Laugardagur, 23. febrúar 2008
Lá í sófanum um daginn þegar ég tók eftir að drekinn var að leika sér með eitthvað. Þegar ég fór að kanna hvað drekinn var að leika sér með fékk ég hálfgert áfall. Þetta virðist vera húmor sem tilheyrir strák sem ég þekki. Hann hefur verið eitthvað laus og dottið þegar..
Vandræðalegt.
Ég reyndi að ná húmornum, en drekinn virðist hafa tekið ástfóstri við hann og harðneitar að skila honum. Dröslast með hann hvert sem hann fer og sofnar helst ekki nema hann hafi húmorinn undir sér í kuðli.
Í morgun lét ég eiganda húmorsins vita að hann hefði gleymt honum hjá mér, en það gæti orðið vesen að ná honum af drekanum. Í þessu samtali áttaði ég mig á alvarleika málsins, því strákurinn sagðist halda að húmorinn minn væri hjá sér - og - að húmorinn minn eigi í lostafullu ástarsambandi með RYKSUGUNNI HANS! Sagðist ekki viss um að ég gæti fengið hann til baka.
Ég er í sjokki
Ef húmorinn minn er hjá honum.. og hans húmor er hjá drekanum.. hvaðan kemur þá húmorinn sem ég er með núna?
Hef ég engan húmor!?
Þetta er ekkert grín.
Ég verð að sjá þessa ryksugu.