ravings of a lunatic: Time in

Time in - and out again

Miðvikudagur, 07. nóvember 2007

Nú á ljónastrákurinn eftir að stríða mér og sennilega bíta mig í rassinn líka því hann sagði að ég gæti ekkert tekið mér pásu frá blogginu. Kannski er það rétt hjá honum. Ég veit það ekki. Ég veit hinsvegar að ég átti yndislegt samtal við mann í gærkvöldi, þrátt fyrir að ég væri að segja honum að ég vildi ekki fara á deit með honum.

Ég hringdi í hann og útskýrði þessa afstöðu mína. Hann sagði að það væri allt í lagi, skildi að fólk verði að fara eftir sinni sannfæringu - og ef fólk gerir það, þá verður það hamingjusamt.

Hann sagði líka að honum hefði liðið alveg rosalega vel nálægt mér, ég hafi svo þægilega nærveru og sé svo.. "ég sjálf" sem honum finnst sjaldgæft. Þakkaði mér margoft fyrir þennan litla tíma sem hann hefur eytt með mér og fyrir að hafa hringt, í stað þess að láta hann senda endalaust sms þangað til hann gæfist upp. Honum finnst ég meiri manneskja fyrir vikið - sem mér þótti vænt um.

Svo sagði hann það sem made my night.

Lofaðu mér Anna, vertu hamingjusöm. Hlustaðu á það sem hjartað segir þér og þá áttu eftir að rúlla þessu upp, þú veist það sjálf. Mig langar ekki að hitta þig eftir tvö ár útá götu með depurð í augunum. Þú ert allt of klár og flott kona, og það er of mikið í þig varið til að það fari þannig fyrir þér. Viltu lofa mér að þú hlustir á eigin sannfæringu?

Ég skal reyna mitt besta, svaraði ég.

Nei Anna. Ekki reyna. Þú þarft að gera það. Viltu lofa mér að þú eigir eftir að fara eftir eigin sannfæringu?

Já... ég skal gera það.

Gott. Það var mjög gaman að kynnast þér þó örstutt væri. Ég bara vissi þegar ég sá þig með bleika hattinn og Glitnis skiltið um hálsinn að þetta væri kona sem ég yrði að tala við - og ég sé ekki eftir því. Þú hefur númerið mitt ef þú vilt spjalla og ekki hika við að nota það, anytime.
---

Ég hef aldrei átt jafn skemmtilegt samtal við mann sem ég vil ekki fara á deit með og ég ætla ekki að brjóta loforðið sem ég gaf honum um að ég muni fylgja sannfæringu minni og ég mun ekki reyna, ég mun gera það.

Þetta líf. Það er svo yndislegt! Óútreiknanlegt og skrítið. Og þó maður sé stundum kvalin og sár og lítill þá lagast það. Ef maður bara gefur sér tíma til að jafna sig.

Ef fer sem horfir mun ég ekki vera döpur í augunum þegar ég hitti loforðamanninn næst á förnum vegi.

Ég á mjög sennilega eftir að geisla af hamingju - eins og ég geri akkúrat núna. Eða eins og hann sjálfur hefði orðað þetta..

Mundu Anna. Þú átt að vera hamingjusöm - fyrir aaaallan peninginn!

I will. I promise.

| anna | 15:08 |