ravings of a lunatic: Á slysó

Á slysó

Sunnudagur, 30. september 2007

Byrjaði daginn eldsnemma á því að fara uppá slysadeild. Ég er búin að vera með verk í vinstri olboganum í nokkra daga sem var orðinn óbærilegur í morgun.

Þegar röðin kom að mér skoðaði læknir mig og komst að því að það var klárlega mjög staðbundinn verkur í olboganum, en hann skildi ekki hvað gat verið að framkalla hann. Sendi mig í myndatöku. Þegar myndirnar komu aftur og hann hafði skoðað þær gekk hann rólega að mér þar sem ég sat, settist í stólinn við hliðiná mér, hagræddi sér aðeins og hallaði sér aftur. Svo sagði hann ofur rólega:

"Ég var að skoða myndirnar þínar og sá nokkuð sem ég átti ekki von á að sjá"

Ég var næstum búin að segja "sástu barn?!" - en ákvað að vera alvarleg svo ég þagði. Það væri samt alveg eftir mér að verða ófrísk í vinstri olboganum.

Hann gerði sig líklegan til að útskýra fyrir mér hvað hann sá, en það var eins og hann kæmi ekki orðum að því. Á endanum sagði hann "komdu og sjáðu", stóð upp og ég fylgdi honum að töflu með rötgenmyndum af olboganum á mér. Þar sýndi hann mér daufa línu og sagði "þessi daufa lína hérna samsíða beininu.. það er þetta sem þig verkjar í. Þetta er kölkun."

Kölkun? Kölkun? KÖLKUN? Er ég farin að kalka? spurði ég. Nei nei, hann sagði að þetta væri bara smá kölkun í vef eftir gamlan áverka. Sennilega hef ég bara rekið mig í eitthvað nýlega án þess að taka eftir því og fæ í kjölfarið verk.. í kölkunina mína.

Jahá

Þetta er víst ekkert sem íbúfen getur ekki lagað en mikið fjandi er þetta sárt. Ég hef aldrei brotnað eða tognað þarna svo þetta er sennilega áverki frá stríðsárunum.

I have to wonder.. hversu kalkað ætli hjartað í mér sé?

| anna | 16:18 |

comments