ravings of a lunatic: Heimsókn

Heimsókn

Laugardagur, 20. október 2007

Z GERMAN og ég erum orðin óaðskiljanleg og ég hef ákveðið að kynna hann fyrir fjölskyldunni.

Ástin lætur svo sannarlega ekki að sér hæða - við erum ekki einu sinni búin að vera saman í viku!

Ljónabíllinn hefur verið seldur manni sem er börnunum "þóknanlegur", namely pabba þeirra. Þau höfðu miklar áhyggjur af því að ég myndi selja ljónabílinn "einhverjum pappakassa" sem myndi koma illa fram við hann svo þetta er ágætis lending í málinu og nú geta þau hætt að skamma mig fyrir að kaupa nýjan bíl. Þeim fannst ekkert að gamla bílnum - enda var ekkert að honum þannig. Ég hefði sennilega ekki keypt mér bíl ef þessi ákveðni bíll hefði ekki staðið mér til boða. Nú eigum við fyrrverandi hjónin sitthvort ljónið þótt mitt sé af holdi og blóði og hans sé af stáli og smurolíu.

Pabbi og afi kunna að meta bíla og þeim leist mjög vel á Z GERMAN

"Er hann svartur", spurði afi áður en þeir fóru út að skoða. Pabbi tók af mér orðið "já hann er svartur, það er ekkert gaman að svona bílum nema þeir séu svartir", svo horfði hann á mig og glotti örlítið.

Beisik.

Við töluðum um bíla og svo töluðum við um ljósmyndun. Pabbi hefur verið að taka ljósmyndir á nýju vélina og sumar myndirnar sem hann er búinn að taka eru einfaldlega listaverk. Hann sýndi mér líka ljósmyndir sem hann hefur verið að lagfæra, gamlar myndir af "tengdasonafélaginu", eins og hann og þrír aðrir tengdasynir Thorsteinson kölluðu sig þegar það var og hét. Ég held uppá þá mynd og fékk að eiga eintak af henni. Hún er góð minning. Að lokum dró hann upp myndir af ömmu Fanney, þar á meðal eina sem er tekin á nítján ára afmælinu hennar. Afi hafði boðið henni í bíltúr og á myndinni situr hún aftan við bílinn með kött í fanginu og brosir. Ég hafði ekki séð þessa mynd áður. Ég hafði aldrei séð mynd af ömmu svona ungri áður. Mér fannst það svolítið skrítið.

Þegar afi talar um ömmu heyrir maður hvað hún var stór hluti af honum. Ég tók einu sinni viðtal við hann fyrir félagsfræðiverkefni fyrir mörgum árum. Hún var dáin þá. Hann sagði mér hvernig þau kynntust og að hún hefði verið fallegasta stúlka sem hann hafði á ævinni augum litið. Hann talar líka oft um hvað allt lék í höndunum á henni og maður kom aldrei til ömmu og afa án þess að það væri til jólakaka eða kleinur. Ég sakna hennar.

Mér fannst gott að hitta þá í dag og tala um ömmu, ljósmyndir og bíla.

Mest af öllu fannst mér vænt um að sjá hvernig afi horfði á myndina af ömmu.
Í augunum sá ég ást, hlýju og söknuð.

Fanney