Föstudagur, 04. janúar 2008
Mér var boðið á Jesus Christ Superstar í Borgarleikhúsinu í kvöld. Tveir menn stóðu algjörlega uppúr á þessari sýningu en það var annars vegar Ingvar E. Sigurðsson í hlutverki Pontíusar Pílatusar og hinsvegar Bergur Þór Ingólfsson sem fór algjörlega á kostum sem Heródes.
Í þau skipti sem þessir menn birtust á sviðinu var eins og það færðist líf í show-ið og ég upplifði það sem ég fer í leikhús til að upplifa. The "vá" effect. Ég vissi að Ingvar væri fantagóður leikari en hafði ekki hugmynd um að hann væri svona magnaður söngvari - og ég vissi nú ekki einu sinni að Bergur væri til, en það segir meira um mig en hann. Hann er með svakalega rödd og töff presence.
Annars varð ég fyrir mikilli vakningu í kvöld því mér leiddist soldið og fór að velta Jesú fyrir mér og hans vinum öllum. Rann upp fyrir mér að ég er alls ekki trúuð manneskja. Mér fannst sorglegt að horfa á atriði þar sem allir eru rosa kátir að hafa þennan stegg til að fylgja og í atriðinu þar sem fólk ætlaði Jesú lifandi að drepa með ágangi varð mér hugsað til Britney Spears. Jesú hafði konu sér við hlið, konu sem elskaði hann en hann ætlaði sér ekkert með en fannst gott að hafa hana at his beck and call. Í dag er til orð sem er notað yfir menn sem gera þannig: fávitar.
Mér finnst verst að það er stórhætta á að í hvert skipti sem ég tek upp my personal jesus í náinni framtíð muni ég hugsa um Krumma.
Jesus Christ Superstar has killed my sexlife.