 |
|
|
|
 |
Í lyftu - Part IIII
Fimmtudagur, 25. október 2007
Ég var búin að blanda tvisvar í glös fyrir okkur á meðan hún sagði söguna og var farin að finna ágætlega á mér þó ég hefði blöndurnar alltaf daufari í hvert skipti. Ég þurfti á klósettið enda vorum við búnar að vera þarna í hátt í þrjá klukkutíma. Samt langaði mig ekki að fara úr lyftunni því ég var forvitin að vita hvernig sagan endaði. Hún tók sér góðan sopa úr koníaksglasinu áður en hún byrjaði: Ég vissi að ég myndi mæta andstöðu hjá föður mínum sem hafði nú ekki mikla trú á norðmönnunum í síldinni - enda virtust þeir kunna fátt annað en að stunda sjómennsku og slást, svo ég skildi það alveg. Þessi maður var bara ekki eins og restin af þeim og það hafði ekki farið framhjá neinum. Hann fór út þennan morgun og kom aftur nokkrum dögum seinna eins og hann hafði sagt. Kyssti mig þarna á planinu fyrir framan alla. Ég gleymi því aldrei. Fólk klappaði og var með allskonar læti, ég fór ekki lítið hjá mér. Ég stóð á bryggjunni og horfði á eftir honum í síðasta sinn þann dag og vissi að næst yrði ég um borð með honum á leiðinni til Noregs. Ég sagði foreldrum mínum frá ákvörðun minni þá um kvöldið. Þau tóku því fálega og ég fann að þau voru ekkert allt of hrifin, en ég var ung og ástfangin og sennilega sáu þau að mér yrði ekki haggað með neinum rökum. Daginn sem togarinn hans kom í land var ég búin að pakka niður öllu sem ég ætlaði að taka með mér, sem var nú reyndar ekki mikið, og um leið og ég frétti að hann væri að koma flýtti ég mér heim til að ná í töskuna mína, en karl faðir minn kom í veg fyrir það. Hann dró mig nauðuga uppá risloft og læsti okkur þar inni. Rödd konunnar brast örlítið í síðustu setningunni og augun á mér hafa sennilega verið orðin jafn stór og undirskálar. Ég var svo reið. Ég sá útum litla gluggann þegar togarinn lagðist að og sá hann uppí brúnni að skimast um eftir mér. Ég öskraði á föður minn, réðist að honum til að reyna að komast út, en hann stóð bara þarna við hurðina eins og klettur og sagði ekkert. Á endanum fór ég að hágráta. Ég hef aldrei skilið hvernig hann gat gert mér þetta eða hverju hann hélt að hann væri að bjarga. Ég barði svo á gluggann með krepptum hnefunum að á endanum greip hann um úlniðina á mér svo ég myndi ekki brjóta hann. Ég grét hástöfum en hann haggaðist og á brúnni í togara við höfnina stóð maðurinn sem ég elskaði og haggaðist ekki heldur. Hún tók sér pásu og við þögðum báðar í smá stund. Mig langaði mest að taka utanum hana en kunni samt ekki við það, svo ég sat bara og þagði þangað til hún hélt áfram. Skammaðist mín eiginlega fyrir að hafa beðið hana að rifja þetta upp. Ef ég efaðist um að hann elskaði mig þá þurfti ég þess ekki lengur. Togarinn var á sínum stað í höfninni næsta dag. Sem var alveg sérstakt. Menn voru ekkert að leggja döllunum við höfnina í marga daga - þeir keyrðu sig áfram á amfetamíni í síldinni, kölluðu það "vökupillur". Það var engin miskunn. Hann hefur sjálfsagt fengið bágt fyrir þetta hjá útgerðinni en hann fór ekki. Ég sofnaði í einhverja klukkutíma um nóttina og þegar ég vaknaði var bróðir minn mættur á vaktina yfir mér. Ég reyndi að tala um fyrir honum, grátbað hann að leyfa mér að fara. Hann forðaðist að horfa í augun á mér, honum þótti þetta svo erfitt, en faðir minn er ákveðinn maður og sennilega þorði bróðir minn ekki að óhlýðnast honum. Ég var útgrátin með ekka og um kvöldið sat ég við litla gluggann og horfði á norska skipstjórann minn ganga fram og til baka í brúnni. Niðri heyrði ég rifrildi á milli foreldra minna. Móðir mín hafði greinilega verið fylgjandi þessu inngripi en virtist hætt við. Ég heyrði hana hrópa að þau gætu ekki haldið mér þarna að eilífu og að mann andskotinn væri greinilega ekki að fara. Ég óskaði til Guðs að þau myndu sleppa mér. Ég hef aldrei upplifað neitt jafn sárt og þetta. Að geta fylgst með honum bíðandi eftir mér, þegar hver einasta fruma í líkama mínum kallaði á hann. Mér leið eins og hjarta mitt væri að springa. Á þriðja degi var togarinn ennþá við bryggjuna og ég svo útgrátin og örmagna að ég gat ekki hreyft mig lengur. Gat ekki talað, einu hljóðin sem ég gaf frá mér voru hálf kæfð ekkasog og svo eitthvað hvísl. Ég vildi ekki borða, gat ekki sofið. Ég held að ég hafi fengið taugaáfall þarna og allan tímann starði ég á skipið. Loks sá ég föður minn ganga eftir bryggjunni og um borð. Þar áttu þeir einhver orðaskipti, skipstjórann minn og hann. Skipstjórinn minn stóð eins og steinrunninn á eftir. Hann hlýtur að hafa staðið þarna í hátt í klukkutíma áður en hann fór að undirbúa skipið undir brottför. Ég fékk aldrei að vita hvað þeim fór á milli. Faðir minn opnaði hurðina ekki fyrr en skipið var næstum komið úr augsýn. Sagði að ég myndi þakka honum síðar. Ég gerði það nú reyndar aldrei. Það mátti heyra saumnál detta í lyftunni þegar hún hafði lokið setningunni. Þannig var nú það. Skyndilega heyrðum við skruðningshljóð og svo myndaðist lítil rifa á lyftuhurðina. Við heyrðum ráma karlmannsrödd segja: "Er einhver þarna!" Aldrei hefði ég trúað að ég yrði svekkt yfir að vera frelsuð úr bilaðri lyftu! Nú eru þið hinsvegar á sömu blaðsíðu og ég, því hún ætlar að klára söguna á laugardaginn. Hún er búin að bjóða mér í mat um kvöldið. Og ég get - ekki - beðið! | anna | 21:49 |
comments
Þessi ljúfsára saga er alveg þess virði að maður haldi áfram að gera 'refresh', 'refresh', 'refresh' í þeirri von að framhaldið birtist hvað úr hverju! Nr. 1 | posted by: Kynigmögnuð | 25.10.2007 | 22:40:14 | [+] |post a comment
|
