Sunnudagur, 18. maí 2008
Í kvöld, eða.. nótt, var ég að keyra úr stæði í miðbænum þegar lögreglubíll læddist upp að mér. Ég skrúfaði niður rúðuna og við mér blasti mjög refsilegur karlmaður með fallegt prakkara bros. Hann spurði hvort ég væri að leggja eða fara. Ég sagði honum að ég væri að fara og spurði hvort honum sýndist þetta ekki ganga ágætlega hjá mér. Honum sýndist það. Þá spurði hann hvort "það væri í lagi með ökumanninn" og ég spurði hvort hann vildi kannski láta mig blása.
Gott að ég spurði hann ekki á ensku, það hefði geta misskilist.
Nei honum fannst óþarfi að láta mig blása - demit, ég hef aldrei gert þannig áður - og hann virtist meta mig í lagi. Ég velti fyrir mér hvað ég þarf eiginlega að gera til að vera tekin af lögreglunni. Þarna var ég, klárlega að koma af e.k. skemmtun, það leyndi sér ekkert, og hann bara treysti því að ég væri allsgáð og "í lagi". Sem ég er alls ekki, ég er búin að vera mjög óþekk stelpa, þarf að taka út mína refsingu!
Ég keyrði af stað nema ég mætti þeim í næstu götu. Skaut á þá háu ljósunum og þeir stoppuðu.
Hann brosti. Aftur?
Aftur, ég og brosti til baka.
Við verðum að hætta að hittast svona, sagði ég áður en ég keyrði í burtu.
Ákvað að taka einn hring í bænum áður en ég færi heim til að leita að Mustang til að berja augum fyrir fyrirliggjandi bænastund og þegar ég mætti löggubílnum í þriðja skipti langaði mig að gefa honum háu ljósin aftur. Spyrja: "Hvað þarf ég eiginlega að gera til að þú takir mig?"
En ég gerði það ekki. Hvar er druslan í mér þegar ég þarf á henni að halda?
Þegar ég var hjá ljósmyndaranum bað hann mig að setja upp allskonar svipi fyrir sig. Bað mig að vera Maríu mey, hissa, leiða, undrandi, reiða og hitt og þetta, en hann bað mig aldrei að setja upp daðurdræsu svip. Ég spurði hvort hann vildi ekki að ég setti upp einhvern slut svip og þá fór hann að hlæja. Sagði að það færi mér ekki, það væri of mikill klassi yfir mér. Ég reyndi samt en hann fór bara að hlæja að mér.
Glatað.
Djöfull var þetta flottur maður. Og með handjárn.
Jesús..