Fimmtudagur, 14. febrúar 2008
Ég vaknaði við ískrið í rimlunum og þegar ég opnaði augun stóð hann þarna. Ég vissi að mig væri að dreyma en samt fannst mér svo gott að sjá hann. Þegar ég ætlaði að segja hvað mér fannst það gott kom ég ekki upp orði. Ég hreyfði varirnar en það komu engin hljóð og hann stóð bara þarna og horfði á mig með góðlegu augunum sínum. Ég hætti að hreyfa varirnar.
Mig langaði að segja svo margt. Mig langaði að segja að ég saknaði hans.
Svo mikið.
Ég held að hann hafi heyrt allt sem mig langaði að segja, þó ég væri hætt að reyna að hreyfa varirnar, því hann brosti til mín eins og hann skildi mig. Mig langaði að fara til hans og faðma hann en líkaminn neitaði að hreyfa sig.
Hann gekk að rúminu og settist hjá mér, svo nálægt að ég fann lyktina hans og hefði bara þurft að rétta höndina aðeins fram til að snerta hann, en hendurnar á mér vildu ekki hreyfast. Hann lyfti höndinni sinni og strauk mér um vangann og ég heyrði það sem hann sagði, án þess að hann segði það upphátt.
Þegar hann tók höndina mína og renndi fingrunum sínum á milli fingranna á mér var eins og hann hefði gefið þeim líf. Svo tók hann utanum mig og ég hélt fast utanum hann til baka.
Ég saknaði þín Anna.