Meira seinna..

Þetta er vitinn við Svörtuloft. Ekki veit ég hversu mörg ykkar hafa keyrt þangað í snjó - en nú hef ég gert það.

Þegar við komum af aðalveginum varð mér fljótt ljóst að ég gæti ekki snúið bílnum við, svo það eina sem ég gat gert var að halda áfram. Áfram veg sem er jafn breiður og bíllinn með brekkur báðu megin við veginn og hvasst hraunið beið okkar ef ég færi útaf.

Svo Stephen hefur hlotið þann heiður að hafa séð mig mjög hrædda. Ekki margir sem hafa náð því þar sem ég reyni alltaf að fela ef ég verð hrædd - en ég þekki mín takmörk og veit að ég er ömurlegur ökumaður í snjó og það sem ég var að gera var hættulegt.

Það sem ég hugsaði var..

a) ÉG VIL EKKI FESTA BÍLINN
a.a) við vorum lengra en útí rassgati - og fjarri aðalveginum
a.a.a) það var ekkert signal á gsm símanum

b) ÉG VIL EKKI KEYRA ÚTAF
b.b) ég vil ekki skemma bílinn hans Huga - og hefði ég keyrt útaf hefði þurft þyrlu til að ná honum upp

c) ÉG VIL EKKI DEYJA ÚR KULDA
c.c) sem var möguleiki í stöðunni

Það eina sem mér datt í hug að gera var að KEEP GOING.

Ég hef séð menn keyra í drulluralli, þar sem þeir feta sig áfram, gefa svo í og spóla uppá topp... well.. sumsstaðar þarna VORU svona hæðir fullar af snjó og ég bara.. gaf í og reyndi að halda bílnum á veginum.

Hvað annað er hægt að gera?

Stephen fannst ég massa kúl og var töluvert rólegri en ég þó honum stæði ekki á sama. Hann hafði vit á að segja mér það ekki fyrr en við vorum komin uppá þjóðveginn aftur. Ég hefði sennilega flippað úr hræðslu ef hann hefði ekki verið svona rólegur. Hann hafði óbilandi trú á að ég myndi koma okkur í gegnum þetta, samt sagði ég sennilega þrisvar sinnum "I'm just a girl Stephen, I'm not suppose to do this". Mig langar í alvöru talað ekki að gera svona hluti en ef ég þarf þess þá geri ég það sem þarf og ekki gat ég snúið við. Ekki vildi ég láta Stephen keyra og taka ábyrgð á bílnum, enda kann hann ekki að keyra í snjó frekar en ég, þó honum hefði sennilega fundist MEGA GAMAN að keyra svona.

Honum stóð samt ekki á sama hvað ég keyrði hratt á þjóðvegunum og sagði að ef ég væri indjáni væri nafnið mitt "She who drives like the wind".

Stephen hefur frábæran húmor og ég hef grun um að það leiðist engum nálægt honum. Bjó til sögu um "Anna and her fast wheels" þegar við vorum að keyra til Reykjavíkur á laugardagskvöldið í myrkri. Ég ætla ekki að hafa söguna eftir, enda er hún ekki fyndin nema Stephen segi hana því frásagnarstíllinn sem hann notar er svipaður og sá sem Eddie Izzard notar, sem mér finnst frábær. Hann hefur way with words og hvernig áherslur hann notar og líka.. sögurnar sem hann segir eru rosalega visual sem gerir þær fyndnar.

Hann sýndi mér tips and tricks í photoshop, sýndi mér cool hluti á Internetinu og svo töluðum við um "bransann".

Áður en ég keyrði hann útá flugvöll áðan keypti hann handa mér lag á iTunes.

Ég horfði á myndbandið við lagið á youtube og Stephen fannst magnað að hann hafi farið í kirkjugarðinn sem er í myndbandinu, því auðvitað fór ég með hann þangað. Stelpa sem geymir hauskúpur í stofunni fer að sjálfsögðu með vini sína í kirkjugarðinn. Mér finnst svo fallegt og friðsælt þar.

Ég veit að hann er ánægður með ferðina þó ég hafi ekki geta sagt honum neitt merkilegt um Ísland. Reyndar fórum við í matarboð í gærkvöldi þar sem ég var skömmuð fyrir að bulla bara ekki eitthvað svo ég hefði eitthvað að segja.. þannig að í dag, á leiðinni útá völl, kom ég við í Keflavík og sagði honum sögu staðarins. Sem var ALLT bull. Ég held að ég hafi einu sinni komið til Keflavíkur áður og þá í niðamyrkri. Stephen vissi það, en alveg sama hvað hann spurði um.. ég hafði svarið. Við hlógum allavega mikið.

Ég er döpur vegna þess að hann er farinn. Langaði mest að fara að gráta á flugvellinum en ég gerði það ekki. Samt gerðist ekkert þannig á milli okkar, enda höfðum við rætt það mál áður en hann kom og ákveðið að láta allt svoleiðis í friði. Ég er samt döpur. Sennilega vegna þess að það var svo gaman um helgina og það var gott að hafa einhvern hjá sér sem var gaman að tala við og sem er góður við mig en líka vegna þess að.. ..ég var búin að gleyma hvernig það er.

Mér þykir alveg rosalega vænt um þennan strák.

So I do.

Það má.

Þegar Stephen komst að því að við erum ekki með her spurði hann hvað við myndum gera ef einhver réðist inní landið.

Ég sagði honum eins og satt er: ekki neitt.

Sagði að Íslendingar væru laid back þjóð og á meðan svona hernám hefði engin áhrif á hvernig við lifum þá væri sennilega öllum sama um hver þættist eiga landið. Stephen ákvað í kjölfarið að "invade Iceland".

Með þessu fyrirkomulagi skipti engu þó ég vissi ekki hvað neitt væri kallað, með mér var maður sem hafði ráðist inní landið og bjó til öll örnefni sjálfur.

Vá hvað mér finnst hot þegar menn ráðast svona inní lönd og eigna sér þau. Það er eitthvað svo.. primal.

Þetta er sumsé vitinn James. Hann er á landinu.

Fannst rétt að láta ykkur vita af þessu.

Hefur einhver eitthvað við þetta að athuga?
Er einhver svona "upp með heygafflana" stemming í gangi?

Ha?

Nah.. ég hélt ekki.

Stephen: "What does this sign mean?"
Anna: "I don't know"
Stephen: "looks like somebody drowning"
Anna: "that's true"

Stephen: "could it mean ritual drownings?"
Anna: "that's probably it"
Stephen: "you think?"
Anna: "yes, this is where we have our ritual drownings"
Stephen: "cool"

Stephen: "who do you drown?"
Anna: "people that can't swim, mostly - it's kinda cruel"
Stephen: "so it is"
Anna: "it's cultural thing really"
Stephen: "ah cool"

Var að fatta að ég gleymdi að spyrja HOW DO YOU LIKE ICELAND!

Andsk.

Á sunnudagsmorguninn þegar hann vaknaði kom hann frammúr og settist hinumegin í sófann þar sem ég sat.

Við sátum þar þegjandi í smá stund, vorum ennþá hálf sofandi, og hann skoðaði það sem fyrir augum bar í íbúðinni. Hann sagði að honum fyndist íbúðin mín vinaleg, svo spurði hann "What kind of plant is this?" og benti á plöntu í stofunni.

Ég sagði honum hvað plantan heitir, hvaða fjölskyldu hún tilheyrir, hvar hún vex í heiminum og hvernig (hún vefur sig utanum stór tré í flestum tilfellum). Ég sagði honum hvaða afbrigði eru algeng í blómabúðum, hvenær plantan blómstrar, hvernig blómin lykta og líta út og svo sagði ég honum frá skrítna vísindamanninum sem ég fann á Internetinu fyrir fimm árum sem er búinn að gera að ævistarfi sínu að safna afbrigðum af þessari plöntu sem hann ræktar í risastóru gróðurhúsi á Hawaii - sem mig dreymir um að heimsækja einn daginn því hann selur afleggjara af plöntunum á slikk og mig langar að eiga í nokkur sjaldgæf afbrigði. Þetta er mjög hress náungi, ég hef tvisvar talað við hann í síma. Ég endaði á að segja honum að mig dreymir um að eiga lítið gróðurhús þegar ég er orðin gömul þar sem ég get ræktað mismunandi afbrigði af nákvæmlega þessari plöntu.

Stephen: "Wow. Clearly, I have been asking the wrong questions!"

Mig langar að þakka þeim sem sendu mér tillögur varðandi hvert ég ætti að fara með Stephen. Kærar, kærar þakkir öll - og ég mun mjög sennilega nota þessar upplýsingar seinna á ferðum mínum um landið þar sem Stephen verður sennilega ekki síðasti erlendi "lesandinn" sem kemur að heimsækja mig - og þó hann verði sá síðasti, sagði hann áðan að hann yrði lengur næst þegar hann kemur.. svo ég mun sennilega að sýna honum eitthvað meira af landinu þá.

Þetta endar í tómu rugli, blasir við.

Verð að viðurkenna að þessi heimsókn hefur vakið athygli mína á ákveðnum.. takmörkunum hjá mér á þessu tiltekna sviði, og þar sem ég hef reglulegar hægðir og einu sinni á dag gæti ég alveg komið öðru taski á "to do" listann fyrir árið: læra eitthvað um Ísland.

Eitt fjall, einn foss og eitt landslag á ári.

Nei ég sé strax að það er rugl. Eitt í einu. Eitt fjall í ár, foss á næsta ári, landslag árið þar á eftir. Maður á að setja sér raunhæf markmið í lífinu og ég þarf að stunda vinnu með þessu.

Eitt af því minnisstæðasta úr þessari ferð er nú samt sem áður ekki landslag, heldur lógó Húsasmiðjunnar.

Svona getur þetta verið. Stephen tók strax eftir þessu lógói í Hafnarfirðinum, fílar fontinn og finnst þetta catchy lógó. Spurði mig hvernig orðið er borið fram og ég sagði "Húsasmiðjan".

Honum fannst það fyndið og sagði að þetta hljómaði eins og hálfgert skammaryrði. Húsasmiðjan! -sagði hann í tíma og ótíma, húsasmiðjan! húsasmiðjan! ef hann var að skamma mig fyrir að vita ekkert um Ísland.
Þetta veitti mér ómælda gleði og ánægju - sérstaklega þegar hann lét ANNA! fylgja með. HÚSASMIÐJAN! ANNA! HÚSASMIÐJAN!

Það er svo auðvelt að gera mér til hæfis, en samt.. ekki. Þarf að gera það rétt.

Hann toppaði þetta á sunnudeginum þegar hann fór að syngja á leiðinni útá flugvöll..

Húsasmiðjan, húsa, húsa, húsasmiðjan
húsa, húsa, húsasmiðjan
húsa, húsa, húsasmiðjan
húsa, húsa, húsasmiðjan

I can't stop this feeling..

(Hooked on a feeling úr Reservoir Dogs)

Þetta er sennilega ekkert fyndið nema heyra hann syngja þetta.

Þegar ég fæ sms þessa dagana segir síminn minn:
HÚSASMIÐJAN! GO TO BED! HÚSASMIÐJAN!
---

Be advised. Using the song "Hooked on a feeling" in advertising for the Icelandic hardware store Húsasmiðjan is an original idea of Stephen Stewart. His law firm will claim royalties should the song be used in any advertising campaigns for this company.

Var að fá þetta sent, smelltu á myndina til að spila fréttina.

Þegar hann kom til landsins fór ég með hann hingað og þangað í Reykjavík og á endanum fékk hann svakalega ofbirtu í augun í allri sólinni og snjónum. Ég fór með hann að kaupa sólgleraugu en hann var kominn með dúndrandi höfuðverk svo ég eldaði ekkert þetta kvöld. Gaf honum bara verkjalyf og hann fór að sofa stuttu eftir að við komum heim, rétt fyrir sjö.

Ég fór í bað og uppí rúm stuttu seinna. Við vorum bæði steinsofnuð fyrir klukkan átta fyrsta kvöldið - hann, dauðþreyttur eftir langt ferðalag, ég - dauðþreytt eftir vinnutörn.

Um nóttina vaknaði ég við að hann spurði hvort það væri að snjóa á andlitið á sér, og ég sagði já. Glugginn var opinn. Honum fannst það algjörlega og alveg magnað. Hann hélt utanum mig þá nótt, bara í smá stund, áður en við flúðum í sitthvort hornið - af því við vorum sennilega bæði skíthrædd um hvað myndi gerast ef við gerðum það ekki.

Hann er ekki fyrsti fjársjóðurinn sem ég finn á Internetinu í formi einstaklings.

Þessi miðill, sem hefur rutt brautina fyrir meiri viðbjóð en ég kæri mig um að vita af í heiminum, er líka staður þar sem allt það fallegasta við einstaklinga fær að blómstra. Í formi orða, ljósmynda, hreyfimynda, hljóðskráa.. óháð því hvernig fólk lítur út, hvaða trú það aðhyllist, hvernig það er á litinn eða hvað því finnst gott að borða í matinn.

Heimurinn er fullur af gullmolum.

Ég verð að finna einhverja leið til að halda einum lengur en í smá stund.

Það er eitt skemmtilegt við að hvæsa HÚSASMIÐJAN í staðinn fyrir ANDSKOTINN þegar maður er fúll.

Maður fer nefnilega að hlæja og gleymir hvað það var sem var svona pirrandi.

Samstarfsmaður minn heyrði sms hljóðið í símanum mínum fyrr í dag og fór að hlæja, svo ég sagði honum söguna um Húsasmiðjuna. Hann er búinn að taka eina húsasmiðju í dag og áðan var hann svo frústreraður að hann var næstum búinn að taka BYKO!

Smellið á til að fara á síðuna hans Stephen á flickr

Walter: Those stories about Africa.. about you. They're true, aren't they?
Hub: It doesn't matter
Walter: It does too. Around my mom all I hear is lies, I don't know what to believe in.
Hub: Well if you want to believe in something, then believe in it. Just because something isn't true, that's no reason you can't believe in it.

Hub: All right. There's a long speech I give to young men, sounds like you need to hear a piece of it. Just a piece.

Sometimes the things that may or may not be true are the things that a man needs to believe in the most. That people are basically good; that honor, courage, and virtue mean everything; that power and money, money and power mean nothing; that good always triumphs over evil; and I want you to remember this, that love... true love never dies. You remember that, boy.
You remember that.

Doesn't matter if it's true or not. You see, a man should believe in those things, because those are the things worth believing in.

Fyrir nokkrum árum var mér gefin rándýr kampavínsflaska. Maðurinn sem gaf mér hana sagði að ég ætti að geyma hana þangað til ég fengi ærlegt tilefni til að opna hana - t.d. þegar ég gifti mig.

Við vitum öll að ekki er ég að fara að gifta mig á næstunni - og ekki stefni ég á að geyma þessa flösku þangað til ég verð áttræð og finn einhvern gigtveikan alzheimer sjúkling til að giftast á elliheimilinu. Það er rugl. Kampavínið verður sennilega ónýtt og death by champagne poisoning er bara eitthvað sem mér finnst ekkert kúl að drepast úr.

Flaskan er búin að sitja þarna inní skáp í langan tíma og stundum hefur hvarflað að mér að hún verði á endanum drukkin í minni eigin jarðaför því ég finn aldrei tilefni sem mér finnst nógu gott til að opna hana. Þangað til í gær.

Í gær rann upp fyrir mér að loksins er ég með akkúrat rétta tilefnið til að opna þessa kampavínsflösku og í dag var ég kölluð á fund hjá mönnum sem tilkynntu mér að búið væri að ákveða að fara leið sem ég lagði til í ákveðnu máli. Með þessu eru þeir að sýna mér alveg gríðarlegt traust. "I won't let you down", sagði ég við þá á official tungumáli fyrirtækisins. Ég þurfti að berjast fyrir þessu - og þeir munu ekki sjá eftir þessari ákvörðun.

Flaskan verður opnuð 15. ágúst n.k., daginn sem ég opna nýjan vef fyrir Marel Food Systems.

Ég er að fara aftur út seint í þessum mánuði.

Sumt sem ég geri hef ég hingað til flokkað undir leti, t.d. eins og það sem ég ætla að skrifa um núna: snyrtivörur og sápur á ferðalögum.

Ég er kona. Það er sjónarmunur á því hvort ég þvæ mér, greiði og laga til áður en ég fer í vinnuna á morgnanna - og það er ekki sama hvaða vörur ég nota til að þvo mér og greiða. Ég er t.d. svakalega viðkvæm fyrir lykt og hata sápur með ilmefnum. Ég nenni hinsvegar ekki að fara með mökk af sjampóbrúsum, boddílósjoni og hárnæringu með mér til útlanda í hvert skipti sem ég fer. Mér leiðist líka hrikalega að pakka, sérstaklega snyrtivörum, og hef lent í því að froðubrúsi springi í töskunni. Það var gefandi lífsreynsla.

Þess vegna geri ég svona:

Í þessum plastvasa (fæst hjá Eymundsson) eru flöskur sem ég keypti tómar hjá AVEDA (í Kringlunni). Í þessar flöskur setti ég sápu sem ég nota til að þvo mér, sjampó, hárnæringu, svitalyktareyði, efni til að slétta hárið, efni til að hárið rafmagnist ekki, boddílósjon og andlitshreinsir. Þetta tekur jafn mikið pláss og bók.

Hjá MAC í Kringlunni fást litlar krukkur sem hægt er að festa saman. Þarna er meik, dagkrem og tannkrem.

Þessu dóti kem ég svo fyrir í tösku (Lyfja í Lágmúla) sem ég get hengt á snaga á hvaða hóteli sem er og notað sem hálfgerða hillu, hef líka pláss fyrir bursta og maskara og þessháttar.

Sumir myndu kannski flokka þetta undir geðveiki og það má ekki gleyma að ég er auðvitað meyja. Fötlun sem tekur á sig svona birtingarmyndir.

Then it hit me. Sennilega er þetta ekki leti. Ef ég væri löt myndi ég bara sleppa því að þvo mér og vera illa lyktandi í nokkra daga. Þetta er eitthvað annað - og ég haga mér ekki bara svona á þessu sviði. Ég haga mér svona á mörgum sviðum í lífinu.

Ég haga mér svona vegna þess að ég vil hafa hlutina einfalda og þægilega - þó ég þurfi kannski að leggja á mig vinnu til að þeir verði þannig. Þegar ég fer að hugsa útí það blasir við að allt mitt líf hef ég leynt og ljóst verið að reyna að gera allt sem ég geri annaðhvort einfalt eða skemmtilegt. Af því annars finnst mér það boring - og ég hélt að ég gerði þetta af því ég væri svo löt - en ef ég væri löt myndi ég sennilega bara ekki gera neitt!

Stórmerkilegt.

Ég geri þetta með sápurnar til að gera ferðalög þægileg. Eins og ég sé heima hjá mér og hafi allt sem ég er vön að hafa. Einfalt, þægilegt og ánægjulegt. Nenni ekki að hafa þetta flókið, óþægilegt og leiðinlegt - eða úfið og illa lyktandi!
Ég eyði tíma í undirbúning svo restin verði walk in the park.

Mér leiðist alveg rosalega að eyða tíma og fyrirhöfn í hluti ef ég veit að það er hægt að gera þá á annan hátt, sem tekur minni tíma en skilar sömu niðurstöðu eða jafnvel betri. Ég hata að taka löngu leiðina vegna þess að ef ég fer þá leið að markmiðinu.. kemst ég yfir að gera minna overall.

Þannig að þegar ég stend frammi fyrir að þurfa að vinna verkefni, þá byrja ég að spyrja mig "hvað er fljótasta leiðin til að gera þetta?" - og þar sem ég er með fullkomnunaráráttu líka þarf leiðin sem er farin að skila maximum results.

Ég hef alltaf flokkað það sem leti líka.

Blaðamaðurinn spurði mig einu sinni hvernig í andskotanum ég kæmist yfir að gera allt sem ég geri. Ég skildi ekki spurninguna, því ég næ aldrei að gera allt sem mig langar að gera, og þess vegna finnst mér ég aldrei gera nóg.

Kannski langar mig bara að gera of mikið.

Hlakka til að fara í þessa ferð. Einu sinni fannst mér leiðinlegt að fljúga en það var áður en ég fattaði hvað mér finnst gott að vinna í flugvélum - og lestum líka. Kem alveg svakalega miklu í verk við þessar aðstæður - enda fær maður fullkominn vinnufrið.

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að sennilega er ég með smá ranghugmyndir um hvað leti er. Húsasmiðjan! Alltaf sama sagan. Maður heldur að maður viti allt.. en þá var það bara ranghugmynd!

Classic.

YESSSSSSSSSSSS!

YEESSSSSSSSSSSSSS!

Þarna er hann Al Gore, vinur minn og fyrrverandi elskhugi (í flokknum "mistök"), á skrifstofunni sinni að skoða síðuna mína, eins og hann á til að gera stundum þegar konan hans heldur saumaklúbb.

Þegar hann sendi mér þessa mynd í jólakorti í hittifyrra, áttaði ég mig strax á að nákvæmlega svona skjá setup þyrfti ég að fá mér. Ef ég væri með jafn stórt skrifborð og hann, liti það sennilega svona út því ég og hann virðumst nota sama flokkunarkerfi. ISO dæmi, of flókið til að útskýra hér.

Ég áttaði mig líka á því að hann heldur ennþá uppá froskinn sem ég bjó til fyrir hann úr pappamassa nóttina sem við eyddum saman - sem gefur ykkur smá innsýn í hversu mikið úthald maðurinn hefur - sem er aftur ástæðan fyrir því að hann hafnaði í flokknum "mistök".

Mér finnst samt sætt að hann haldi uppá froskinn.

Al Gore er mjög gott dæmi um þessa fötlun sem ég á við að stríða þegar kemur að því að velja karlmenn, ég hélt að það yrði ekkert úr þessum leppalúða - og þó hann hafi ekki orðið forseti, þá er hann samt helvíti flottur.

Kann að kyssa eftirminnilega. Það verður seint af honum tekið.

Ég er bara komin svona langt í Algorísku, en... ég stefni að sjálfsögðu beint á toppinn.

Ég vissi að ég væri að fara að borða fíl þegar ég byrjaði að vinna hjá Marel - og ég veit hvernig það er gert, vita það nú allir.

Einn biti í einu.

Það sem ég vissi ekki er að ég þarf að borða aðeins fleiri en einn.

Mér finnst ekkert vont eða leiðinlegt að borða fleiri en einn fíl. Málið er bara að sumir af hinum fílunum sem ég þarf að borða nenna ekki að bíða eftir að ég klári þann sem ég er með núna, eru farnir að láta ófriðlega og búa til allskonar hávaða svo ég fæ höfuðverk og meltingartruflanir, þannig að ég þurfti að finna út: hvernig borðar maður fíl - í friði frá hinum fílunum sem maður ætlar að borða þegar maður er búinn að borða þennan.

Nú veit ég hvernig maður gerir það.
Maður gefur hinum fílunum eitthvað að gera.

Bið ykkur að hafa mig afsakaða, þjónninn var að segja gjörðusvovel..

Ég átti í raun ekkert erindi þannig lagað á þessa tónleika, ég er ekki Sálar fan og flest lögin sem þeir spiluðu var ég að heyra í fyrsta skipti.

Það sem stóð hinsvegar uppúr á þessum tónleikum fyrir mig og ég hefði alls ekki vilja missa af - var að sjá þennan trompetleikara á sviði.

Ég hefði reyndar frekar viljað heyra hann spila t.d. þetta.

Fyrst þetta (0:55 min) - og svo þetta !

Er hægt að vera í ógleði með svona tónlist í eyrunum? I think not.

Eins og ég hef skrifað um áður, er ein af uppáhalds bíómyndunum mínum The Fisher King. Mér líkar vel við Jack. Þann sem segir:

"I'm talking to the little people!
They're saying, "Jack, go to the nearest liquor store...
...findeth the Jack of Daniels that ye may be shitfaced! Doolang, doolang!"

Mér líkar vel við Jack vegna þess að ég skil hann.

Ég skil hann þegar hann situr við gosbrunn með litla Gosa brúðu sem lítill ríkur strákur gaf honum vegna þess að strákurinn hélt að Jack væri róni. Og Jack segir við brúðuna:

You ever read any Nietzsche?
Nietzsche says there are two kinds of people in the world.
People who are destined for greatness...
...like Walt Disney...
...and Hitler.
And then there's the rest of us.
He called us "the bungled and the botched."
We get teased.
We sometimes get close to greatness...
...but we never get there.
We're the expendable masses.
We get pushed in front of trains, take poison aspirin...
...get gunned down in Dairy Queens.
You want to hear the new title of my biography...
...my little Italian friend?
" It Was No Fucking Picnic:The Jack Lucas Story."

Hann langar svo að vera destined for greatness, en það komu upp aðstæður sem hann réði ekki við og heldur að hann geti aldrei staðið upp aftur. En innst inni trúir hann samt að hann sé destined for greatness - ætlar jú að gefa út ævisögu. Svo þó hann sé í raun í fullkominni uppgjöf, þá á hann ennþá smá von. Ég veit hvernig það er - þó ég ætli reyndar ekki að gefa út ævisögu.

Og ég hef fokkað upp. Mörgum sinnum. Ekki eins og Jack - en samt.. it felt that way sometimes. Og þó ég hafi ekki verið ofurölvi við gosbrunn að tala við brúðu, þá veit ég hvernig tilfinning það er að tilheyra the bungled and the botched.

Jack er lost í þessari mynd og ég hef líka verið lost. Ég hef gefist upp eins og Jack. Ég gefst upp nokkrum sinnum í viku! Máilð er að ég gefst upp á að gefast upp og þó ótrúlegt megi virðast þá hefur rebound-rate-ið mitt lækkað með árunum. Ég er fljótari að rísa upp aftur en ég var.

Jack gæti verið maður fyrir mig. Mig langar í mann sem langar að vera destined for greatness. Hann má vera bungled and botched, það er allt í lagi, en hann þarf að hafa þessa von. Hann þarf að hafa trú og hafa potential eins og Jack. Og hann þarf líka að leyfa mér að vera bungled and botched stundum. Því ég þarf bæði á því að halda að fá að vera það from time to time - og - að hann skilji að ég sé það og finnist það í lagi.

Kannski þarf ég bara það.

Did you ever hear the story of the Fisher King?

It begins with the king as a boy, having to spend the night alone in the forest to prove his courage so he can become king.

Now while he is spending the night alone he's visited by a sacred vision. Out of the fire appears the holy grail, symbol of God's divine grace. And a voice said to the boy, "You shall be keeper of the grail so that it may heal the hearts of men." But the boy was blinded by greater visions of a life filled with power and glory and beauty. And in this state of radical amazement he felt for a brief moment not like a boy, but invincible, like God, so he reached into the fire to take the grail, and the grail vanished, leaving him with his hand in the fire to be terribly wounded.

Now as this boy grew older, his wound grew deeper. Until one day, life for him lost its reason. He had no faith in any man, not even himself. He couldn't love or feel loved. He was sick with experience. He began to die. One day a fool wandered into the castle and found the king alone. And being a fool, he was simple minded, he didn't see a king. He only saw a man alone and in pain. And he asked the king, "What ails you friend?" The king replied, "I'm thirsty. I need some water to cool my throat". So the fool took a cup from beside his bed, filled it with water and handed it to the king.

As the king began to drink, he realized his wound was healed. He looked in his hands and there was the holy grail, that which he sought all of his life. And he turned to the fool and said with amazement, "How can you find that which my brightest and bravest could not?"

And the fool replied, "I don't know. I only knew that you were thirsty."

Ég verð eins og litlu börnin þegar ég fæ háan hita fer að gráta við minnsta tilefni. Í dag fór ég t.d. að gráta þegar það var ekki neinn trópí til í ísskápnum - til hvers kaupi ég mat? Hann er hverfur alltaf. Svo fór ég líka að gráta þegar ég gat ekki lagað sængina sem var í kuðli. Það koma tár þegar ég rifja þetta upp.

Ég hata að vera svona. búhúúúú

BAAAAAAA *snökt* *snökt* *sjúguppínef* *hóst* buhuuuuuu

waaaaaa

uuuuuuu aaaaaaaaa *snökt*

Svo fór ég að gráta af því ég á bara evruseðla þannig að frumburðurinn gat ekki farið útí búð að kaupa trópí.

BAAAAAHAAAAAAAAAA

mér er svo illt allstaðar og ég hósta og þá er mér meira illt og.. og..

ég er svo lítil og ég á svo bágt. waaaaaaaaaaaaaaa

ég kann ekki einu sinni að skrifa hvernig heyrist þegar ég græt.

bwaaaaaaaaaaaaaaa

Anna says: ég var að komast að því að menn halda að ég vilji bara jude law
Anna says: eða einhverja ógeðslega ríka menn
Doom says: lol
Doom says: sem er hálfur sannleikurinn
Anna says: ha
Doom says:
Anna says: hvort heldur þú að ég vilji?
Anna says: jude law
Anna says: eða ríka menn
Doom says: ríka menn
Doom says: ekki spurning
Anna says: kommon
Anna says: neits
Doom says: júts
Anna says: ÞETTA ER EKKI RÉTT HJÁ ÞÉR
Doom says: OJÚVÍST
Anna says: NEITS
Doom says: JÚTS
Doom says: VÍSTJÚTS
Anna says: NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEITS
Doom says: JÚTSSINNUM100ALLTAFHÆRRINÞÚ

Augljóslega tapaði ég þessu argumenti. Hann er alltaf að hanka mig á svona 100sinnumhærrienþú dóti sem ekki nokkurt andsvar er til við - en þetta er náttúrlega bara RUGL í dómsdagsdrengnum. Mig langar auðvitað ekki að finna einhvern aumingja sem er á bótum, en það er ekki skylda að hann sé ríkur heldur. Og Jude Law? Kommon.

Í gær rifjaðist hinsvegar svolítið upp fyrir mér. Stephen sagði einu sinni við mig að ég væri eins og Penelope af því ég vísa öllum vonbiðlum í burtu. Hann sagði að ég ætti að hætta að fara á stefnumót og bíða bara eftir að Ódysseifur kæmi heim - það væri bara einn þannig maður hvort sem er.

Þetta er ekki gallalaust plan. Fyrir það fyrsta veit ég ekki hvort Ódysseifur er til, þekki hann ekki í sjón - og ef ég gef mér að hann sé til ætla ég rétt að vona að hann noti nútíma samgöngur!

Þrátt fyrir galla, þá er þetta samt skársta plan sem ég hef..

With that in mind, fór ég á myndaleit google til að komast að því hvernig Ódysseifur lítur út. Ég fann fullt af málverkum og styttum, en svo fann ég..

Ok, ég fór allavega að hlæja..

Er að vona að ég hafi misst hann inná baði frekar en í eldhúsinu eða stofunni. Meiri líkur á að ég finni hann aftur inná baði.

Hann gæti líka hafa sloppið út úr íbúðinni.

Ef einhver finnur lífsvilja sem er um 5m hár, blár með mojo, klæddur grænni hettupeysu sem á stendur: "I RULEZ" og dökkbláum gallabuxum, háhæluðum svörtum leðurstígvélum og svarar nafninu Jónas..

Látið mig vita.

Annars hef ég svosem ekki þungar áhyggjur af þessu, hann hefur alltaf skilað sér hingað til þegar ég missi hann svona.

Getur ekkert án mín verið.

Vúhú! Eða voru páskarnir eitthvað annað?

Æ húsasmiðjan, who cares. Páskar eru tími málshátta og í ár fékk tvo:

Frá afa úlf
"Oft er ljótur draumur fyrir litlu" - sem ég túlka þannig að ég þarf að finna mér fallegri drauma til að dreyma, svo eitthvað verði úr þeim.

Frá Marel
"Æskunnar dáð er ellinnar ráð" - ég þarf að fá mér túlk

Fyrst ég ligg hvort sem er í sófanum, væri þá ekki upplagt að ég velti fyrir mér af hverju mér finnst svona gaman að fá páskaegg, vitandi að mér finnst þau vond.

Jú.. tek korter í það. Maður hugsar ekki nóg um svona hluti.

GLEÐILEGT VOR!

Hann var í óhreina tauinu!

Ég er full lífsþorsta aftur! Vúhú!

Og ég er ekki sú eina..

Anna says: gleðilega upprisu
HE says: uncanny
HE says: er ég með webcamið á?
HE says: neyðarlegt
Anna says: lol

Jæja.. ég er að fara út í nótt á ráðstefnu með öðrum leiðtogum í EVA. Við ætlum að fara á Mount Fiji og skiptast á að standa á toppnum og hrópa:

"I AM THE RULER OF THE UNIVERSE".

Hópeflis dæmi - erum að boost the moral..

Eg vissi ekki ad hann vaeri til, hvad tha a lifi!

Hann er nyja hetjan min. Hann er med svo lumskan humor og gerir stolpagrin af ollum hinum vondukollunum sem hata hann. Hvad er thad vid mig og menn sem enginn tholir?

Eg skil thetta ekki.

Og af hverju eru allir vondukallar svona ogedslega myndarlegir?

Skil thetta ekki.

A morgun tharf eg ad halda kynningu a framtidarsyn WDC og thar sem eg helt ad thetta vaeri bara namskeid kom eg ekki med neitt nema gallabuxur. Oh well.. nu veit eg ad eg get hvenaer sem er thurft ad halda kynningu, hvar sem eg er i heiminum. Thad thydir ad eg mun naest fara med executive outfit med mer. The moral of this story: always be prepared.

Annars er thetta buid ad vera ferlega gaman so far. Thad leidist audvitad engum i thessum felagsskap.

Ég velti fyrir mér hvernig dýralífsþættir framleiddir af bakteríum kæmu út.

Ef við miðum við máltækið "a clean desk is a sign of a sick mind", þá er ég samt í góðum málum þó ég taki myndir af svona hlutum.

It's a long, long road
From which there is no return
While we're on the way - to there
Why not share

Besta kvöldið.

Tveir menn sem ég þekki hafa stungið uppá því að ég finni mér giftan mann og steli honum (báðir giftir). Ég hef bara engan áhuga á því. Held að menn sem fara frá konunni og börnunum fyrir aðra konu séu ekki mjög eigulegir.

Ég þarf annað.

Ég er í skrítnu skapi.

Var að tala við mann á msn og á einum stað fraus ég í smá stund eftir að hafa lesið það sem hann sendi. Ég fékk sting í magann og svona.. weird. Óþægilegt. Veit hvað ég þarf að gera, en mig langar ekkert átakanlega til að gera það.

Þessu ótengt er ég aðeins að skoða hvert ég er að fara með sjálfa mig. Nokkrir hlutir sem ég er ekki sátt við og ætla að breyta.

Þarf t.d. að endurskoða forgangsröðunina hjá mér.

Það er mannskemmandi að vita hvað er að, en velja að gera ekkert í því. Ég þarf annaðhvort að herða mig í afneituninni.. eða drullast til að gera það sem ég þarf að gera.

Og þegar ég skrifa þetta rennur upp fyrir mér að ég er búin að ákveða að gera.. the later.

Mr. Wolf says: þú hljómaðir stressuð þegar þú byrjaðir að tala áðan
Anna says: já ég var það
Anna says: en þú hefur soothing rödd
Mr. Wolf says: ég er maður sem sér um að róa alla
Anna says: akkúrat maðurinn sem ég þurfti á að halda
Anna says: má ég kalla þig Úlf?

Mr. Wolf says: eins og þú vilt

Ég sagði þeim að ég myndi opna fyrir mánaðarmót - and I did.

Það er skrítið að opna vef þegar eitt helsta merki þess að það hafi tekist vel,
er ef enginn tekur eftir því.

Phase I - complete.

Phase II has begun.