ravings of a lunatic: Góðir vættir

Góðir vættir

Fimmtudagur, 20. desember 2007

Ég ákvað að fara með krakkana í bæinn í kvöld að kaupa jólagjafir. Við fórum með strætó af því mig langaði ekki að eyða kvöldinu í að finna stæði, enda á að leggja í næstu götu og labba niður í bæ.

Þau áttu þetta alveg inni hjá mér krakkarnir, það er búið að vera mikið að gera í vinnunni undanfarið og ég hef lítið mátt vera að því að sinna þeim og heimilinu almennt.

Við keyptum þær gjafir sem ég var búin að ákveða að kaupa, líka belgískt súkkulaði og annað nammi, fundum kött í Skífunni og sáum ísbirni og mörgæsir í búðarglugga. Þegar við komum niður í Lækjagötu vorum við klyfjuð af pokum, öll orðin þreytt og ég stakk uppá að við myndum taka leigubíl heim. Það var samþykkt með öllum greiddum atkvæðum.

Þegar leigubíllinn stoppaði fyrir utan heima fóru krakkarnir strax út en ég borgaði með korti. Kortagræjann datt í "beðið eftir sambandi" mode og með hálfa Reykjavík að strauja sátum ég og leigubílsstjórinn í rólegheitunum saman í bílnum og biðum. Skyndilega kviknaði á bílbeltaljósi afturí og hann brosti og bankaði aðeins í það. Sagði mér að það væri stundum eins og einhver sæti í einu sætinu afturí, þó það væri engin þar. Draugur?, spurði ég. Nei, sagði hann og brosti sallarólegur, draugar eru ekki til, þetta eru bara einhverjir góðir vættir sem hvíla sig þarna stundum.

Hann hafði varla sleppt orðinu þegar græjan náði sambandi og spýtti útúr sér miða.

Viltu kvittun?
Nei.. en þú mátt alveg biðja þessa góðu vætti í aftursætinu að kíkja við hjá mér af og til.
Þarftu á því að halda?
Ég held það, já.
Hugsaðu bara um að þeir séu hjá þér, og þá koma þeir.

Takk.

Mig langaði að kyssa þennan gamla mann á kinnina, en ég sagði bara gleðileg jól.

Það er ekki á hverjum degi sem maður fer í leigubíl og kemur heim með góða vætti með sér.

| anna | 21:51 |