 |
|
|
|
 |
Home
Laugardagur, 16. febrúar 2008
Þegar ég kom heim fór ég í bað og svo lagðist ég uppí rúm og missti meðvitund. Vaknaði aftur klukkan tvö. Ég segi að ég hafi misst meðvitund því það kemst næst því að lýsa því sem gerðist. Ég var örmagna úr þreytu en ég ætlaði ekki að fara að sofa, ætlaði bara að leggjast smá.. Á meðan ég lá í rúminu fann ég hvernig þreytan ætlaði sér að taka yfir líkamann og svæfa - en meðvitundin barðist við þreytuna og ég ætlaði ekki að gefa mig. Ég held að ég hafi verið í e.k. limbó í tíu mínútur áður en ég datt út, og á tímabili stóð mér ekkert á sama því mér leið eins og ég væri að deyja - barðist við að lifa, en líkaminn gafst upp og ég dó. Það er augljós munur á því að deyja og sofna. Þegar fólk sofnar vaknar það aftur og fær tækifæri til að byrja uppá nýtt - ef það vill. Þetta er sennilega stærsti ókosturinn við að deyja: þú vaknar ekki aftur. En hvað ef þú vaknar ekki aftur? Hverju ertu að missa af? Ég hef hugsað mikið um þetta undanfarnar vikur. Fyrstu dagana gerði ég lítið annað en að sitja á óþægilegu rúmi og stara útí vegg. Ég hugsaði mest um aðstæðurnar sem ég var í og atburðina sem komu mér þangað. Ég hugsaði mjög lítið um börnin mín, ég vissi að þau voru í góðum höndum. Ég vissi hinsvegar ekki hvort ég var það - og svo var ég ennþá reið og leið yfir því sem hafði gerst. Það eina sem ég fann einhverja huggun í var að ég skaut Ken. Ég hefði aldrei fyrirgefið honum það sem hann gerði og hann hefði sennilega gert það aftur. Ef ég hefði gert mér grein fyrir þessu hefði ég sennilega losað mig við hann með þessum hætti fyrr. Það er oft vandamálið. Það gerist ekkert fyrr en maður stendur frammi fyrir staðreyndum, það er ekki nóg að gera sér grein fyrir hættunni. Maður þarf að standa in the eye of the storm til að gera eitthvað í málinu og þá er það oft orðið of seint - þó maður sé ennþá á lífi hefur maður tapað of miklu. Ég velti fyrir mér hvort Guð sé til. Ég held að hann sé ekki til, held að maðurinn hafi fundið hann upp og það sem kemst næst því að vera "Guð" í okkar tilveru er systemið sem við búum í, vegna þess að við höfum svo litla stjórn á því. Alheimurinn er systemið sem við búum í og hann er svo stór að flest okkar ná ekki alveg utanum það. Ef jörðin er sundlaug gætum við eytt tugum ára í að míga í sundlaugina okkar þannig að hún verður ógeðsleg, en hún er samt þarna og hún virkar, en ef alheimurinn kastar bolta í grunnu þurrkast allt líf í sundlauginni út. Við getum fylgst með og skoðað alheiminn, og vísindamenn hafa allskonar kenningar um hvernig hann virkar - en þekking þeirra er mjög takmörkuð. Það gerir Alheiminn dularfullann og "æðri". Skv. þessu komast Indjánar og Nornir næst því að trúa á "réttan" Guð, af þeim trúarbrögðum sem ég þekki, þar sem þessi trúarbrögð ganga útá að trúa á náttúruna. Sá Guð sem er markaðssettur í Biblíunni er jafn mikiill, ef ekki meiri, skáldskapur og megnið af því sem ég skrifa. Þegar ég var búin að afgreiða þetta mál fór ég að hugsa um tilgang lífsins. Hver er tilgangurinn? Þarf Guð til að hafa tilgang? Ég get ekki séð að hann færi fólki nokkurn tilgang. Why bother? Af hverju ekki að sitja bara þarna í jailinu for the rest of my life og gera ekkert. Hverju munar það? Hverju breytir það? Hvað er ég að fara að gera í lífinu sem mun skipta einhverju máli in the long run? Þarf eitthvað sem ég geri endilega að skipta máli?? Af hverju ekki? Ég veit ekki hvernig fólki sem tekur heróín líður, en því er líkt við tilfinningunna að vera ástfangin og ég hef prufað það. Sennilega er heróínvíma fullkomin alsæla og sennilega væri þetta góð leið til að fara - en hún er fake. Heróínvíma getur ekki verið rétta leiðin. Ef hún væri það væri heimurinn fullur af hamingjusömu fólki á heróíni, en mér finnst hann oft vera fullur af óhamingjusömu fólki. Á heróíni og kókaíni og spítti og hassi og fleiri efnum sem taka raunveruleikann og gera hann bærilegri. Hvað er það við raunveruleikann sem fólk á svona erfitt með að höndla? Er það tilgangsleysið? Ég legg á flótta frá raunveruleikanum sjálf, nema ég nota ekki fíkniefni til þess. Ég nota t.d. Internetið. Hér fel ég mig frá heiminum og með því að vera hér þarf ég ekki að takast á við hann. Ég þarf ekki að takast á, eða horfast í augu við hvað vantar í mitt líf í raunveruleikanum - ég skrifa það bara út og inn eftir þörfum. Af því stundum vantar mig það, og stundum vantar mig það ekki. Á Internetinu get ég stjórnað því sem gerist, algjörlega, og það gerist ekkert nema ég vilji að það gerist. Þegar ég er ekki að flýja á Internetið, þá hef ég vinnuna. Vinnu sem ég elska. Mér finnst alveg rosalega gaman að gera það sem ég geri og hef brennandi áhuga á því . Gef allt sem ég á - þangað til ég örmagnast úr þreytu. En þegar ég tek verkefni, gef allt sem ég á, klára og horfi á það sem ég hef gert.. sú tilfinning er soldið eins og ást, nema hún er ekki endurgoldin. Vinnan elskar þig ekki til baka, ekki eins og manneskja gerir. Þú færð kannski viðurkenningu, en þú færð ekki ást. Ástin þarf að koma annarsstaðar frá. Tilgangur lífsins er ekki bara vinnan, þó ég trúi að það sé mikilvægt fyrir fólk að vinna til þess að fólk upplifi sig ekki óþarft og engum til gagns. Tilgangurinn lífsins er hinsvegar mjög sennilega ekki Internetið - þó það hafi gríðarleg áhrif á hvernig við lifum. Hvaða máli skiptir það sem ég skrifa hérna? Hverju breytir það? Er það gott? Er það slæmt? Hefur það einhver áhrif á einhvern? Hvaða áhrif og af hverju? Á ég að svissa yfir í að flýja í vinnuna alfarið? Tilgangur bloggsins var allt annar í upphafi en hann er í dag. Þegar ég byrjaði var ég bara að leika mér, sem er valid tilgangur í sjálfu sér. Mér finnst gaman að leika og ég ætla ekki að hætta að gera það þó ég eigi að heita fullorðin. Mér finnst skemmtilegast að leika mér við aðra - og hér eru aðrir sem vilja leika við mig. Mér finnst það gaman. Tilgangur bloggsins í dag er að leika mér - og að kynnast fólki og halda tengslum við það. Er tilgangur lífsins kannski að hafa gaman? Það er sennilega mismunandi hvað fólki finnst gaman en the end result er að manni líður vel þegar það er gaman. Maður brosir og hlær. Er tilgangur lífsins kannski að líða vel? Já, ég held það sé hluti af því. En það er ekki sama hvernig maður gerir það. Ég held að fólkinu sem notar heróín líði ekkert átakanlega vel - nema rétt á meðan það er í heróínvímunni. Ég kaupi ekki að þrældómur vegna fíknar sé tilgangur lífsins, það meikar ekkert sense fyrir mér. Kannski er tilgangur lífsins að njóta þess að vera til, gera það sem maður gerir vel, vera sáttur við sjálfan sig, koma vel fram við annað fólk, elska, leika sér, þroskast og þegar koma erfið tímabil þar sem manni líður eins og allt sé ómögulegt.. að leyfa fólkinu sem þykir vænt um þig að styðja þig í gegnum erfiðleikana - eins og þú myndir gera fyrir það. Kannski liggur tilgangur lífs manneskjunnar í öðru fólki. Fólkinu sem manni þykir vænt um. Man alltaf eftir því sem fjörgamall maður sagði í viðtali einhvertíma um hvernig það væri að vera orðinn svona gamall: "ja.. maður er bara einn eftir". Hann saknaði mest vina sinna og konunnar sinnar. Ég get unnið eins og geðsjúklingur, en það mun ekki gera mig hamingjusama. Ég get tekið inn heróín og liðið rosalega vel - en það mun ekki gera mig hamingjusama heldur. Sennilega snýst hamingjan í lífinu um að setja sér raunhæf markmið og vinna að þeim. Ef þú hefur nefnilega engin markmið, ekkert til að stefna á.. þá fer þér að leiðast. Ég þekki engan sem leiðist og er hamingjusamur. Ég held að tilgangur lífsins sé fólkið sem mér þykir vænt um - hvort sem það eru börnin mín eða aðrir. Og þegar einhver sem mér þykir vænt um er tekin í burtu frá mér er það óbærilega sárt. Og einhvertíma verð ég tekin í burtu frá þeim sem þykir vænt um mig. En þegar það gerist vona ég að í millitíðinni hafi ég átt innihaldsríkt líf - með fólkinu sem mér þykir mest vænt um og að þegar þau hugsa til mín fari þau að brosa, líði vel að rifja upp minningar. Við erum ekki hönnuð til að lifa að eilífu og mig langar ekki til þess. Mig langar hinsvegar að lifa góðu lífi, lífi sem ég er sátt við með fólki sem lætur mér líða vel eða getur á einhvern hátt gert mig betri en ég er án þeirra. Ég er svo heppin, að ég þekki þannig fólk og ég vona að þessu fólki líði eins og ég gefi þeim eitthvað gott til baka líka. Tilgangur lífsins er að fjölga sér, hafa gaman, láta sér líða vel og rækta fólkið sem þér þykir vænt um. Tilgangur lífsins er að elska og vera elskaður. Elska sjálfan þig, lífið, fólk, vinnuna, bloggið og allt sem þú gerir. Ég sit inní stofu, í sófanum. Það er rigning og það heyrist soldið eins og það sé lækur hérna. Ég heyri líka einn og einn bíl keyra eftir götunni. Og þó ég hafi engan til að deila því með, þá líður mér vel. Ég er komin heim. | anna | 6:01 |
comments
Þú heldur áfram vegna efnahvarfa,
Svona er þetta, við ráðum engu. Alltaf gaman að heimsækja þig í rigningu. Nr. 3 | posted by: Organistinn | 16.02.2008 | 8:29:45 | [+] |Jújú, við ráðum fullt þó við ráðum ekki öllu. Setjum sem svo að þú skrifir inn annað komment þar sem þú færir rök fyrir því að við ráðum engu. Að þú skrifir slíkt komment eru ekki ósjálfráð viðbrögð eins og að detta - eða kemistrí eins og að langa að kyssa einhvern. Ef þú gerir það er það vegna þess að þú hefur vilja til þess. Sem er sennilega sprottin af hugsun og þeirri trú að við ráðum engu. Mér finnst rigningin góð. Nr. 4 | posted by: anna | 16.02.2008 | 8:40:11 | [+] |Ók, þú ert of skynsöm. Ég er sammála þér að það er eitthvað til sem heitir "free will". En það er fremur máttlaust fyrirbæri. Þess vegna er offita algengt fyrirbæri, svo dæmi sé tekið. Sennilega ertu ekki eins frjáls og þú heldur. Nr. 5 | posted by: Organistinn | 16.02.2008 | 8:56:46 | [+] |Það er auðvitað erfitt að útskýra hvernig eitthvað verður til úr engu. Þess vegna gripu menn á sínum tíma til guðshugmyndarinnar. Þá sögðu menn að guð hefði skapað heiminn á 7 dögum. Nú er vitað að alheimurinn er 13,7 milljarða ára gamall. Og jörðin 4,6 milljarða ára gömul. Og maðurinn um 200-250 þús. ára gamall. Allt nokkru lengra en 7 dagar. Stóri hvellur er talinn vera upphaf alheims. En enn vita menn ekki hvað kom stóra hvelli af stað. Það er því enn óleyst gátan hvernig eitthvað varð til úr engu. Þess vegna lifir guðshugmyndin enn. Nr. 7 | posted by: Heimspekingurinn | 16.02.2008 | 15:02:47 | [+] |Menn vita svo margt, alveg þangað til annað kemur í ljós. Hvurslax PR djobb er þetta annars hjá Guði og félögum? Vill svo til að stærðfræði er ekki mín sterkasta hlið, en hvað er það annað en handvömm að senda frá sér fréttatilkynningar þar sem námundun skilar sjö dögum úr þessum tölum? Ég er að hugsa um að skrifa þeim harðorðt bréf. Held að guðshugmyndin sé á lífi í dag einfaldlega vegna þess að menn hafa ekki fundið upp jafn öflugt stjórntæki. Ennþá. Nr. 8 | posted by: anna | 16.02.2008 | 15:24:52 | [+] |"Ég sofnaði í sófanum." Rigningin róar. Ef marka má St. Augustine þá gaf hinn algóði Guð okkur frjálsan vilja og þar með skepnuskap, hörmungar og sorg. Kannski gerði Guð mistök; það hefði verið betra að gefa upp frjálsan vilja og fá í staðinn stöðugt bliss eins og Anna vill. Annars er ég ekki viss um að sjálfur St. Augustine á PR deild geti bjargað íslensku útrásinni. Nr. 9 | posted by: Organistinn | 17.02.2008 | 7:40:45 | [+] |"Gerðu eins og Mr. G segir, eða allt verður hörmulegt og sorglegt." Aha Mér finnst gott að sofa í sófanum. Hann er svakalega þægilegur. Ég er ekki að leita að stöðugu bliss. Er löngu búin að komast að því að það sem gefur mínu lífi gildi er að fá hæfilega erfið verkefni að kljást við og skila þeim vel frá mér. Það er eiginlega mitt bliss - ekki á meðan ég er að kljást við þau. Það er erfitt. Þegar ég er búin, það er the bliss. post a comment
|
