 |
|
|
|
 |
The fine game of nil
Miðvikudagur, 03. október 2007
"Það getur verið jafn erfitt að hafa úr mörgu að velja og að hafa úr engu að velja" It's the truth.
 Ekki kærasti, heldur ljón
Laugardagur, 06. október 2007
"Ég er ekki að leita að eiginmanni. Ég er ekki að leita að föður fyrir börnin mín. Ég er ekki að leita að fyrirvinnu eða manni sem kaupir handa mér endaraðhús í Grafarholti. Það sem ég þarf er ljón, fyrir mig." Og hann er allt sem ég þurfti. Allt sem ég óskaði mér. Það sem ég þarf mun auðvitað breytast. Það sem hann þarf mun breytast líka. Ég hef ekki tíma fyrir meira en ljón núna og hann hefur ekki tíma fyrir meira... en konu sem hefur ekki tíma. Mikið ofboðslega er ég glöð að ég hitti hann. Sennilega er ég ekki eiginkonu material. Skilnaðir virðast liggja fyrir mér.
Porn
Sunnudagur, 07. október 2007
Ég lá uppí rúmi snemma í morgun þegar ég heyrði lagið "bear nessessities" úr myndinni Jungle Book. Var að fikta í símanum mínum í matarboðinu í gær og hef breytt sms tóninum í þetta lag. Tók mig smá tíma að átta mig á að þetta var í símanum mínum. Í sms-inu stóð "Brunch?" Hann sótti mig stuttu síðar. Þetta er í fyrsta skipti sem hann er á þessum bíl og.. ég.. meina.. eins bílkynheigð og ég er.. Hraði er í raun ekki að gera neitt fyrir mig heldur. Það er hröðunin sem nær mér. Samt.. Oh.. ohh.. men. Ég fæ hjartslátt við að hugsa um alla hröðunina sem er í gangi í þessu myndbandi. Þó ég sjái ekki the performer fyrr en í lokin. Það gerir þetta eiginlega enn meira.. erotic. Þessi bíll er basically hrein illska. Á hjólum. Þetta er ljón, sem ekur um á hreinni illsku.. á hjólum. Hann er farinn að vinna. Ég er að fara að vinna líka en er að spá í að horfa á þetta myndband nokkrum sinnum í viðbót. Áður en ég fer að vinna.
All good things must come to an end
Mánudagur, 08. október 2007
Það segir hinsvegar engin að það sem tekur við geti ekki verið gott líka. Ég ætlaði aldrei að geta farið frammúr rúminu í morgun. Ég þurfti að gera tvær tilraunir áður en ég gat slitið mig í burt. Það var bara of gott að liggja í fanginu á þessu ljóni og of langt síðan ég hef upplifað að einhverjum finnist gott að hafa mig hjá sér. Þetta er búinn að vera mjög skrítinn dagur. Hrikalega góður. Hrikalega slæmur. Hrikalega góður.
Þegar ég kom heim var ég furðuleg. Hef vitni að þessu, var langt frá því að vera eins og ég á að mér að vera. Missti einhvernvegin allt úr höndunum, klúðraði öllu sem ég var að gera. Gat ekki skrúfað peru í stæði. Gekk á hluti. Sprautaði óvart sítrónusafa á fótinn á vini mínum þegar ég ætlaði að sprauta á réttinn sem ég var að elda. Ég er ekki að djóka. Ég er búin að vera utan við mig undanfarna daga, enda hef ég haft um margt að hugsa. Hluti sem ég hef ekki geta skrifað um. Enda hefur Organistinn rétt fyrir sér, ég er ekki jafn laus á hjörunum og gæti virst í fljótu bragði fyrir þá sem þekkja mig ekkert fram yfir þessu síðu. Í sannleika sagt.. þá er ég.. ..ég er verðandi *censored*.
Er búið að segja gjöriðisvovel?
Miðvikudagur, 10. október 2007
Við vorum bæði staðin upp og á leiðinni út úr herberginu þegar hann stoppaði og sagði.. "En Anna.. hvernig sem þetta fer.. viltu lofa að hætta ekki að stalka mig." "Hjálmar*. Ég fer aldrei fyrr en þú hefur slökkt öll ljós heima hjá þér á kvöldin. Ég á alltaf eftir að stalka þig. That's a promise" "Takk Anna"
Nýliðakvöld hjá félaginu Auði
Miðvikudagur, 10. október 2007
Ég hvet allar konur sem hafa áhuga á frumkvöðlastarfsemi og fyrirtækjarekstri að kíkja á nýliðakvöld hjá félaginu Auði í kvöld klukkan átta í Bertelstofu á Thorvaldsen. Kippið vinkonu með og fögnum nýjum félagskonum! Nánar á www.felagid-audur.is
Ég á góðum degi - með Jesú
Fimmtudagur, 11. október 2007
Við vorum ekki nógu fljót
Strákabíll
Laugardagur, 13. október 2007
Strákur A: en af hverju ætlarðu að fá þér strákabíl? Strákur B: Anna púllar svona bíl léttilega off - þetta eru töff bílar, ekki hlusta á strák A, hann er á afabíl (benz) Strákur B: vó! Anna: hvað fyndist ykkur um ef ég myndi fá mér einkanúmerið S MY D
Nýji uppáhalds maturinn minn
Sunnudagur, 14. október 2007
Var í Eymundsson um daginn og keypti bók sem heitir Fast Healthy Food - in 30 minutes or less, sé ekki eftir því. Uppáhaldsrétturinn minn úr þessri bók, so far, er kjúklinga og avocado salat með heitri balsamik dressingu. Hrikalega einfalt að búa til, hollt og gott. Það sem þarf til að gera þetta er 3 msk extra virgin olive oil Í salatið: Lambhagasalat Það tekur korter að undirbúa, tíu mín að elda þetta. Þú byrjar á að útbúa salatið. Rífur salatblöðin niður, skerð tómatana í tvennt og rauðlaukinn í þunnar ræmur. Skerð avocado niður og hellir safanum úr sítrónunni yfir til að það verði ekki dökkt. Þú skerð næst hvítlaukin smátt niður, hitar olíu á pönnu og brúnar laukinn í 30 sek eða þangað til hann er orðinn mjúkur. Hendir smátt skornum kjúklingabitum útá og steikir í 2 - 3 mín, eða þangað til kjúklingurinn verður gullbrúnn. Þá bætirðu hunanginu, edikinu og sinnepinu við og blandar öllu vel saman. Að lokum bætirðu reykta kjúklingaálegginu við og steikir í u.þ.b. mínútu. Saltar og piprar. Ég veiði kjúklinginn svo af pönnunni og kem fyrir ofaná salatinu og svo er það bara.. gjöriði svo vel! ps. Ég bæti reyndar alltaf niðursoðnum ætiþistlum við, af því mér finnst þeir svo hrikalega góðir.
Í dag keypti ég mér bíl.
Mánudagur, 15. október 2007
Mér finnst hann ofboðslega fallegur og mig langaði í nýtt dót - annað en skó. Þá kaupir maður bíl. Það er líka langt síðan ég keypti mér bíl síðast og aðdragandinn var pínulítið eins og í langdreginni ástarsögu. Ég hafði séð þennan bíl oft og mörgumsinnum - var það ekki Hannibal Lecter sem sagði að maður fer að girnast það sem maður sér á hverjum degi? Held það. Ég sá bílinn reyndar ekkert á hverjum degi, stundum þrjá daga í röð og svo ekkert í mánuð - en eitthvað var það við þennan bíl sem fékk mig til að muna eftir honum. Lærði meira að segja númerið. Ég læri ekki númer á bílum nema á þeim sem ná athygli minni. Auðvitað náði hann athygli minni. Þessi bíll er svo hrikalega illilegur að ég kikna pínulítið í hnjáliðunum þegar ég er nálægt honum. Nú fyrst ég á hann neyðist ég til að snap out of it, annars klessi ég hann á korteri. Iss.. fer létt með það. Ég er hönnuð til að keyra á svona illsku, það sér hvert mannsbarn. Um daginn frétti ég að eigandi bílsins væri að hugsa um að selja hann. Næstu daga lá ég í valkvíðakasti dauðans sem endaði á því að í morgun fór ég uppá Lyngháls, inn í Hugbúnaðardeild Glitnis, gekk föstum skrefum upp að einum forritaranum og spurði hvort hann ætti svarta *censored* fyrir utan. Hann sagði já. Þá rétti ég honum blað með tölu sem ég gef ekki upp hér, og sagði "ég ætla að kaupa hann af þér". Hann haggaðist ekki, sem mér þótti skrítið miðað við aðstæður, tók við blaðinu og þegar hann hafði skoðað það aðeins leit hann á mig, tók því næst pennan sem ég hafði sett á borðið hjá honum og skrifaði undir. Ég setti öryggið á riffilinn og lét hann síga. Ég er alveg hætt að fara útúr húsi nema með þennan riffil, hef aldrei vitað um neitt tól sem liðkar jafn mikið til í samskiptum við fólk. Fæstir eru samt svona rólegir eins og þessi maður. Sennilega hefur hann verið giftur. Lengi. Hann ætlar að láta mig fá bílinn annað kvöld, en ég frétti að seinnipartinn næsta dag er hann að flytja af landi brott. Vona að það sé ekki útaf því sem ég sagðist myndi gera við hann með yddara - ef eitthvað í bílnum klikkar. Nei andskotinn, ég trúi því ekki. Sennilega er hann bara illa giftur. Sætur strákur, ég hefði kannski átt að fá hann til að gera eitthvað fleira en að skrifa undir þegar ég hugsa útí það... Ég ætlaði að fá mér einkanúmerið Z GERMAN, þegar ég komst að því að það mega bara vera sex stafir í einkanúmerum. Mér datt strax í hug DEMIT, en það fer þessum bíl bara svo illa. Bíllinn fær ekki einkanúmerið sem hann átti að fá en hann mun ganga undir nafninu Z German.
SJÁIÐI HVAÐ HANN ER DÁSAMLEGA ILLILEGUR !!! Jesús...
Outta sight
Þriðjudagur, 16. október 2007
Anna says: þessi bíll er æðislegur Anna says: ég lagði honum þannig að hann snýr fram
Að keyra hann er unreal. Maður finnur ekki fyrir skiptingunni, hann líður bara áfram - og að gefa honum inn.. jesús, þvílík hröðun. 2000 módel og ekinn 42 þús km. 42 þús km. Not kidding. Með bílnum fylgdi umgangur af dekkjum og aukalykill.. sem hefur aldrei verið notaður. Þetta er bara rugl flott eintak. Ég er búin að keyra jafn mikið í kvöld og ég keyri venjulega á heilli viku. Ég þurfti að beita mig hörku að fara heim, því mig langaði ekki heim. Sá sem seldi mér bílinn lét þrífa hann gjörsamlega hátt og lágt áður en hann afhenti mér hann þannig að það stirnir af bílnum. Ekkert lítið sætt af honum! Eitt af því fáa sem ég spurði um bílinn var hvort geislaspilarinn virkaði, því spilarinn í ljónabílnum virkar ekki alltaf og það fer mikið í taugarnar á mér. Til að vera viss þá brenndi hann disk með einu lagi sem hann gaf mér með bílnum. Maðurinn er snillingur. AC/DC er nákvæmlega málið á svona mómentum - þvílík nostalgía. Ég hélt að ég myndi kannski fá buyers remorse dauðans en það er ekki til. Sure.. bílar eru aldrei skynsamleg fjárfesting - en þegar maður kaupir bíl sem er svona ljúft að keyra.. It's worth it. Ég hef aldrei átt svona flott dót áður svo ég bið fólk að sýna því skilning hvað mér finnst þetta gaman. Mér finnst þetta svo gaman!
Bílar
Miðvikudagur, 17. október 2007
Doddi: "þú keyptir réttan bíl mamma, hann er cool" Þetta fannst mér fyndið, engin smá viðmið sem eru notuð á þessu heimili! Varð að taka mynd af þeim saman. Ljónið hefur reynst mér vel en þetta er bara no contest. Það sér hver maður. Áður en börnin sáu bílinn með eigin augum voru þau að malda í móinn, vildu ekki að ég hætti að eiga ljónabílinn. Einkasonurinn skipti snarlega um skoðun þegar hann settist inní Z German og frumburðurinn mun sjá ljósið á næstu dögum. Ég sá hvernig glampa hún fékk í augun þegar ég gerði henni grein fyrir að þetta væri sennilega bíllinn sem hún mun æfa sig að keyra á - eftir.. korter. Djöfull á maður rígfullorðin börn, það er bara þvæla.
Húslestur I
Miðvikudagur, 17. október 2007
Um daginn skrapp ég í heimsókn til nágranna míns á neðri hæðinni. Hann sýndi mér heillandi bók sem heitir því lýsandi nafni "K Y N L Í F" og kom fyrst út árið 1931. Það leynir sér ekkert. Höfundur bókarinnar, Fritz Kahn, er mikill spekingur og tjáir sig óhindrað um öll mál tengd kynlífi. Nú veit ég ekki hvernig bókin er á frummálinu en hann Jón G. Nikulásson sem gefur bókina út (og ég reikna með að hafi þýtt hana líka) kann svo sannarlega að koma fyrir sig orði. Bókinni er skipt í númeraðar málsgreinar og afgreiðir hver málsgrein eitthvað tiltekið "vandamál" eða efni. Þegar ég fór að rýna í bókina varð mér fljótt ljóst að þessa bók yrði ég að eignast. Hvað haldiði.. Hugi hafði keypt tvö eintök; eitt fyrir mig, og eitt fyrir sig - vegna þess að hann vissi.. að ég yrði að eiga eina svona bók. Maðurinn er svo mikill snillingur, ég var ekkert smá ánægð! Hér er smá sampl úr bókinni - en þessi bók er sannkallað meistaraverk. 199. Stúlkan, sem "verður að giftast". 232. Hin skaðlegu áhrif á heilsu karlmannsins. 169. "Forleikurinn". Þessi síðasta er tekin úr seríunni "brúðkaupsnóttin" og skv. þessu þá er það í eina skiptið sem karlmaður þarf að leggja stund á þennan "forleik". hehehe
Awwwww
Föstudagur, 19. október 2007
Hótel Búðir - Morðgátuferð
Laugardagur, 20. október 2007
Á fimmtudaginn fór ég í hjálpræðisherinn og keypti mér þennan feykilega bókasafnslega kjól (með axlapúðum) - sem er sex númerum of stór á mig, sjal sem ég sagðist hafa heklað sjálf því ég átti að vera jafn fátæk og kirkjumús, gleraugu sem ég horfði yfir (braut glerin í þeim því þau voru of sterk og mig sundlaði á að horfa í gegnum þau), setti hárið í hnút, engin augnskuggi og voila! Ég var ekki pappakassi, ég var skápur. Skórnir sem ég notaði eru hrikalega kellingalegir, ég held að ég hendi þeim. Mér finnst sárt að hafa þá fyrir augunum og ég var meira að segja með lykkjufall á sokkabuxunum! Maður grínast ekkert með svona mál. Þegar stelpurnar sáu mig fóru þær að skellihlæja því þetta er sennilega eins out of character og ég get orðið, en ég held að ég hafi skilað hlutverkinu bærilega. Klikkaði reyndar á að kaupa mér ljóta, gamla tösku (trúi ekki að ég hafi klikkað á svona krúsjal atriði) en það verður bara að hafa það. At the end of the day náði ég fram því sem ég vildi ná - öllu nema morðingjanum. Það átti reyndar sínar eðlilegu skýringar sem ég ætla ekkert að fara útí hér.. Af augljósum ástæðum get ég ekki farið útí smáatriði morðgátunnar þar sem ég myndi skemma fyrir fólki sem vill prufa að fara í svona morðgátuferð á Hótel Búðum. Davíð Þór Jónsson stýrði leiknum af mikilli snilld en í lokin sagði hann að þetta væri alveg ný útkoma, leikurinn hefði aldrei spilast eins og hjá okkur. Það kom mér reyndar ekki á óvart, þetta er félag fyrir frumkvöðla - að sjálfsögðu tökum við frumlegt spin á þetta! Ferðin var ótrúlega vel heppnuð í alla staði, góður matur á fallegu Hóteli á kyngimögnuðum stað. Það skemmtilegasta var að margar af þeim sem tóku þátt eru nýjar í félaginu svo við vorum að kynnast undir mjög undarlegum kringumstæðum. Þetta er sennilega einn besti ice-breaker sem hægt er að finna. Eftir að leiknum lauk var verðlaunaafhending og svo var setið og spjallað fram á nótt. Hrikalega skemmtilegt, mæli óhikað með svona ævintýri!
Heimsókn
Laugardagur, 20. október 2007
Z GERMAN og ég erum orðin óaðskiljanleg og ég hef ákveðið að kynna hann fyrir fjölskyldunni. Ástin lætur svo sannarlega ekki að sér hæða - við erum ekki einu sinni búin að vera saman í viku! Ljónabíllinn hefur verið seldur manni sem er börnunum "þóknanlegur", namely pabba þeirra. Þau höfðu miklar áhyggjur af því að ég myndi selja ljónabílinn "einhverjum pappakassa" sem myndi koma illa fram við hann svo þetta er ágætis lending í málinu og nú geta þau hætt að skamma mig fyrir að kaupa nýjan bíl. Þeim fannst ekkert að gamla bílnum - enda var ekkert að honum þannig. Ég hefði sennilega ekki keypt mér bíl ef þessi ákveðni bíll hefði ekki staðið mér til boða. Nú eigum við fyrrverandi hjónin sitthvort ljónið þótt mitt sé af holdi og blóði og hans sé af stáli og smurolíu. Pabbi og afi kunna að meta bíla og þeim leist mjög vel á Z GERMAN "Er hann svartur", spurði afi áður en þeir fóru út að skoða. Pabbi tók af mér orðið "já hann er svartur, það er ekkert gaman að svona bílum nema þeir séu svartir", svo horfði hann á mig og glotti örlítið. Beisik. Við töluðum um bíla og svo töluðum við um ljósmyndun. Pabbi hefur verið að taka ljósmyndir á nýju vélina og sumar myndirnar sem hann er búinn að taka eru einfaldlega listaverk. Hann sýndi mér líka ljósmyndir sem hann hefur verið að lagfæra, gamlar myndir af "tengdasonafélaginu", eins og hann og þrír aðrir tengdasynir Thorsteinson kölluðu sig þegar það var og hét. Ég held uppá þá mynd og fékk að eiga eintak af henni. Hún er góð minning. Að lokum dró hann upp myndir af ömmu Fanney, þar á meðal eina sem er tekin á nítján ára afmælinu hennar. Afi hafði boðið henni í bíltúr og á myndinni situr hún aftan við bílinn með kött í fanginu og brosir. Ég hafði ekki séð þessa mynd áður. Ég hafði aldrei séð mynd af ömmu svona ungri áður. Mér fannst það svolítið skrítið. Þegar afi talar um ömmu heyrir maður hvað hún var stór hluti af honum. Ég tók einu sinni viðtal við hann fyrir félagsfræðiverkefni fyrir mörgum árum. Hún var dáin þá. Hann sagði mér hvernig þau kynntust og að hún hefði verið fallegasta stúlka sem hann hafði á ævinni augum litið. Hann talar líka oft um hvað allt lék í höndunum á henni og maður kom aldrei til ömmu og afa án þess að það væri til jólakaka eða kleinur. Ég sakna hennar. Mér fannst gott að hitta þá í dag og tala um ömmu, ljósmyndir og bíla. Mest af öllu fannst mér vænt um að sjá hvernig afi horfði á myndina af ömmu.
1. september, 1946
Armed, dangerous and.. waxed.
Sunnudagur, 21. október 2007
Södd líka. Fór í matarboð áðan og borðaði eitt það besta Lasagne sem ég hef á ævinni borðað. Ég fæ ekki uppskriftina af sósunni, hún erfist víst bara í karllegg - demit! - en ég sá hvað hann setti í mótið og hef commitað that to memory. Ég veit að ég á eftir að impróvæsa sósuna í vikunni og taka gráðostinn á þetta - ég er ekki að djóka, þetta var rugl gott. Takk fyrir mig! Um helgina gerðist ég stofnfélagi í tveimur félögum: a) Veiðifélaginu Kvennaveiðar - sem er skotveiðifélag fyrir konur. Beisik. Við erum þrjár sem erum að stofna veiðifélagið Kvennaveiðar. Ein alvön sem ætlar að kenna okkur hinum að skjóta fugla og borða þá. Hún ætlar meira að segja að kenna okkur að elda þá líka - áður en við borðum, sem er heppilegt. Hef grun um að þetta verði helv gaman. Í bónklúbbinum eru líka þrír stofnfélagar. Tveir topp Range Rover menn - og ég. Nú þarf ég ekki að eignast bílskúr, en ég gæti þurft að kaupa mér byssu. Ég hef ekki skotið af neinu nema skammbyssum hingað til, Walter PPK, Luger og 9 mm Berettu. Var alveg kominn tími á að þróast útí stærri vélbúnað í þessum geira.. Það verður gaman í vetur.
It's official
Mánudagur, 22. október 2007
Skilnaður er óhjákvæmilegur. Djöfull helst mér illa á eiginmönnum. Glitnir er nú engu að síður besti vinnustaður sem ég hef unnið á to date og ég hef lært mikið á þessum tíma hjá bankanum. Ég á eftir að sakna þess góða fólks sem ég hef unnið með bæði á Kirkjusandi og á Lynghálsi. Flestir hafa óskað mér til hamingju þegar þeir frétta þetta - líka maðurinn sem ég hef unnið mest með á Lynghálsi, en hann orðaði þetta svona: "farðu í rassgat svikari, ég ætla aldrei að tala við þig aftur". Ég elska hann líka. En svona að ölllu gríni slepptu.. þá hefur þetta verið góður tími. Mjög góður tími. Stundum fær maður bara tilboð sem ekki er hægt að hafna og ég held að Marel verði góður tími líka.
Í lyftu - Part I
Þriðjudagur, 23. október 2007
Ég varð fyrir óvenjulegri lífsreynslu á laugardagskvöldið. Var boðin í innflutningspartý en þar sem ég var að græja ákveðna hluti fór ég mjög seint. Áður en ég lagði af stað hringdi ég til að tékka á stöðunni, jújú, mikið stuð og mikið gaman en úrvalið af áfengi var víst orðið eitthvað dapurt svo ég kippti með mér bacardi og gosi ásamt gjöfinni sem ég hafði vandað mig við að pakka inn fyrir gestgjafann. Ákvað að taka leigubíl og þegar ég kom inn í blokkina var eldri kona í andyrinu og þar sem hún hafði lykla var ég samferða henni inn. Við lyftuna stóðum við þöglar og biðum, eins og fólk gerir, og þegar lyftan opnaðist fór hún inn á undan, spurði hvaða hæð ég væri að fara á og valdi hnappinn fyrir mig. Ég brosti og hún brosti vingjarnlega til baka. Á 5. hæð stoppaði lyftan en hurðin opnaðist ekki. Það tók smá tíma að sink in en þegar við áttuðum okkur á að hurðin myndi ekki opnast reyndum við að ýta á allskonar hnappa á hnappaborðinu en ekkert gerðist. Þessi lyfta hafði greinilega verið orðin leið á lífinu og ekki hirt um að skila síðustu farþegunum á áfangastað áður hún geispaði golunni. Ég tók upp símann til að hringja í partýið og biðja um hjálp en komst að því að símafélögin covera ekki þessa tilteknu lyftu í Reykjavík svo ég fékk ekki signal. Þau senda út leitarflokk fyrr en seinna, sagði ég og lyfti pokanum með guðaveigunum örlítið, þau vita að ég er að koma með birgðir. Konan horfði undrandi á mig og spurði hver væri með partý á fimmtu hæð. Ég sagði henni það og stuttu síðar varð mér ljóst að mér að helv leigubílstjórinn hafði farið með mig að röngu húsi. Konan var að koma úr matarboði og býr ein, svo það var engin að bíða eftir henni. Í tvær mínútur stóðum við þarna ráðalausar, svo rétti ég henni höndina og sagði brosandi "Sæl, ég heiti Anna Helgadóttir". Hún hló örlítið og svo tók hún í höndina á mér og kynnti sig líka. Ég veit ekki um þig, en ég ætla að fá mér sæti - ég er svo illa skædd til kyrrstöðu, sagði ég. Hún náði ekki húmornum enda verður hann sennilega ekki meira exclusive en þetta. Ég nennti ekki að segja henni forsögunna þó ég vissi að sennilega fyndist henni ég skrítin ef ég gerði það ekki. Mér var sama. Hún settist á móti mér og á hálftíma coveruðum við veðrið, borgarstjórnarpólitíkina, umferðina á álagstímum í Reykjavík og manneklu á leikskólum. Þegar við vorum búnar að því var eins og hvorug okkar hefði áhuga á að tala um dægurmál lengur og sennilega þögðum við þarna saman í einar fimm mínútur áður en ég spurði hvort ég mætti bjóða henni í glas. Hún fór að skellihlæja og spurði hvernig ég ætlaði að fara að því. Hún hætti að hlæja þegar ég tók pappírinn utanaf kassa af koníaksglösum sem ég ætlaði að gefa gestgjafa mínum í innflutningsgjöf og fletti því næst pokanum niður um bacardi flöskuna og tvær tveggja lítra kókflöskur. Það var ekkert annað að gera í stöðunni. to be cont
Í lyftu - Part II
Miðvikudagur, 24. október 2007
Ég gretti mig þegar ég tók fyrsta sopann úr koníaksglasinu, hafði blandað þetta alltof sterkt. Hún gretti sig hinsvegar ekki. Skál. Ég fór úr skónum og við héldum áfram að þegja aðeins saman. Klukkan var rúmlega tvö um nótt. Við vissum báðar að sennilega myndu líða margir klukkutímar þangað til einhver yrði var við að lyftan væri biluð og þangað til sátum við uppi með hvora aðra. Það var eins og við værum báðar að reyna að ná utanum þessa staðreynd í sitthvoru lagi og finna út hvernig við ætluðum að kópa við það. Ég horfði á hana velta vökvanum rólega í glasinu á milli þess sem hún fékk sér sopa - grettulaust. Ég lét mér detta í hug að þetta væri massa alki sem myndi geðbilast á þremur glösum og fara að grenja. Classic. Hún leit samt ekki út fyrir að vera væluskjóða. Frekar vel klædd, smekklega miðað við aldur - eiginlega smart, nema um hálsinn, á milli brjóstanna, hafði hún einn þann ljótasta karlmanns hring klump sem ég hef á ævinni séð. Hann var algjörlega úr takt við allt annað og ég varð að spyrja hvað þetta væri sem hún var með um hálsinn. Forvitnin mun sennilega verða minn bani einn daginn. Þegar ég spurði tók hún utanum klumpinn, eiginlega eins og ósjálfrátt, og setti hann innundir skyrtuna þar sem hann átti greinilega að vera. Svo horfði hún í augun á mér og spurði hvort ég væri gift. Ég sagðist vera fráskilin. Sagði henni að ég væri sennilega 100% öryrki þegar kæmi að því að velja karlmenn. Við kláruðum drykkina. Ég lyfti tómu glasinu og horfði spyrjandi á hana, hún kinkaði kolli og ég blandaði aftur í glösin. Eftir tvo sopa af blöndu númer tvö lagði hún glasið frá sér á gólfið, losaði keðjuna og veiddi klumpinn uppúr skyrtunni. Hún velti honum aðeins á milli fingranna áður en hún rétti mér hann. Það var eitthvað við hvernig hún bar sig að sem gerði mér ljóst að þessi forljóti gripur skiptir hana miklu máli. Fingurinn sem þessi hringur var gerður fyrir hefur verið stór og á e.k. plötu framaná var eitthvað merki sem ég gat ekki meikað sense úr. Hann er orðinn svo máður, sagði hún og rétti fram höndina til að taka hringinn aftur. Hann skiptir þig greinilega miklu máli, maðurinn sem bar þennan hring. Hún tók glasið sitt og fékk sér annan sopa. Já. Ég gat ekki látið þetta í friði: var það maðurinn þinn? Konan var klárlega ekki vön svona framhleypni en sennilega hefur áfengið verið farið að svífa á hana því eftir smá þögn spurði hún mig hvort ég vildi heyra söguna um hvernig þessi hringur komst í hennar vörslu. Endilega, en bara ef hún er krassandi. (Trúi ekki ennþá að ég hafi sagt þetta!) Það reyndist nú ekki vera allskostar rétt. to be cont
Ferðamamma
Miðvikudagur, 24. október 2007
Í bílnum á leiðinni heim áðan Einkasonur: Mamma! Ég vil ekkert að þú sért að fara til útlanda í vinnunni. Þú mátt ekki hætta hjá Glitni! Ég vil ekkert eiga einhverja ferðamömmu sem er aldrei heima hjá sér! Þau létu líka svona þegar ég hætti hjá ISNIC. Komu með yfirlýsingar um að bankar væru af hinu illa og ég yrði vond og ég mætti ekkert fara to the dark side og hugsa bara um peninga. Ég kunni bara ekki við að blogga um það allt þá, hehehe Í dag þykir þeim svo vænt um Glitni að ég spái því að Glitnir verði alltaf þeirra viðskiptabanki. Enda hafa þau aðeins kynnst fólkinu sem ég vinn með, bæði í gegnum það sem ég hef sagt þeim og líka af eigin raun, þó það hafi ekki verið oft þar sem ég blanda vinnunni minni og fjölskyldunni lítið saman. Geymi þetta í sitthvorum pappakassanum uppí haus. Það er betra þannig. En.. þó ég skilji við eiginmennina mína þýðir það ekki að ég hætti að "halda með" þeim. Glitnir er bestur. Vill svo skemmtilega til að þau vita ekki hvað Marel gerir svo þau geta ekki sett neitt útá fyrirtækið. Sagði þeim líka að ég kæmi nú sennilega með nammi heim úr fríhöfninni ef ég færi út. Það bar tilætlaðan árangur.
Í lyftu - Part III
Fimmtudagur, 25. október 2007
Ég var farin úr kápunni, hafði kuðlað henni saman undir rassinn á mér því mér var orðið illt í rassinum af því að sitja á lyftugólfinu. Þrátt fyrir að hún væri töluvert mikið eldri en ég sá hún ekki ástæðu til að koma sér betur fyrir. Sennilega er ég aumingi. Undarlegt bros lék um varir hennar í örlitla stund áður en hún byrjaði að segja mér söguna. Þetta gerðist árið 1951. Ég bjó með foreldrum mínum og systkinum á Reyðarfirði. Pabbi var sjómaður, bróðir minn háseti. Ég og móðir mín unnum við að salta síld eins og allar konur sem vetlingi gátu valdið í bænum. Þetta sumar fór Norskur togari að leggja að og skipstjórinn á þessum Norska togara var einn sá myndarlegasti maður sem ég hef á ævinni augum litið. Sumar stelpurnar settu á sig varalit þegar þessi togari var í augsýn og trúðu mér, það var ekki fyrir síldina. Ég fór að hlæja og hún hélt áfram. Hann var yngri en flestir hinir skipstjórarnir og töluvert mikið myndarlegri. Hávaxinn, rosalega ákveðinn með mikla persónutöfra. Menn héldu sig til hlés þar sem hann var og hlýddu honum skilyrðislaust. Ég var nýorðin sextán ára og fannst þessi maður guðdómlegur, eins og öllum hinum stelpunum. Togarinn sem hann var á var aldrei lengi í landi og hann kom sjaldan uppá bryggju. Var aðallega í brúnni að skipa mönnum fyrir sem gerðu sitt besta til að þóknast honum. Hann fór aldrei á böllinn þó einhverjir af áhöfninni hans gerðu það. Nema eitt skipti kom hann í land. Ég stóð við tunnuna með þremur öðrum að reykja, eins og fólk gerði á þessum tíma, en þegar hann gekk framhjá okkur stelpunum brosti hann til mín. Það er ekki hægt að lýsa hvernig mér leið þegar ég horfði í þessi dökku augu. Ég veit ekki hvað gerðist en eitthvað var það og það fór ekki framhjá neinum. Stelpurnar skræktu þegar hann var farinn framhjá og stríddu mér en þegar hann kom til baka gekk hann rakleitt að mér og kynnti sig kurteislega á dönsku. Mikið ofboðslega fannst mér það flott. Ég kunni smá dönsku sjálf og náði að stama nafnið mitt og þá brosti hann aftur. Það ískraði í hinum stelpunum og hjartað í mér sló svo hratt að ég var hrædd um að hann heyrði það. Hvað maður var mikill kjáni á þessum árum. Ég sá hvernig hún yngdist við að rifja þetta upp. Gott ef það kom ekki litur í kinnarnar - kannski var það áfengið. Ég veit það ekki. Ég brosti bara. Góð saga. Uppfrá þessum degi kom hann alltaf í land og ef ég var ekki að salta þegar togarinn hans lagði að var alltaf einhver sem sagði mér þegar hann var á leiðinni svo ég var á staðnum, greidd og strokin. Hann kom alltaf til mín og heilsaði og stundum færði hann mér sígarettur og þó hinar stelpurnar öfunduðu mig þá slógu þær alltaf hring utanum mig þegar hann var farinn til að vita hvað hann sagði við mig í það skipti. Ég þekkti hann nánast ekki nokkurn skapaðan hlut - hafði ekki einu sinni kysst hann, en Guð minn góður hvað ég var ástfangin af honum. Ég held að mér hafi aldrei liðið svona, hvorki fyrr né síðar. Í mánuð gekk þetta svona. Á nokkurra daga fresti kom hann í land, talaði aðeins við mig á meðan menn voru að landa og svo fór hann aftur. Allir í plássinu vissu þetta og fylgdust með. Fjölskyldan mín var ekkert yfir sig hrifin og það var aldrei minnst á þetta heima. Nema eitt skiptið kom hann í land og við vorum saman heila nótt á meðan félagar hans voru á ballinu. Um morguninn gaf hann mér þennan hring sem ég sýndi þér, sagði að hann myndi fara tvo túra í viðbót en svo færi hann aftur til Noregs. Hann bað mig að koma með sér. Ég sagði strax já. to be cont
Í lyftu - Part IIII
Fimmtudagur, 25. október 2007
Ég var búin að blanda tvisvar í glös fyrir okkur á meðan hún sagði söguna og var farin að finna ágætlega á mér þó ég hefði blöndurnar alltaf daufari í hvert skipti. Ég þurfti á klósettið enda vorum við búnar að vera þarna í hátt í þrjá klukkutíma. Samt langaði mig ekki að fara úr lyftunni því ég var forvitin að vita hvernig sagan endaði. Hún tók sér góðan sopa úr koníaksglasinu áður en hún byrjaði: Ég vissi að ég myndi mæta andstöðu hjá föður mínum sem hafði nú ekki mikla trú á norðmönnunum í síldinni - enda virtust þeir kunna fátt annað en að stunda sjómennsku og slást, svo ég skildi það alveg. Þessi maður var bara ekki eins og restin af þeim og það hafði ekki farið framhjá neinum. Hann fór út þennan morgun og kom aftur nokkrum dögum seinna eins og hann hafði sagt. Kyssti mig þarna á planinu fyrir framan alla. Ég gleymi því aldrei. Fólk klappaði og var með allskonar læti, ég fór ekki lítið hjá mér. Ég stóð á bryggjunni og horfði á eftir honum í síðasta sinn þann dag og vissi að næst yrði ég um borð með honum á leiðinni til Noregs. Ég sagði foreldrum mínum frá ákvörðun minni þá um kvöldið. Þau tóku því fálega og ég fann að þau voru ekkert allt of hrifin, en ég var ung og ástfangin og sennilega sáu þau að mér yrði ekki haggað með neinum rökum. Daginn sem togarinn hans kom í land var ég búin að pakka niður öllu sem ég ætlaði að taka með mér, sem var nú reyndar ekki mikið, og um leið og ég frétti að hann væri að koma flýtti ég mér heim til að ná í töskuna mína, en karl faðir minn kom í veg fyrir það. Hann dró mig nauðuga uppá risloft og læsti okkur þar inni. Rödd konunnar brast örlítið í síðustu setningunni og augun á mér hafa sennilega verið orðin jafn stór og undirskálar. Ég var svo reið. Ég sá útum litla gluggann þegar togarinn lagðist að og sá hann uppí brúnni að skimast um eftir mér. Ég öskraði á föður minn, réðist að honum til að reyna að komast út, en hann stóð bara þarna við hurðina eins og klettur og sagði ekkert. Á endanum fór ég að hágráta. Ég hef aldrei skilið hvernig hann gat gert mér þetta eða hverju hann hélt að hann væri að bjarga. Ég barði svo á gluggann með krepptum hnefunum að á endanum greip hann um úlniðina á mér svo ég myndi ekki brjóta hann. Ég grét hástöfum en hann haggaðist og á brúnni í togara við höfnina stóð maðurinn sem ég elskaði og haggaðist ekki heldur. Hún tók sér pásu og við þögðum báðar í smá stund. Mig langaði mest að taka utanum hana en kunni samt ekki við það, svo ég sat bara og þagði þangað til hún hélt áfram. Skammaðist mín eiginlega fyrir að hafa beðið hana að rifja þetta upp. Ef ég efaðist um að hann elskaði mig þá þurfti ég þess ekki lengur. Togarinn var á sínum stað í höfninni næsta dag. Sem var alveg sérstakt. Menn voru ekkert að leggja döllunum við höfnina í marga daga - þeir keyrðu sig áfram á amfetamíni í síldinni, kölluðu það "vökupillur". Það var engin miskunn. Hann hefur sjálfsagt fengið bágt fyrir þetta hjá útgerðinni en hann fór ekki. Ég sofnaði í einhverja klukkutíma um nóttina og þegar ég vaknaði var bróðir minn mættur á vaktina yfir mér. Ég reyndi að tala um fyrir honum, grátbað hann að leyfa mér að fara. Hann forðaðist að horfa í augun á mér, honum þótti þetta svo erfitt, en faðir minn er ákveðinn maður og sennilega þorði bróðir minn ekki að óhlýðnast honum. Ég var útgrátin með ekka og um kvöldið sat ég við litla gluggann og horfði á norska skipstjórann minn ganga fram og til baka í brúnni. Niðri heyrði ég rifrildi á milli foreldra minna. Móðir mín hafði greinilega verið fylgjandi þessu inngripi en virtist hætt við. Ég heyrði hana hrópa að þau gætu ekki haldið mér þarna að eilífu og að mann andskotinn væri greinilega ekki að fara. Ég óskaði til Guðs að þau myndu sleppa mér. Ég hef aldrei upplifað neitt jafn sárt og þetta. Að geta fylgst með honum bíðandi eftir mér, þegar hver einasta fruma í líkama mínum kallaði á hann. Mér leið eins og hjarta mitt væri að springa. Á þriðja degi var togarinn ennþá við bryggjuna og ég svo útgrátin og örmagna að ég gat ekki hreyft mig lengur. Gat ekki talað, einu hljóðin sem ég gaf frá mér voru hálf kæfð ekkasog og svo eitthvað hvísl. Ég vildi ekki borða, gat ekki sofið. Ég held að ég hafi fengið taugaáfall þarna og allan tímann starði ég á skipið. Loks sá ég föður minn ganga eftir bryggjunni og um borð. Þar áttu þeir einhver orðaskipti, skipstjórann minn og hann. Skipstjórinn minn stóð eins og steinrunninn á eftir. Hann hlýtur að hafa staðið þarna í hátt í klukkutíma áður en hann fór að undirbúa skipið undir brottför. Ég fékk aldrei að vita hvað þeim fór á milli. Faðir minn opnaði hurðina ekki fyrr en skipið var næstum komið úr augsýn. Sagði að ég myndi þakka honum síðar. Ég gerði það nú reyndar aldrei. Það mátti heyra saumnál detta í lyftunni þegar hún hafði lokið setningunni. Þannig var nú það. Skyndilega heyrðum við skruðningshljóð og svo myndaðist lítil rifa á lyftuhurðina. Við heyrðum ráma karlmannsrödd segja: "Er einhver þarna!" Aldrei hefði ég trúað að ég yrði svekkt yfir að vera frelsuð úr bilaðri lyftu! Nú eru þið hinsvegar á sömu blaðsíðu og ég, því hún ætlar að klára söguna á laugardaginn. Hún er búin að bjóða mér í mat um kvöldið. Og ég get - ekki - beðið!
Pappakassi
Föstudagur, 26. október 2007
Ég hef ekki komist hjá því að velta fyrir mér hvernig þetta endar. Ég vona að sagan endi vel. Hún hlýtur eiginlega að gera það, hvað væri hún að gera með þennan hring ennþá ef hann hefði reynst vera fáviti? Ekki séns að hún hefði haldið uppá hann. Annars er ég búin að vera hálfgerður pappakassi í þessari viku. Hitti ljónastrákinn í gær sem hressti mig við, þrisvar. Ég mætti með glott í vinnuna í morgun sem var fast á andlitinu þangað til ég fór heim. Beisik. Harpa, sem dissaði mig feitt fyrir að kaupa "snobb bíl" settist uppí Zgerman í vikunni. Það fyrsta sem hún sagði var "sagði ég þér ekki örugglega að kaupa þennan bíl?" hehehe Önnur góð vinkona mín er búin að finna mann sem virðist ekki vera fáviti. Þetta er til í alvörunni! Karlmaður sem hefur þroska! Nennir ekki að leika einhverja fáránlega leiki sem eru til þess gerðir að magna upp áhuga með því að búa til óöryggi! Unfuckingbeleavable. Annars er ég ennþá hálfgerður pappakassi. Hugurinn kominn á nýjan stað og allt það. Hlutirnir gerast svo hratt.
Í lyftu - fin?
Sunnudagur, 28. október 2007
Jææææja. Í dag fór ég í heimsókn til fólksins sem ég ætlaði í innflutningspartý til síðustu helgi og gaf þeim koníaksglös. Ekki sömu koníaksglös og ég hafði notað til að drekka bacardi í kók með roskinni konu í lyftunni í næsta húsi, ég ákvað að eiga þau sjálf sem minningu um þessa furðulegu nótt. Keypti bara önnur og gaf þeim. Þegar ég var búin í þeirri heimsókn trítlaði ég yfir í næstu blokk þar sem ég var boðin í mat. Ákvað að fara stigann í þetta sinn. Er ekkert viss um að ég komi til með að nota lyftur aaalveg á næstunni. Hún virtist himinlifandi að sjá mig og bauð mér inn í mjög viðkunnanlega íbúð, vísaði mér strax inní stofu. Ljúffenga matarlykt lagði um allt og við fengum okkur sæti við borðstofuborðið. Hún sagði að það væru ennþá nokkrar mínútur í matinn og ég sagði að það væri allt í lagi en ég yrði að heyra hvernig sagan endaði. Sennilega var ég hálf dónalega óþolinmóð, gat bara ekkert að því gert. Hvar vorum við? Þú fórst að leita að honum og þú fannst hann. Ég var gjörsamlega orðlaus. Þvílíkt antiklimax! Úff. Helvítis ást. Hún drepur þig. Ég veit hvernig það er að missa gjörsamlega trú á einhverjum - enda á fólk ekkert skilið annan séns ef það kom illa fram in the first place. Það er ekki svo flókið - en.. þegar svona er í pottinn búið. Djöfull getur lífið verið svakalega ósanngjarnt og leiðinlegt. Ég dauðsá eftir að hafa komið og fengið að vita hvernig sagan endaði. Held að allar útgáfurnar sem ég bjó til í hausnum á þessari viku sem ég beið eftir endinum hafi verið skárri en þetta. Ég gat ekki leynt hvað ég var vonsvikin. Hún helti rauðvíni í glas fyrir mig og ég var ekkert að segja henni að ég drekk ekki rauðvín. Þetta er ekki svona hræðilegt. Þetta gerðist fyrir löngu síðan og ég jafnaði mig. Það tók tíma - langan tíma. En ég jafnaði mig. Og ég fann mann sem ég varð ástfangin af, það var auðvitað ekki eins - en við áttum 58 góð ár saman áður en hann dó. Ég sat ennþá hnípin með vonleysissvip og þvingaði mig til að drekka rauðvínið, sem var annars bara ágætt. Hún hélt áfram: Ég er hinsvegar ekki búin að segja þér alveg allt. Ég var eitt spurningamerki í framan. Við þögðum báðar og í split second datt mér í hug að hún væri geðsjúkur fjöldamorðingi sem hefði narrarð mig heim til hennar svo hún gæti klofið mig í tvennt með vélsög. Það væri svo týpískt. Hún leit á klukkuna. Tíu mínútur í átta. Mig langar að kynna þig fyrir manni. Það gerist ekki oft að ég sé slegin svona gjörsamlega útaf laginu, en það gerist. Hún hafði varla sleppt orðinu þegar dyrabjallan hringdi og hún stóð upp frá borðinu til að svara. Ég var lömuð í stólnum, heyrði þegar hún opnaði hurðina og stuttu síðar gekk hávaxinn karlmaður inn í stofuna. Miðað við myndina sem ég sá, þá er hann klárlega lifandi eftirmynd afa síns. Satt að segja.. fannst mér það ekkert átakanlega leiðinlegt. Ég var líka aaaaðeins lengur í þessari heimsókn en ég hafði upphaflega reiknað með..
Sleepless
Sunnudagur, 28. október 2007
Þegar ég kom heim í gær fór ég beint að skrifa. Á meðan ég var að skrifa poppaði upp maður á msn sem ég hef ekki heyrt í lengi. Ég var að vinna með honum fyrir mörgum, mörgum árum síðan. Hann er yngri en ég, töluvert. Það sem hann sagði mér kom mér verulega á óvart. Þegar ég var búin að tala við hann fór ég inní rúm. Lá lengi vakandi áður en ég gat sofnað.
Remember
Mánudagur, 29. október 2007
Akkúrat núna.. á þessu augnarbliki sem ég sit og skrifa þetta... þá líður mér.. svona: Verulega vel. Eitt af því sem mér finnst svo sætt við þetta lag er að það vantar endirinn á það. Stefið helst út í gegn, en í lokin.. þá bíðurðu eftir að stefið klárist, en það klárast ekki. Sumir góðir hlutir hafa nefnilega engan endi.
Well Sue Ellen..
Þriðjudagur, 30. október 2007
Vídeóið verður ekki tilbúið fyrr en eftir fyrsta lagi tvo klukkutíma. Ég er búin að drekka svo mikið kók (tökumaðurinn notar kaffi) að ég efast um að ég verði sofnuð þá. Ég sagði tökumanninum að senda mér sms þegar hann kemur með diskinn - in case ef ég verð ennþá vakandi. Það var fyrir tveimur klukkutímum síðan. Ég verð vakandi eftir tvo í viðbót, var að láta hann vita. Þar sem fyrsta serían af Californication var að detta inn gæti ég auðvitað lagst í gláp þangað til ég fæ vídeóið í hendurnar - og það er til nóg af coca cola í heiminum síðast þegar ég vissi. The coolest thing - ég er komin með Wiki á anna.is - passw protected, ofkors - but it's there all the same. Sennilega er ég með einn besta kerfisstjóra sem hægt er að hafa. Ég er auðvitað með top of the line menn og það vantar þannig fyrirtæki. It's just a thought. Að kvöldi miðvikudags er þessu lokið og þá ætla ég að kiiiick back and relax. Elda góðan mat og dansa slow dance við ljón sem kann að ganga á afturfótunum. Og það er allt í lagi. In the larger scheme of things.. miðað við hvað heimurinn hefur verið til lengi og hvað við lifum stutt, verður eiginlega eins og það hafi aldrei gerst..
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ég var Ásta Áróra, aðstoðarbókasafnsvörður.
Það er ágætt að ég er komin á bíl sem mér finnst gaman að keyra og hefur functional geislaspilara. Á næstu vikum kem ég nefnilega til með að aka meira en ég hef gert undanfarið, þar sem 
