Þriðjudagur, 25. september 2007
Þetta var það eina sem ég gat skrifað í gær:
Ég bara.. vá. I did not see this coming, vissi ekki að þú myndir kyssa mig. Það sem ég ætlaði að skrifa um símtalið og það allt - bara púff. Get ekki skrifað það. Það eina sem ég geri er að hugsa hvað gerðist? og spyrja sjálfa mig hvort ég hafi verið með meðvitund því mér leið pínu eins og ég hafi lamast og ég held að ég hafi gert það því þetta var betra en mig minnti að kossar væru og..
..já og svo er mér illt í enninu því ég gekk á hurð áðan.
--
Dagurinn í gær endaði svona. Í kvöld átti ég deit með manninum sem kyssti mig sem ég frestaði upprunalega um einn og hálfan klukkutíma vegna forvarnarkvölds í skóla dóttur minnar, sem reyndist svo taka allt kvöldið og ég kom ekki heim fyrr en klukkan ellefu svo það varð ekkert deit. Ég hef sennilega virkað mjög áhugalaust foreldri, alltaf lítandi á klukkuna og þegar var opnað fyrir spurningar úr sal stóð ég upp og sagði "hvenær er þetta búið?"
Nei ókey ég er að ljúga. Ég spurði hvort ég mætti fara - og mátti það ekki.
Kosturinn við að eiga barn sem er í skóla uppí sveit (Mosfellsbær er víst sveit, mér finnst það sætt) er að eftir svona kvöld erum við lengi í bílnum og getum talað saman í næði. Ég sagði henni hvaða aðferðum ég beitti í bandaríkjunum þegar ég afþakkaði eiturlyf (ekki flókið, ég sagði bara nei) og mín reynsla er að þú ert ekki litin hornauga af hinum krökkunum þegar þú neitar að taka þátt. Ef eitthvað er, þá bera þau meiri virðingu fyrir að þú skulir geta tekið sjálstæðar ákvarðanir - og staðið við þær. Sonurinn sat örmagna úr leiðindum afturí og skildi ekkert í þessum dópistum og alkóhólistum öllum og hvað fólk nennir að tala um þá. Hann nennir ekki að pæla í þeim. Honum finnst þeir "boring". Ég vona svo sannarlega að það breytist ekki.
--
Í gær sátum við á kaffihúsi þegar síminn hans hringdi. Hann svaraði, sagðist vera upptekinn og skellti á. Hamsturinn í hjólinu hljóp einn hring og þá fattaði ég: OMG!, sagði ég, þetta var the escape call! Svo fór ég að hlæja. Hann fór að skellihlæja líka, því þetta var nákvæmlega það og hann viðurkenndi það bara.
Ég skil hann samt mjög vel að hafa line-að þessu upp. Hluti af msn samræðum okkar fyrir stefnumótið:
Anna says: ég þarf eiginlega að segja þér áður en við hittumst
*censored* says: já?
Anna says: allar myndir á anna.is eru photoshoppaðar
*censored* says: mikið?
Anna says: mjög mikið, ég lít ekki svona út í alvörunni
*censored* says: jæja..
Anna says: já menn segja mér oft að ég sé herfa
Anna says: en ég er áhugaverður persónuleiki
*censored* says: ekki skemma þetta fyrir mér
Anna says: þú þarft að vita þetta!
Anna says: anna.is er eiginlega bara alter ego
Anna says: þú veist, konan sem mig langaði alltaf að verða
Anna says: en það er svo langt því frá
*censored* says: ehh
Anna says: svo hef ég líka verið að fitna soldið
Anna says: mikið
Anna says: en ég ætla að vera búin að missa 43 kg fyrir þar næstu áramót
Anna says: er sko í átaki
*censored* says: jæææja
Mér fannst samt ferlega sætt hvað hann var fljótur að afgreiða símtalið. Það ættu í raun allir að gera þetta, myndi sennilega spara mikið af japli og jamli og fuðri í the dating process. Þá gæti þetta verið þögult samkomulag um að ef þú færð símtal á deiti og þarft að fara.. þá þýðir það bara eitt. Algjör óþarfi að skýra það eitthvað nánar - þá var þetta bara ekki að virka!
Einn vinur minn vissi hinsvegar að ég var að fara að hitta þennan mann í kvöld og vissi ekki að þau plön breyttust útaf forvarnarkvöldinu. Sem ég þyrfti eiginlega að skrifa sér færslu um því ég var mjög ánægð með það - en áðan, klukkan ca hálf tólf, fékk ég sms frá honum og í því stóð:
This is an ESCAPE MESSAGE!
Presumably, your house is on fire
Góður.
Ég þarf samt ekki escape símtal eða sms. Sennilega á ég eftir að mæta á næsta stefnumót með stút á vörunum og lokuð augun..
..er ekki að djóka með þennan koss.