Mánudagur, 08. október 2007
Það segir hinsvegar engin að það sem tekur við geti ekki verið gott líka.
Ég ætlaði aldrei að geta farið frammúr rúminu í morgun. Ég þurfti að gera tvær tilraunir áður en ég gat slitið mig í burt. Það var bara of gott að liggja í fanginu á þessu ljóni og of langt síðan ég hef upplifað að einhverjum finnist gott að hafa mig hjá sér.
Þetta er búinn að vera mjög skrítinn dagur. Hrikalega góður. Hrikalega slæmur. Hrikalega góður.
Það erfiðasta við að vera fullorðin er að þurfa að taka ákvarðanir. Ég get bara ekki, ekki tekið þetta stökk.
Þegar ég kom heim var ég furðuleg. Hef vitni að þessu, var langt frá því að vera eins og ég á að mér að vera. Missti einhvernvegin allt úr höndunum, klúðraði öllu sem ég var að gera. Gat ekki skrúfað peru í stæði. Gekk á hluti. Sprautaði óvart sítrónusafa á fótinn á vini mínum þegar ég ætlaði að sprauta á réttinn sem ég var að elda. Ég er ekki að djóka.
Ég er búin að vera utan við mig undanfarna daga, enda hef ég haft um margt að hugsa. Hluti sem ég hef ekki geta skrifað um. Enda hefur Organistinn rétt fyrir sér, ég er ekki jafn laus á hjörunum og gæti virst í fljótu bragði fyrir þá sem þekkja mig ekkert fram yfir þessu síðu. Í sannleika sagt.. þá er ég..
..ég er verðandi *censored*.