ravings of a lunatic: Í lyftu

Í lyftu - Part I

Þriðjudagur, 23. október 2007

Ég varð fyrir óvenjulegri lífsreynslu á laugardagskvöldið. Var boðin í innflutningspartý en þar sem ég var að græja ákveðna hluti fór ég mjög seint. Áður en ég lagði af stað hringdi ég til að tékka á stöðunni, jújú, mikið stuð og mikið gaman en úrvalið af áfengi var víst orðið eitthvað dapurt svo ég kippti með mér bacardi og gosi ásamt gjöfinni sem ég hafði vandað mig við að pakka inn fyrir gestgjafann.

Ákvað að taka leigubíl og þegar ég kom inn í blokkina var eldri kona í andyrinu og þar sem hún hafði lykla var ég samferða henni inn. Við lyftuna stóðum við þöglar og biðum, eins og fólk gerir, og þegar lyftan opnaðist fór hún inn á undan, spurði hvaða hæð ég væri að fara á og valdi hnappinn fyrir mig. Ég brosti og hún brosti vingjarnlega til baka.

Á 5. hæð stoppaði lyftan en hurðin opnaðist ekki. Það tók smá tíma að sink in en þegar við áttuðum okkur á að hurðin myndi ekki opnast reyndum við að ýta á allskonar hnappa á hnappaborðinu en ekkert gerðist. Þessi lyfta hafði greinilega verið orðin leið á lífinu og ekki hirt um að skila síðustu farþegunum á áfangastað áður hún geispaði golunni.

Ég tók upp símann til að hringja í partýið og biðja um hjálp en komst að því að símafélögin covera ekki þessa tilteknu lyftu í Reykjavík svo ég fékk ekki signal. Þau senda út leitarflokk fyrr en seinna, sagði ég og lyfti pokanum með guðaveigunum örlítið, þau vita að ég er að koma með birgðir. Konan horfði undrandi á mig og spurði hver væri með partý á fimmtu hæð. Ég sagði henni það og stuttu síðar varð mér ljóst að mér að helv leigubílstjórinn hafði farið með mig að röngu húsi.

Konan var að koma úr matarboði og býr ein, svo það var engin að bíða eftir henni. Í tvær mínútur stóðum við þarna ráðalausar, svo rétti ég henni höndina og sagði brosandi "Sæl, ég heiti Anna Helgadóttir". Hún hló örlítið og svo tók hún í höndina á mér og kynnti sig líka.

Ég veit ekki um þig, en ég ætla að fá mér sæti - ég er svo illa skædd til kyrrstöðu, sagði ég. Hún náði ekki húmornum enda verður hann sennilega ekki meira exclusive en þetta.

Ég nennti ekki að segja henni forsögunna þó ég vissi að sennilega fyndist henni ég skrítin ef ég gerði það ekki. Mér var sama. Hún settist á móti mér og á hálftíma coveruðum við veðrið, borgarstjórnarpólitíkina, umferðina á álagstímum í Reykjavík og manneklu á leikskólum. Þegar við vorum búnar að því var eins og hvorug okkar hefði áhuga á að tala um dægurmál lengur og sennilega þögðum við þarna saman í einar fimm mínútur áður en ég spurði hvort ég mætti bjóða henni í glas.

Hún fór að skellihlæja og spurði hvernig ég ætlaði að fara að því. Hún hætti að hlæja þegar ég tók pappírinn utanaf kassa af koníaksglösum sem ég ætlaði að gefa gestgjafa mínum í innflutningsgjöf og fletti því næst pokanum niður um bacardi flöskuna og tvær tveggja lítra kókflöskur.

Það var ekkert annað að gera í stöðunni.

to be cont

| anna | 22:54 |