Sunnudagur, 09. desember 2007
Eitt af því sem ég sakna mest við að vera gift er eiginlega "að vera gift". Ég hef svart/hvíta hugsun þegar kemur að þessu, þannig að þegar ég á mann, þá hætta aðrir karlmenn að vera til í mínum huga. Ef karlmaður reynir við mig get ég sagt "ég er gift", sýnt hringinn (þess vegna skiptir hringurinn máli) viðkomandi sér að mér er full alvara og hættir að reyna. End of story.
Að vera single er rosalega orkufrekt að þessu leyti. Þá þarf maður að hugsa í hvert skipti sem einhver reynir - einhver sem er ekki klárlega class A fáviti - og það tekur frá manni orku.
Þegar ég var unglingur byrjaði ég stundum með strák til að fá break frá hinum á meðan. Veit að þetta hljómar fáránlega en þetta er því miður bara satt. Mig langar ekki að byrja í sambandi á þeim forsendum - þó ég hafi stundum fundið löngun til þess bara til að fá frið. Í staðinn hef ég gert þetta stundum á blogginu þegar ég þarf virkilega á breiki að halda, skrifa inn nýjan mann og geri það svo sannfærandi að flestir halda að ég sé búin að finna mann.
Mig langar að eiga mann sem ég elska, ekki mann sem ég er með til að vera laus við aðra menn. Ástandið er ekki jafn slæmt núna eins og það var t.d. þegar ég var 17 - og ég geri mér grein fyrir því að þetta minnkar með árunum, sbr það sem afi sagði mér. Þegar ég felli skrautfjaðrirnar minnkar áreitið.
Málið er.. mér finnst það eiginlega ekkert leiðinleg tilhugsun. Ég hef fullt af fleiri hlutum going for me en útlitið og mig langar ekki að vera með manni sem sér ekkert annað en hvernig ég lít út hvort sem er. Ég held að aldurinn komi til með að vinna með mér þarna, hann kemur til með að filtera út menn sem eru hvort sem er bara að leita að barbie dúkku til að horfa á.
Ég er ekki barbie og mig langar ekki til að vera það.