Mánudagur, 18. febrúar 2008
Ég var vitni að skemmtilegri uppákomu í Apóteki í gær þegar ég fór að sækja lyf fyrir son minn. Ljóshærð kona var að afgreiða gamlan kall sem hafði tjáð sig mikið um hægðir og mikilvægi þess að hafa "all það nú í lagi" og ég dauðsá eftir að hafa ekki farið í hina röðina - sem gekk auðvitað hraðar. Alltaf þannig.
Í röðinni á næsta kassa stóð kona í sömu sporum og ég, þ.e. næst í röðinni. Ég tók sérstaklega eftir henni því hárið á henni var mjög fallega stílíserað og hún var í ofboðslega flottri dragt.
Að sjálfsögðu kom röðin að flottu konunni á undan mér og ég leyfði mér að pirrast aðeins yfir karl helvítinu sem var að spyrja hvaða lyf hreinsuðu best út ristilinn. Í heildina vorum við sennilega fimm í apótekinu þegar þetta átti sér stað.
Fágaða konan færði sig uppað kassanum og sagði lágum rómi: "Góðan dag, ég ætla að fá "daginn eftir" pilluna".
Kona á kassa (hátt) "Daginn eftir" pilluna? Er hún fyrir þig?
Fágaða konan (lágum rómi) já.
Kona á kassa (hátt) Eru örugglega liðnir minna en 72 tímar frá því að samfarir áttu sér stað?
Fágaða konan hikaði í augnablik, en þegar hún tók til máls talaði hún jafn hátt og konan sem var að afgreiða..
Fágaða konan: Já. Ég get staðfest að það eru ekki liðnir 72 tímar frá því samfarir áttu sér stað því ég var nefnilega að RÍÐA í GÆR. Náðu þessu allir, spurði hún og snéri sér brosandi við.
Hægðartregðukarlinn fékk slag.
Konan á kassanum brosti neyðarlegu brosi og fór að sækja pilluna fyrir fáguðu konuna. Þegar röðin kom að mér varð ég að bíta í tunguna á mér þegar ég afhenti lyfseðilinn því mig langaði að segja: "svo ætlaði ég líka að fá "daginn eftir" pilluna - já, hún er fyrir mig og þetta gerðist bara rétt áðan hérna útá bílaplani. Það er ennþá að leka.