Fimmtudagur, 01. nóvember 2007
Ljónið er hrætt við sófann minn.
Í fyrsta skipti sem hann lagðist í sófann, át sófinn lyklana hans.
Í gærkvöldi át sófinn veskið hans.
Ég yrði ekki hissa þó allir fyrrverandi kærastar þínir væru þarna einhverstaðar!
Ég fór að hlæja - en hætti því snarlega þegar visin hönd stakk sér undan púðanum. Ljónið öskraði og stökk á fætur. Djöfullinn er þetta!
Það má svosem alveg orða það þannig.
Helvítið hann Margeir! Ég vissi að hann væri einhverstaðar í íbúðinni!
Ljóninu var svo brugðið að það vildi ekki gista hjá mér, en bað mig að koma með sér heim. Ekki langt að fara. Ég var heillengi að útskýra fyrir honum að þetta væri ekki fyrrverandi kærasti heldur bróðir fyrrverandi fjarbýlings sem ég hef átt í erfiðleikum með að losa mig við. Að lokum bað ljónið mig að hætta að útskýra þennan hrylling, hann vildi bara gleyma þessu öllusaman. Ég gerði mitt besta til að hjálpa honum að dreifa huganum.
Í morgun vaknaði ég við að hann var að leita að skyrtu sem passaði yfir bolinn sem hann var í. Mig minnir að hann hafi sagt mér að sofa bara lengur - enda var þetta mjög snemma morguns. Mér fannst þetta notalegt, að liggja þarna og hlusta á hann taka sig til. Þegar hann var tilbúinn kom hann til mín í rúmið, djöfull var þetta ljótt kvikindi þarna í sófanum, ég er ekki viss um að ég þori að koma heim til þín aftur. Ég fullvissaði hann um að mitt fyrsta verk þegar ég kæmi heim væri að setja Margeir í sorpkvörnina þannig að við þyrftum ekki að hafa áhyggjur af honum lengur. Þá kyssti ljónið mig, greinilega dauðfegið.
Ég heyrði þegar útidyrahurðin niðri skelltist. Lá í smá stund í rúminu hans áður en ég settist upp og nuddaði augun, svo klæddi ég mig og fór heim að leita að Margeiri. Helvítis dvergurinn hefur fundið á sér að ég myndi reyna að myrða hann þegar ég kæmi aftur heim.
Hann er allavega ekki í sófanum.