þetta hljómar eins og ræða frá konu sem er að fara að fjárfesta í george forman grilli... gott hjá þér samt ljúfan mín.
lífið snýst að miklu leyti um að betra sig sem manneskja. Veðrinu, örlögunum og öðru fólki breytir maður jú ekki.

Þér mun ganga vel með þetta... finn'ða á mér.

Nah.. ekki george forman, mig langar ekki í þannig.

Ef ég hefði ekki ritskoðað mig þarna lægi þetta ljóst fyrir

Einu sinni var sagt við mig að það væri ekki spurning um hvað væri saman heldur hvað mætti sundur slíta. Ég verð að viðurkenna að ég mundi alls ekki treysta stelpu sem byrjaði með mér því ég hefði komið milli hennar og kærastans hennar, þannig að mér finnst mjög gott að heyra að þú hafir ekki áhuga á að slíta sambönd í sundur í "leit" að þinni "hamingju".

Annars er voðalega gott að vera bara einn oft á tíðum.

Of gott.

Það er ekki alveg nógu sniðugt. Mér finnst nefnilega of gott að vera ein. Það kemur varla fyrir að ég rífist við mig um eitt eða neitt og ég sýni sjálfri mér fullkominn skilning þegar ég elda ekki á hverju kvöldi eða þegar ég gleymi að þvo þangað til ég á ekkert til að vera í nema lak.

Ég þarf líka ekki að rífast við neinn um uppeldisaðferðir. Ég þarf ekki að óttast um neinn um helgar af því hann skilar sér ekki heim, það skilur mig engin eftir neinstaðar eða biður mig að fara og ég er aldrei svikin því engin lofar mér neinu. Ef mig langar í nýja skó þá fer ég og kaupi mér þannig og ég geri það bara ef ég hef efni á því. Það kvartar engin í mér yfir hvað ég eyði miklum peningum í þetta eða hitt. Mér finnst það gott.

Samt.. það tók mig þrjá daga að "jafna mig" eftir að Stephen fór. Jafna mig á því hvað mér fannst gott að hafa félagsskap fullorðins karlmanns sem mér finnst skemmtilegur og þykir vænt um. Honum finnst leiðinlegt að djamma, drekkur ekki áfengi og hann lét mér líða eins og hann myndi passa mig, merkilegt hvað það virðist gera mikið fyrir mig. Hefði sennilega tekið lengri tíma að jafna mig ef ég hefði ekki farið á kaf í vinnu strax á mánudeginum.

Og þegar ég tala um að "jafna mig" þá er ég tala um tímann sem það tók fyrir afneitunina að kick in.

In reality sakna ég þess ennþá.

Ég er hamingjusöm ein, en ég væri hamingjusamari með góðum manni sem elskar mig eins og ég er. Og ég finn hann einn daginn. En hann þarf að gera líf mitt betra en það er í dag. Ekki eins, ekki verra. Betra.

Flott saying "Það er ekki spurning um hvað er saman heldur hvað má sundur slíta."

Margir menn virðast falla fyrir því sem tilheyrir öðrum. Sennilega álykta þeir að konur sem eiga mann séu á einhvern hátt eftirsóknarverðari en konur sem eiga ekki mann - eða fólk vill bara það sem það getur ekki fengið. Finnst það meira spennandi.

Það hafa alltaf fleiri karlmenn samband við mig í gegnum síðuna þegar ég skrifa um að ég sé að deita einhvern.

Oft sömu mennirnir.

Ég leita ekki að hamingjunni lengur, held að það sé jafn mikið waste of time og að leita að endanum á regnboganum. Ég held að maður búi hamingjuna til sjálfur - alveg eins og þú getur búið til regnboga með litlum kristal og sólarljósi.

Já þess vegna setti ég þetta nú innan "" en veistu ég held að ég væri betur settur með einhverri sem passar mér heldur en stelpu sem passar einhverjum öðrum. og þar sem ég er frekar einstakur þá þarf ég einstaka stelpu

PS gæti verið að þessir 2 giftu menn væru að vona að þú ætlaðir að "stela" þeim?

Veit ekki hvort það er pælingin hjá þeim.

Þú finnur einstaka stelpu einn daginn. Sem er akkúrat rétt fyrir þig.

Haha já ég geri það klárlega hef engar áhyggjur af öðru,