 |
|
|
|
 |
T I L H A M I N G J U !
Föstudagur, 01. febrúar 2008
 Milt
Sunnudagur, 10. febrúar 2008
Það er eitt gott við að vera hérna, ég er ekki hrædd í roki. Það er alveg sama hvað blæs mikið úti, ég er ekki hrædd. Og það meikar ekkert sense því það hvín í öllu hérna eins og allt sé að hrynja. Skrítið. Á miðvikudagskvöldið bað ég um að fá að fara út, ég má það ekki svona seint - en þeir vita að ég ætla ekki að reyna að flýja. Mig langaði bara út í smá stund og þeir leyfðu mér það. Þetta var sennilega rétt fyrir klukkan eitt um nóttina og þegar ég fór í garðinn fannst mér eins og ég hefði gengið inní ævintýraheim. Veðrið var milt og það var snjókoma. Svona snjókoma eins og í ævintýrunum. Þó ég sæi ekkert nema gráan stein allt í kring var jörðin þakin snjó og allt svo bjart. Mér leið soldið eins og ég væri orðin frjáls og ég held að það hafi ekkert haft með aðstæður mínar að gera. Það er komin upp skrítin staða. Ken var ekki á lífi þegar ég skaut hann, menn hafa orðið að sætta sig við þá staðreynd. Í staðinn vilja þeir kæra mig fyrir að skjóta ljónastrákinn. Sem ég gerði ekki - og þeir geta ekki sannað að ég hafi gert það svo þeir þurfa sennilega að klóra sér í skallanum aðeins lengur. Annars er þetta ágætt. Ég sef mikið.
Unexplainable
Sunnudagur, 10. febrúar 2008
He's a dream
Fimmtudagur, 14. febrúar 2008
Ég vaknaði við ískrið í rimlunum og þegar ég opnaði augun stóð hann þarna. Ég vissi að mig væri að dreyma en samt fannst mér svo gott að sjá hann. Þegar ég ætlaði að segja hvað mér fannst það gott kom ég ekki upp orði. Ég hreyfði varirnar en það komu engin hljóð og hann stóð bara þarna og horfði á mig með góðlegu augunum sínum. Ég hætti að hreyfa varirnar. Mig langaði að segja svo margt. Mig langaði að segja að ég saknaði hans. Ég held að hann hafi heyrt allt sem mig langaði að segja, þó ég væri hætt að reyna að hreyfa varirnar, því hann brosti til mín eins og hann skildi mig. Mig langaði að fara til hans og faðma hann en líkaminn neitaði að hreyfa sig. Hann gekk að rúminu og settist hjá mér, svo nálægt að ég fann lyktina hans og hefði bara þurft að rétta höndina aðeins fram til að snerta hann, en hendurnar á mér vildu ekki hreyfast. Hann lyfti höndinni sinni og strauk mér um vangann og ég heyrði það sem hann sagði, án þess að hann segði það upphátt. Þegar hann tók höndina mína og renndi fingrunum sínum á milli fingranna á mér var eins og hann hefði gefið þeim líf. Svo tók hann utanum mig og ég hélt fast utanum hann til baka. Ég saknaði þín Anna.
Home
Laugardagur, 16. febrúar 2008
Þegar ég kom heim fór ég í bað og svo lagðist ég uppí rúm og missti meðvitund. Vaknaði aftur klukkan tvö. Ég segi að ég hafi misst meðvitund því það kemst næst því að lýsa því sem gerðist. Ég var örmagna úr þreytu en ég ætlaði ekki að fara að sofa, ætlaði bara að leggjast smá.. Á meðan ég lá í rúminu fann ég hvernig þreytan ætlaði sér að taka yfir líkamann og svæfa - en meðvitundin barðist við þreytuna og ég ætlaði ekki að gefa mig. Ég held að ég hafi verið í e.k. limbó í tíu mínútur áður en ég datt út, og á tímabili stóð mér ekkert á sama því mér leið eins og ég væri að deyja - barðist við að lifa, en líkaminn gafst upp og ég dó. Það er augljós munur á því að deyja og sofna. Þegar fólk sofnar vaknar það aftur og fær tækifæri til að byrja uppá nýtt - ef það vill. Þetta er sennilega stærsti ókosturinn við að deyja: þú vaknar ekki aftur. En hvað ef þú vaknar ekki aftur? Hverju ertu að missa af? Ég hef hugsað mikið um þetta undanfarnar vikur. Fyrstu dagana gerði ég lítið annað en að sitja á óþægilegu rúmi og stara útí vegg. Ég hugsaði mest um aðstæðurnar sem ég var í og atburðina sem komu mér þangað. Ég hugsaði mjög lítið um börnin mín, ég vissi að þau voru í góðum höndum. Ég vissi hinsvegar ekki hvort ég var það - og svo var ég ennþá reið og leið yfir því sem hafði gerst. Það eina sem ég fann einhverja huggun í var að ég skaut Ken. Ég hefði aldrei fyrirgefið honum það sem hann gerði og hann hefði sennilega gert það aftur. Ef ég hefði gert mér grein fyrir þessu hefði ég sennilega losað mig við hann með þessum hætti fyrr. Það er oft vandamálið. Það gerist ekkert fyrr en maður stendur frammi fyrir staðreyndum, það er ekki nóg að gera sér grein fyrir hættunni. Maður þarf að standa in the eye of the storm til að gera eitthvað í málinu og þá er það oft orðið of seint - þó maður sé ennþá á lífi hefur maður tapað of miklu. Ég velti fyrir mér hvort Guð sé til. Ég held að hann sé ekki til, held að maðurinn hafi fundið hann upp og það sem kemst næst því að vera "Guð" í okkar tilveru er systemið sem við búum í, vegna þess að við höfum svo litla stjórn á því. Alheimurinn er systemið sem við búum í og hann er svo stór að flest okkar ná ekki alveg utanum það. Ef jörðin er sundlaug gætum við eytt tugum ára í að míga í sundlaugina okkar þannig að hún verður ógeðsleg, en hún er samt þarna og hún virkar, en ef alheimurinn kastar bolta í grunnu þurrkast allt líf í sundlauginni út. Við getum fylgst með og skoðað alheiminn, og vísindamenn hafa allskonar kenningar um hvernig hann virkar - en þekking þeirra er mjög takmörkuð. Það gerir Alheiminn dularfullann og "æðri". Skv. þessu komast Indjánar og Nornir næst því að trúa á "réttan" Guð, af þeim trúarbrögðum sem ég þekki, þar sem þessi trúarbrögð ganga útá að trúa á náttúruna. Sá Guð sem er markaðssettur í Biblíunni er jafn mikiill, ef ekki meiri, skáldskapur og megnið af því sem ég skrifa. Þegar ég var búin að afgreiða þetta mál fór ég að hugsa um tilgang lífsins. Hver er tilgangurinn? Þarf Guð til að hafa tilgang? Ég get ekki séð að hann færi fólki nokkurn tilgang. Why bother? Af hverju ekki að sitja bara þarna í jailinu for the rest of my life og gera ekkert. Hverju munar það? Hverju breytir það? Hvað er ég að fara að gera í lífinu sem mun skipta einhverju máli in the long run? Þarf eitthvað sem ég geri endilega að skipta máli?? Af hverju ekki? Ég veit ekki hvernig fólki sem tekur heróín líður, en því er líkt við tilfinningunna að vera ástfangin og ég hef prufað það. Sennilega er heróínvíma fullkomin alsæla og sennilega væri þetta góð leið til að fara - en hún er fake. Heróínvíma getur ekki verið rétta leiðin. Ef hún væri það væri heimurinn fullur af hamingjusömu fólki á heróíni, en mér finnst hann oft vera fullur af óhamingjusömu fólki. Á heróíni og kókaíni og spítti og hassi og fleiri efnum sem taka raunveruleikann og gera hann bærilegri. Hvað er það við raunveruleikann sem fólk á svona erfitt með að höndla? Er það tilgangsleysið? Ég legg á flótta frá raunveruleikanum sjálf, nema ég nota ekki fíkniefni til þess. Ég nota t.d. Internetið. Hér fel ég mig frá heiminum og með því að vera hér þarf ég ekki að takast á við hann. Ég þarf ekki að takast á, eða horfast í augu við hvað vantar í mitt líf í raunveruleikanum - ég skrifa það bara út og inn eftir þörfum. Af því stundum vantar mig það, og stundum vantar mig það ekki. Á Internetinu get ég stjórnað því sem gerist, algjörlega, og það gerist ekkert nema ég vilji að það gerist. Þegar ég er ekki að flýja á Internetið, þá hef ég vinnuna. Vinnu sem ég elska. Mér finnst alveg rosalega gaman að gera það sem ég geri og hef brennandi áhuga á því . Gef allt sem ég á - þangað til ég örmagnast úr þreytu. En þegar ég tek verkefni, gef allt sem ég á, klára og horfi á það sem ég hef gert.. sú tilfinning er soldið eins og ást, nema hún er ekki endurgoldin. Vinnan elskar þig ekki til baka, ekki eins og manneskja gerir. Þú færð kannski viðurkenningu, en þú færð ekki ást. Ástin þarf að koma annarsstaðar frá. Tilgangur lífsins er ekki bara vinnan, þó ég trúi að það sé mikilvægt fyrir fólk að vinna til þess að fólk upplifi sig ekki óþarft og engum til gagns. Tilgangurinn lífsins er hinsvegar mjög sennilega ekki Internetið - þó það hafi gríðarleg áhrif á hvernig við lifum. Hvaða máli skiptir það sem ég skrifa hérna? Hverju breytir það? Er það gott? Er það slæmt? Hefur það einhver áhrif á einhvern? Hvaða áhrif og af hverju? Á ég að svissa yfir í að flýja í vinnuna alfarið? Tilgangur bloggsins var allt annar í upphafi en hann er í dag. Þegar ég byrjaði var ég bara að leika mér, sem er valid tilgangur í sjálfu sér. Mér finnst gaman að leika og ég ætla ekki að hætta að gera það þó ég eigi að heita fullorðin. Mér finnst skemmtilegast að leika mér við aðra - og hér eru aðrir sem vilja leika við mig. Mér finnst það gaman. Tilgangur bloggsins í dag er að leika mér - og að kynnast fólki og halda tengslum við það. Er tilgangur lífsins kannski að hafa gaman? Það er sennilega mismunandi hvað fólki finnst gaman en the end result er að manni líður vel þegar það er gaman. Maður brosir og hlær. Er tilgangur lífsins kannski að líða vel? Já, ég held það sé hluti af því. En það er ekki sama hvernig maður gerir það. Ég held að fólkinu sem notar heróín líði ekkert átakanlega vel - nema rétt á meðan það er í heróínvímunni. Ég kaupi ekki að þrældómur vegna fíknar sé tilgangur lífsins, það meikar ekkert sense fyrir mér. Kannski er tilgangur lífsins að njóta þess að vera til, gera það sem maður gerir vel, vera sáttur við sjálfan sig, koma vel fram við annað fólk, elska, leika sér, þroskast og þegar koma erfið tímabil þar sem manni líður eins og allt sé ómögulegt.. að leyfa fólkinu sem þykir vænt um þig að styðja þig í gegnum erfiðleikana - eins og þú myndir gera fyrir það. Kannski liggur tilgangur lífs manneskjunnar í öðru fólki. Fólkinu sem manni þykir vænt um. Man alltaf eftir því sem fjörgamall maður sagði í viðtali einhvertíma um hvernig það væri að vera orðinn svona gamall: "ja.. maður er bara einn eftir". Hann saknaði mest vina sinna og konunnar sinnar. Ég get unnið eins og geðsjúklingur, en það mun ekki gera mig hamingjusama. Ég get tekið inn heróín og liðið rosalega vel - en það mun ekki gera mig hamingjusama heldur. Sennilega snýst hamingjan í lífinu um að setja sér raunhæf markmið og vinna að þeim. Ef þú hefur nefnilega engin markmið, ekkert til að stefna á.. þá fer þér að leiðast. Ég þekki engan sem leiðist og er hamingjusamur. Ég held að tilgangur lífsins sé fólkið sem mér þykir vænt um - hvort sem það eru börnin mín eða aðrir. Og þegar einhver sem mér þykir vænt um er tekin í burtu frá mér er það óbærilega sárt. Og einhvertíma verð ég tekin í burtu frá þeim sem þykir vænt um mig. En þegar það gerist vona ég að í millitíðinni hafi ég átt innihaldsríkt líf - með fólkinu sem mér þykir mest vænt um og að þegar þau hugsa til mín fari þau að brosa, líði vel að rifja upp minningar. Við erum ekki hönnuð til að lifa að eilífu og mig langar ekki til þess. Mig langar hinsvegar að lifa góðu lífi, lífi sem ég er sátt við með fólki sem lætur mér líða vel eða getur á einhvern hátt gert mig betri en ég er án þeirra. Ég er svo heppin, að ég þekki þannig fólk og ég vona að þessu fólki líði eins og ég gefi þeim eitthvað gott til baka líka. Tilgangur lífsins er að fjölga sér, hafa gaman, láta sér líða vel og rækta fólkið sem þér þykir vænt um. Tilgangur lífsins er að elska og vera elskaður. Elska sjálfan þig, lífið, fólk, vinnuna, bloggið og allt sem þú gerir. Ég sit inní stofu, í sófanum. Það er rigning og það heyrist soldið eins og það sé lækur hérna. Ég heyri líka einn og einn bíl keyra eftir götunni. Og þó ég hafi engan til að deila því með, þá líður mér vel. Ég er komin heim.
Hvað er "daginn eftir" margir klukkutímar?
Mánudagur, 18. febrúar 2008
Ég var vitni að skemmtilegri uppákomu í Apóteki í gær þegar ég fór að sækja lyf fyrir son minn. Ljóshærð kona var að afgreiða gamlan kall sem hafði tjáð sig mikið um hægðir og mikilvægi þess að hafa "all það nú í lagi" og ég dauðsá eftir að hafa ekki farið í hina röðina - sem gekk auðvitað hraðar. Alltaf þannig. Í röðinni á næsta kassa stóð kona í sömu sporum og ég, þ.e. næst í röðinni. Ég tók sérstaklega eftir henni því hárið á henni var mjög fallega stílíserað og hún var í ofboðslega flottri dragt. Að sjálfsögðu kom röðin að flottu konunni á undan mér og ég leyfði mér að pirrast aðeins yfir karl helvítinu sem var að spyrja hvaða lyf hreinsuðu best út ristilinn. Í heildina vorum við sennilega fimm í apótekinu þegar þetta átti sér stað. Fágaða konan færði sig uppað kassanum og sagði lágum rómi: "Góðan dag, ég ætla að fá "daginn eftir" pilluna". Fágaða konan hikaði í augnablik, en þegar hún tók til máls talaði hún jafn hátt og konan sem var að afgreiða.. Fágaða konan: Já. Ég get staðfest að það eru ekki liðnir 72 tímar frá því samfarir áttu sér stað því ég var nefnilega að RÍÐA í GÆR. Náðu þessu allir, spurði hún og snéri sér brosandi við. Hægðartregðukarlinn fékk slag. Konan á kassanum brosti neyðarlegu brosi og fór að sækja pilluna fyrir fáguðu konuna. Þegar röðin kom að mér varð ég að bíta í tunguna á mér þegar ég afhenti lyfseðilinn því mig langaði að segja: "svo ætlaði ég líka að fá "daginn eftir" pilluna - já, hún er fyrir mig og þetta gerðist bara rétt áðan hérna útá bílaplani. Það er ennþá að leka.
Anna og drekinn
Mánudagur, 18. febrúar 2008
Ég hélt fyrst að þetta væri Margeir og teygði mig í flugnaspaðann, en þó þetta sé lítill dreki er hann stærri en Margeir og rosalega fljótur að hlaupa. Þegar ég áttaði mig á því að þetta var ekki Margeir og þegar drekinn hætti að hlaupa, útskýrði hann fyrir mér að hann væri drekinn sem menn þyrftu að drepa til að komast yfir mig. Jahá. Alveg spurning hvort taki því að mæta á þá vakt - úr því sem komið er.. *hóst* Hann sagðist óvart hafa dottið í það með fyrsta kærastanum mínum, way back when.. og er búinn að liggja dauður áfengisdauða undir rúmi hjá mér í öll þessi ár. Nú er hann hinsvegar vaknaður og ég hef einhvern til að spila ólsen ólsen við! VÚHÚ!
Stranger than fiction
Þriðjudagur, 19. febrúar 2008
What is the difference between fiction and reality? Fiction has to make sense.
Þetta kallar maður vini sína!
Þriðjudagur, 19. febrúar 2008
Harpa: Þú átt aldrei eftir að eignast kærasta. þögn Harpa: ég sagði þetta bara af því þú ert alltaf að segja það.
Power..
Þriðjudagur, 19. febrúar 2008
..to seize opportunities.
Awwww
Miðvikudagur, 20. febrúar 2008
Við drekinn vorum að spila ólsen ólsen. Hann tapaði.
Mynd af ást
Fimmtudagur, 21. febrúar 2008
Dóttir mín fékk verkefni í skólanum um daginn, átti að taka mynd af nokkrum hugtökum. Hún lenti í vandræðum með að taka mynd af "ást". Hún leitaði til mín en ég var algjörlega blankó og spurði sjálfa mig hvort það væri yfir höfuð hægt að taka mynd af ást, fór þvínæst á google til að reyna að finna mynd af ást á netinu. Verð að viðurkenna að ég var mjög hissa þegar ég fann hana..
Decisions, decisions..
Fimmtudagur, 21. febrúar 2008
Það er lúxus að standa á krossgötum og vera í aðstöðu til að tala við fólk sem hefur prufað að feta alla stígana. Eins ótrúlegt og það hljómar, miðað við hvernig bloggið mitt er, þá finnst mér mikilvægt að kynna sér vel hvað er að gerast í raunveruleikanum. Oft eru hlutirnir nefnilega auðveldir "in theory" en þegar á að gera þá í raunveruleikanum kemur annað á daginn. Samt erum við ekki að tala um nein eldflaugavísindi. Ég veit hvaða leið ég vil fara - og ef hún verður farin mun ég standa og falla með því vali. Það væri miklu auðveldara fyrir mig að skipta mér ekki af þessu. Go with the flow og segja svo bara: "ha? Ég réði þessu ekki. Ég vinn bara hérna." So far, hef ég á þessu ári lært að ég er ekki hrædd við að taka ákvarðanir og ég er ekki hrædd við að taka á mig ábyrgð. Ekki nóg með að ég sé ekki hrædd við það, mér finnst það gaman - þó það sé langt frá því að vera auðvelt og ekki alveg laust við áhættur. Bloggið mitt fjallar hinsvegar um eitthvað allt annað sem gerist í öðrum raunveruleika. Þar sem frjálslega er farið með staðreyndir, lögmál virka undarlega og stundum alls ekki. Staður þar sem hvað sem er getur gerst. Án ábyrgðar. Ég þarf nefnilega líka þannig stað, til að vega upp á móti hinum.
anna.is. Yndislega, áhyggjulausa, ábyrgðarlausa athvarfið mitt. Ég elska þig.
ekkert RUGL
Föstudagur, 22. febrúar 2008
Tonight I'm gonna have myself a real good time I'm a shooting star leaping through the skies I'm burning through the skies - yeah! Don't stop me now Don't stop me now I'm a rocket ship on my way to Mars I'm burning through the skies - yeah! Don't stop me, don't stop me, don't stop me Ooh I'm burning through the skies - Yeah! Don't stop me now La la la la laaaa Góða helgi
Í óskilum
Laugardagur, 23. febrúar 2008
Lá í sófanum um daginn þegar ég tók eftir að drekinn var að leika sér með eitthvað. Þegar ég fór að kanna hvað drekinn var að leika sér með fékk ég hálfgert áfall. Þetta virðist vera húmor sem tilheyrir strák sem ég þekki. Hann hefur verið eitthvað laus og dottið þegar.. Vandræðalegt.
Í morgun lét ég eiganda húmorsins vita að hann hefði gleymt honum hjá mér, en það gæti orðið vesen að ná honum af drekanum. Í þessu samtali áttaði ég mig á alvarleika málsins, því strákurinn sagðist halda að húmorinn minn væri hjá sér - og - að húmorinn minn eigi í lostafullu ástarsambandi með RYKSUGUNNI HANS! Sagðist ekki viss um að ég gæti fengið hann til baka. Ég er í sjokki Ef húmorinn minn er hjá honum.. og hans húmor er hjá drekanum.. hvaðan kemur þá húmorinn sem ég er með núna? Hef ég engan húmor!? Þetta er ekkert grín. Ég verð að sjá þessa ryksugu.
Gómaður
Sunnudagur, 24. febrúar 2008
Í kvöld var komin röðin að mér að halda matarklúbb. Eitt af því sem kom til umræðu var MILF og svo var rætt um GILF, en þá er orðinu mother skipt út fyrir.. grandmother. Gaman að því. Uppúr þeirri umræðu kom hugtakið "að vera gómaður". Tennurnar farnar, well.. Ætli þetta verði svona? Að sitja með vinkonunum, 85 ára á elliheimilinu og ein segir: "sjáiði þennan stelpur? Ég gómaði hann í gær." Ég á ekki eftir að geta annað en hlegið næst þegar ég sé svona fyrirsögn eða sambærilega: "Lögreglan gómar innbrotsþjóf" Mér finnst þetta alveg ógeðslega fyndið, pissa næstum í mig - og ég veit, þetta er barnalegt. Ekki dæma mig. Ég er með nýjan húmor, hann er ekki kominn lengra en þetta. Hvar er kötturinn? Datt hann í sjóinn? Ég hef ekki séð einn þátt af þessum laugardagslögum en í kvöld sýndu gestirnir mínir mér þrjú lög úr keppninni á youtube. Hey hey lagið, Hvar ertu nú? og lagið sem RÚV vefurinn segir að hafi unnið. Man ekki hvað vinningslagið heitir og nenni ekki að fletta því upp. Eitt er víst að Ísland sendir mega mongo lag í Eurovision. Mér finnst eins og einhver ró hafi færst yfir alheiminn. Þetta er eitthvað svo rétt, og nákvæmlega eins og það á að vera - og - ég er laus við alla löngun til að fylgjast með Eurovision í ár. Ég er svo þakklát. "Hvar ertu nú?" er hinsvegar brilliant, sérstaklega í flutningi Sigga hennar Lindu. Djöfull var þetta gott kvöld.
Óvænt
Sunnudagur, 24. febrúar 2008
Í maí verða fjögur ár síðan hann sendi rétt svar við movie hall of fame spurningunni. Í þá daga fékk fólk sent auto reply þar sem ég þakkaði fyrir þátttökuna, bæði á ísl og ensku. Honum fannst þetta auto reply svo fyndið að hann sendi mér tölvupóst. Á fimmtudaginn fer ég að sækja hann útá völl. Við höfum mest talað saman á msn en hann hefur líka hringt í mig. Fyrst töluðum við um vefi, heimasíðugerð og hluti tengda Internetinu. Hann er CSS-ari, grafíker og áhugaljósmyndari. Hann er líka grúskari og nörd. Ég fíla þannig menn, það mun sennilega ekki breytast úr þessu. Hann var með myndasíðu á þessum tíma og þegar ég skoðaði hana fékk ég ákveðna tilfinningu fyrir honum. Með tímanum færðum við okkur yfir á persónulegri nótur og ég fékk staðfestingu á þessari tilfinningu. Við erum orðin mjög góðir vinir. Það koma stundum löng tímabil þar sem við erum í mjög litlu sambandi, þegar hann er upptekinn í stóru verkefni eða ég - en einhverra hluta vegna tökum við alltaf upp þráðinn aftur. Ég man að þegar hann hringdi fyrst hló ég svo mikið því hann hringdi algjörlega out of the blue. Í því símtali komst hann að því að ég á erfitt með að sitja kyrr þegar ég tala í síma (heyrði í mér ganga um). Sagði líka að honum líkaði vel við röddina mína og hláturinn minn. Við höfum talað um að hittast áður, oftast í gríni en svo kom hann allt í einu online og sagðist eiga frí inni og vildi koma yfir helgi til að hitta mig. Ég sagði honum að þetta væri sennilega versti tíminn til að koma til Íslands en honum var sama. Ég sagði honum líka að auðvitað mætti hann koma. Hann bókaði flugið á meðan við vorum að tala saman. Það verður skrítið að hitta hann eftir allan þennan tíma. Hann er mest hræddur um að mér finnist hann leiðinlegur. Ég hef engar áhyggjur af því. Mín reynsla af msn er sú að ef þér líkar virkilega vel við manneskjuna þar, þá líkar þér við hana in real life. Þetta er svo spontant samskiptamáti að það er erfitt að feika hver þú ert í þessum miðli. Þú getur vissulega feikað það - en.. ekki mjög lengi. Annars hef ég verið að leika mér að því að finna myndir á Internetinu sem mér líður vel við að horfa á. Ég er búin að birta færslur sem innihalda eina mynd og lag undanfarið og þegar ég hugsa útí það má eiginlega segja að þessar myndir séu fyrstu þreifingar í þá átt, þó ég hafi ekki verið að gera þetta markvisst fyrr en mjög nýlega. Ég hef komist að því að sjór og strönd kalla fram vellíðan, en pálmatré og stórbrotnar neðansjávarmyndir af kóralrifum gera ekkert fyrir mig þó þetta séu verulega fallegar myndir. Myndir teknar inní skógum hinsvegar, þær láta mér líða verulega vel. Hef ekki hugmynd af hverju þetta er svona. Það er ekki eins og ég sé alin upp í skógi eða tengi einhverjar minningar við skóg. Í dag datt mér í hug að finna mynd af kossi sem framkallar "rétta" tilfinningu. Ég fann mökk af myndum af fólki að kyssast, en af öllum þessum myndum var bara ein sem meikaði "the cut" og kallaði fram tilfinninguna sem ég vildi finna.
Fyndið, því hendur skipta mig máli. Líka í kossum. Maður sem vill láta mig kikna í hnjáliðunum kann að nota hendurnar.
Einhverjar tillögur?
Mánudagur, 25. febrúar 2008
Írska vini mínum finnst gaman að taka landslagsmyndir og langar að sjá eitthvað þannig á Íslandi. Ég sagði honum að ég kannaðist nú ekki við að það væri neitt landslag hérna en hann vill meina að það sé ekki rétt hjá mér. Sama sagan með þessa karlmenn alla tíð, þykjast vita allt. Það eina sem mér dettur í hug er Grótta. Veit líka um mjög fallegt tré nálægt vesturbæjarlauginni. Mig grunar að hann verði ekkert rosalega imponeraður ef ég sýni honum bara þessa tvo staði. Mig langar að fara með hann á einhverja fallega staði, en ég þekki ekki landið sjálf og rata lítið utan Reykjavíkur. Tók mig t.d. þrjá daga að rata í nýju vinnuna mína, sem er í nærsveitum. Er búin að segja honum að þetta verði hálfgerð óvissuferð og alls ekki víst að hann komist lífs af. Virðist hafa vakið upp eitthvað frumeðli því honum finnst það bara meira spennandi. Ég vil ekki fara með hann hinumegin á landið eða eitthvað svoleiðis rugl, en svona.. eitthvað út fyrir höfuðborgina. Vantar dagskrá fyrir fös og lau. Mér dettur í hug fyrir föstudaginn: og fyrir laugardaginn: Það eina sem vantar í þetta plan er: a) hvaða landslög eiga þetta að vera Ég væri mjög þakklát ef einhver hjálpar mér að setja saman smá hring sem slær í gegn hjá landslagsunnanda. Annaðhvort bara komment beint á síðuna eða senda mér póst á anna attt anna.is
Jæja..
Mánudagur, 25. febrúar 2008
Hann er hættur að vera mest hræddur um að mér finnist hann leiðinlegur. Ég var búin að segja honum að ég rati ekkert um Ísland, nú veit hann að ég var ekki að grínast. Hann sendi mér loftmynd af einhverju og ég hélt að þetta væri Afríka. Meina.. hver þekkir einhverja fricking jökulbút og smá land og sjó? Ég var búin að segja honum að ég væri á BMW. Í dag sendi ég honum mynd af Range Rovernum sem ég verð á þegar hann er hérna (við Hugi ætlum að svissa bílum) og nú heldur hann, að ég haldi að Range Rover sé BMW ! Manneskja sem ruglar þessum bílum saman getur varla verið heil á geði. Ég er líka búin að spyrja hvort ég eigi að fela hauskúpurnar mínar og galdradótið sem ég geymi í stofunni til að hann verði ekki hræddur og hvort honum sé illa við dreka. Hann virkaði hálf depressed eitthvað. Svo sagði ég honum líka að passa sig á því að drekka alls engan vökva sem ég rétti að honum því sennilega verð ég á egglosi um helgina og brjáluð í skapinu - eða með fyrirtíðarspennu og lífshættuleg. Aumingja vesalings maðurinn. Ég var ekkert að djóka þegar ég sagði honum að þetta væri versti tíminn til að koma til landsins!
Væntumþykja
Þriðjudagur, 26. febrúar 2008
Það er svona.. hlýtt, soldið mjúkt en mest.. gott. Rosalega gott. Það sem ég elska mest við lífið er hvað það er ófullkomið. Stundum hata ég það líka. Stundum elska ég að hata það. Um helgina, í matarboðinu, sagði vinur minn ódauðlega setningu "Ég hef tekið eftir því, að eftir því sem ég eldist - því lengra er síðan hlutirnir gerðust." Ég fór að skellihlæja. Í mínu lífi gerist alltaf allt í einu og það er alltaf að gerast. All the time. Og kannski er það bara vegna þess að ég neita að ganga með úr! Ég hætti að ganga með úr á sínum tíma vegna þess að ég hef nikkel ofnæmi og það var endalaust ves - en - ég komst að því að ég vil ekki ganga með úr hvort sem er. Ég var alltaf að líta á úrið og af engu tilefni. Bara stress og ágætt þegar ég hætti að nota þetta alveg. Svo fékk ég úr í jólagjöf fyrir svolitlu síðan, hafði ekki gengið með úr í fleiri, fleiri ár og ég gerði heiðarlega tilraun til að ganga með úrið - en - mér leið soldið eins og ég væri með handjárn þegar ég var með tæki sem sagði mér hvað klukkan var, alltaf. Til hvers? Hafiði pælt í því? Hvenær í fjandanum koma upp þannig aðstæður í dag að þú verður að vita hvað klukkan er.. og getur ekki litið á klukku á næsta vegg - digital auglýsingaskilti - mælaborðið í bílnum - display gluggann á símanum - tölvuskjáinn fyrir framan þig.. Nútímamaðurinn þarf ekki handjárn sem minna hann stöðugt á að tíminn er að renna út. Auk þess er þetta ófullkomin tækni. Getur t.d. einhver sagt mér hvað "forever" er margar mínútur? Ekki séns. Kannski er þetta ástæðan fyrir því að aldurinn hefur ekki farið verr með mig. Tíminn kemur mér ekki við - snertir mig ekki. Á meðan ég hef hann ekki hlekkjaðan við úlniðinn á mér. Ég veit ekki hvað liðu margir klukkutímar og mínútur frá því ég hætti að ganga með handjárnin þangað til ég fann rétta stíginn í skóginum, þar sem tíminn hættir að skipta máli - en ég fann hann og ég held að þegar þú hefur fundið hann, þá villistu ekki aftur. Ekki þegar þú veist að þetta er rétta leiðin. Og enginn í skóginum veit hvað klukkan er, og það skiptir ekki máli.
Það skiptir engu máli. Í kvöld er mér búið að líða svona. Þakklæti. Þegar maður notar ekki úr, er "núna" alltaf rétti tíminn.
Oh!
Miðvikudagur, 27. febrúar 2008
Ég var að fatta soldið beisik. Ef karlmaður gefur mér úr, er augljóst að hann hefur ekki haft fyrir því að kynnast hver ég er. Það getur ekki verið rétti maðurinn fyrir mig. Rétti maðurinn fyrir mig myndi ekki láta sér detta í hug að gefa mér úr.
Þetta verður svo gaman..
Miðvikudagur, 27. febrúar 2008
Anna says: are you all packed? Stephen says: so are you nervous? Stephen says: so what's the plan for tomorrow then? Anna says: i haven't decided anything for tomorrow night Stephen says: i'll chop something Anna says: hey Anna says: i won't be online much this evening, i have a meeting at seven and then i have to finish stuff for work
It'll be cool
Fimmtudagur, 28. febrúar 2008
Stephen says: tell me it'll be cool
Friday
Föstudagur, 29. febrúar 2008
Stephen byrjaði á að taka mynd útum gluggann áður en við lögðum af stað. Hann á töluvert betri myndavél en ég.
Hann flippaði þegar hann sá kók í flöskum, svo við fengum okkur þannig.
Ætluðum að byrja á að fara Nesjavallaveginn, festum okkur eftir 3 mín. Sem betur fer kom jeppakall sem dró okkur úr skaflinum og við ákváðum að halda okkur við þjóðvegina - allavega þangað til við myndum verða okkur útum skóflu. Stephen langar í monstertrukk. Það sem tók við sannfærði Stephen um að ég var ekki að ljúga heldur þegar ég sagði að það væru engin landslög á Íslandi..
God, it's a barren, featureless desert out there, isn't it. Í allan dag var ég hringjandi í aumingja Huga og spyrja hann spurninga eins og "hvort á ég að fara til Skálholts eða Selfoss ef ég er að fara á Geysi?" Ég hefði sennilega dáið ef Hugi hefði ekki verið í símanum mínum á korters fresti. Stephen veit meira um Ísland en ég. Ég veit ekkert um Ísland. Ekki neitt. Hugi hafði ekki gert sér grein fyrir þessu heldur, en hann fattaði það í símtalinu þegar hann sagði "hey.. ef allt annað klikkar þá ferðu bara að sýna honum Seljalandsfoss" (minnir mig) og ég svaraði "en ég hef ekki hugmynd um hvar hann er." Það var þá sem Hugi sagði "vá.. þetta er í alvöru eins og þegar haltur leiðir blindann að senda þig útá land með túrista". Aha.. skerí shit. Sannleikurinn er að ég hef aldrei haft áhuga á Íslandi. Hélt að það myndi koma með aldrinum, en.. Kannski er ég ekki orðin nógu gömul. Toppurinn á deginum var þegar ég fór að sýna Stephen Kerið. Stephen: "What is this like.. a hole in the ground?" Hola í jörðinni já. En ég vissi allavega hvar hún er!
Þingvellir eru ekki alveg "as advertised" þegar það er vetur, en..
Þegar ég komst að því að myndavélin er svona ljósmyndaragræja sem tekur nokkrar myndir á sek breyttist hún samstundis í hríðskotabyssu í höndunum á mér. Stephen var ekki skemmt.
Hann var hinsvegar mjög sáttur við Gullfoss, og þá er vægt til orða tekið. Borðuðum kvöldmat á veitingastaðnum Við fjöruborðið. Ofboðslega góður matur þar. Á leiðinni heim fylgdist Stephen með norðurljósum úr bílnum og ég endaði á staðnum mínum í Reykjavík þar sem ég fer til að skoða norðurljós þegar þau láta sjá sig og ég nenni - því ég þekki Reykjavík. Norðurljósin voru eins og eftir pöntun - enda hafði ég ákveðið að það yrði að koma norðurljos og G hefur séð að hann yrði að hlýða mér. Þegar við settumst inní bílinn eftir norðurljósaskoðun sagði Stephen mér að þetta er besti dagur sem hann hefur átt í mjög langan tíma. Klukkan tvö í dag vorum við stödd við Geysi. Strokkur gaus og Stephen fannst það æði. Ég spurði "was it good for you?" Hann sagði já og spurði "was it good for you?" Ég svaraði "Nah.. I've had better". Ég hef aldrei verið heilluð af Geysi, satt að segja. Hef staðið þarna klukkutímum saman að bíða eftir sápugosi og sorry.. þetta er eins og að spila tölvuleik í marga daga og þegar þú klára stendur "the end". Hugsaði með sjálfri mér að þó ég myndi lifa til að verða 500 ára væri ég sátt þó ég færi aldrei út fyrir Reykjavík aftur. Það breyttist reyndar. Dagurinn varð skemmtilegri eftir því sem á leið og ég fór að velta fyrir mér að skreppa kannski smá út fyrir höfuðborgarsvæðið næsta sumar. Samt.. Stephen á stóran þátt í hvað það var gaman. Ég nenni sennilega ekki að fara ein.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Lá í sófanum og beið eftir að maturinn sem ég var með í ofninum yrði tilbúinn. Skakklappaðist þá ekki lítill og sætur dreki fram í stofu, dró djúpt andann og sagði "Mmmmmmm, hvað ertu að elda?"
Ég reyndi að ná húmornum, en drekinn virðist hafa tekið ástfóstri við hann og harðneitar að skila honum. Dröslast með hann hvert sem hann fer og sofnar helst ekki nema hann hafi húmorinn undir sér í kuðli.
