafni auðvitað) fyrir tæpum sex árum. Ég datt í að leita að "földum göllum" og þora ekki að trúa u.þ.b. tvö fyrstu árin. Svo búðu þig undir að detta í þann gír annað slagið en alvöru menn eiga létt með að toga mann brosandi til baka eins og ég sé að þessi kann 
