Sunnudagur, 10. febrúar 2008
Það er eitt gott við að vera hérna, ég er ekki hrædd í roki. Það er alveg sama hvað blæs mikið úti, ég er ekki hrædd. Og það meikar ekkert sense því það hvín í öllu hérna eins og allt sé að hrynja. Skrítið.
Á miðvikudagskvöldið bað ég um að fá að fara út, ég má það ekki svona seint - en þeir vita að ég ætla ekki að reyna að flýja. Mig langaði bara út í smá stund og þeir leyfðu mér það.
Þetta var sennilega rétt fyrir klukkan eitt um nóttina og þegar ég fór í garðinn fannst mér eins og ég hefði gengið inní ævintýraheim. Veðrið var milt og það var snjókoma. Svona snjókoma eins og í ævintýrunum. Þó ég sæi ekkert nema gráan stein allt í kring var jörðin þakin snjó og allt svo bjart. Mér leið soldið eins og ég væri orðin frjáls og ég held að það hafi ekkert haft með aðstæður mínar að gera.
Það er komin upp skrítin staða. Ken var ekki á lífi þegar ég skaut hann, menn hafa orðið að sætta sig við þá staðreynd. Í staðinn vilja þeir kæra mig fyrir að skjóta ljónastrákinn. Sem ég gerði ekki - og þeir geta ekki sannað að ég hafi gert það svo þeir þurfa sennilega að klóra sér í skallanum aðeins lengur.
Annars er þetta ágætt.
Ég sef mikið.