 |
|
|
|
 |
101%
Mánudagur, 03. september 2007
Hann: þú ert 101% kona Hann: sjáðu, akkúrat þetta gerir þig, að 101% konu Ég fór að hlæja. Anna: þú ert svo góður með þennan dropateljara! Hann: hvaða helvítis dropateljara ertu alltaf að tala um ??!! Hann fór að hlæja. Anna: stundum er ekki nóg að gefa mér hluti inn með teskeið og þá þarf dropateljara Hann - ennþá hlæjandi. Anna: en samt er ég svo simple Anna: en ég væri reyndar sátt við mann sem er willing to try. allavega makes an effort Hann fór aftur að hlæja. Hann: þessvegna þarftu mann sem skilur þig upp að vissu marki, getur haldið þér beint áfram Hann hélt áfram að hlæja. Hann: ég elska konur
 Ást, svik og örlög
Þriðjudagur, 04. september 2007
Ég klikkaði á einu þegar ég bauð uppá orðaáheit og það var að fólk gæti valið þema sjálft. Það er of auðvelt fyrir mig að skrifa þetta inní texta þar sem ég vel sjálf þema. Fyrstu orðin sem ég fékk send voru ást, svik og örlög og í dag fékk ég akkúrat innblásturinn sem ég hef verið að bíða eftir. Loksins. Ég var á leiðinni heim úr vinnunni, gekk eftir rauða dreglinum á gólfinu, að fyrstu hurðinni og þegar ég snéri læsingunni heyrði ég einhvern segja: "á ég að opna fyrir þig?" Ég sagði já. Við höfðum ekki tekið mörg skref þegar við komum að annarri hurð, hann stökk framfyrir mig og opnaði hana líka. "Gjörðu svo vel Anna", sagði hann og hallaði undir flatt. Ég brosti. Þegar hann gerði sig líklegann til að fylgja mér niður stigann missti ég mig og spurði hvort hann væri þarna til að vernda mig. Hann sagði já. Hrikalega sætur. Það hefur einhver sagt honum hvað ég er svakalega hrædd við tröppur. Þegar ég tók fyrsta skrefið frammaf hengibrúninni sem fyrsta þrepið er, fann ég fyrir kunnuglegum hnút í maganum. Ég veit að einn daginn mun ég missa fótana á þessu háu hælum og skella með hvelli á tröppubrún á sama tíma og höfuðið á mér splundrast. Ég hef séð það gerast í Kringlunni - OFT - og innst inni hef ég lengi vitað að örlög mín eru að deyja á stigapalli. Ég hef bara ekkert verið að auglýsa það. Geðlæknarnir segja að það sé þráhyggjuröskun - sem er RUGL. Sennilega er það þessi tendens sem ég hef til að lifa á brúninni sem veldur því að ég vel tröppur í staðin fyrir lyftur. Þetta er birtingarmynd masókistans í mér. Tröppur og karlmenn sem eru.. já. Þetta eru tveir af mínum stærstu veikleikum. Hvergi í mannkynssögunni eru til gögn um fólk sem hefur slasast þar sem lyfta kemur við sögu en það er ekki hægt að segja um tröppur. Við erum að tala um flísar líka, eins óhugnanlegt og það er nú allt saman - ég fæ hroll. Hann sá hvað þetta tók á mig - þó ég reyndi eftir bestu getu að fela geðshræringu mína. Bæði upplifi ég alltaf mikinn tilfinningakvíða þegar ég geng niður stiga en svo hafði nærvera hans undarleg áhrif á hjartsláttinn, sem venjulega er enginn. Ég hef legið í rúmi við hliðiná karlmanni sem fannst vissara að taka púlsinn á mér. Það, eitt og sér, gæti reyndar skýrt margt... Bygons. Af hverju fylgdi hann mér? Af hverju opnaði hann fyrir mig hurðina? Af hv.. Pappakassi sem ég er, þetta er ekkert annað en ást, maðurinn er klárlega ástfanginn af mér - það gerir engin svona lagað nema eitthvað búi að baki! Ég greip andan á lofti! Var þetta maðurinn.. minn? Ég komst ekki lengra með þá hugsun því við vorum komin á fyrstu hæðina. Þá rann upp fyrir mér sú nöturlega staðreynd að hann ætlaði ekkert að fylgja mér út - og heim og uppí rúm til að búa til fullt af börnum og giftast mér og lifa með mér hamingjusamur til æviloka. Hann var á leiðinni niður í bílakjallara. ÆTLAÐI EKKI EINU SINNI AÐ OPNA FYRIR MIG SÍÐUSTU HURÐINA! Þvílík SVIK. Ég fór að gráta. Hann stundi, "Ohh.. hvað nú?" Ég þurfti töluverðan tíma til að jafna mig áður en ég gat stunið upp á milli ekkasoga: "æ.. ætlarðu e.. e..kki að k..klára dæmið?" "Ókey, ég skal opna síðustu hurðina fyrir þig", sagði hann, "en þú verður þá að blogga um það. Ég sagði já. Samt, ég er ekki vön því að karlmenn séu svona miklir herramenn..
Mér finnst eiginlega að fólk eigi að velja þemað í þessar færslur sjálft, svona þegar ég fer að hugsa útí það. Hitt er allt of auðvelt. Það skiptir engu máli hvaða orð ég fæ send, ég gæti t.d. alltaf skrifað um að ég hafi farið á stefnumót með pappakassa og hann hafi talað um.. tígrisdýr, mjaltavélar, bensínlok og brjóstahaldara. I'm tellin' ya. Það er eiginlega ekki fair gagnvart pappakössum að kalla mann sem talar um svona steikta hluti á stefnumóti pappakassa. Þannig maður er skápur. Sendu mér þema í kringum orðin ást, svik og örlög - ef þú vilt að þemað sé ást, svik og örlög... well.. þá mun ég skrifa það. Ég þarf hinsvegar að fá fleiri orð send frá hinum sem hétu á mig. Koma svo!
First we take.. noregur?
Fimmtudagur, 06. september 2007
Í dag skilaði ég verkefninu sem ég er búin að vera að vinna síðan á föstudaginn. Það var góð tilfinning. Í dag var ég líka spurð að því hvort ég hefði verið í viðtali í norsku blaði fyrir ca ári síðan. Ég kom af fjöllum. Viðmælandi gaf sig ekki og fór að spyrja hvort ég væri eitthvað tengd ferðaiðnaðnum. Neibb.. ég ferðast helst aldrei útfyrir mitt póstnúmer. Ekki gaf viðkomandi sig, og að lokum kom tengingin. Þetta var ekki viðtal við mig heldur umfjöllun Galdradúkkurnar mínar. Magnað.
Útgáfutónleikar í kvöld
Föstudagur, 07. september 2007
Ég var að ákveða að skella mér á útgáfutónleika í kvöld í Austurbæ hjá hljómsveitinni Soundspell. Þeir eru að gefa út fyrstu plötuna sína: An Ode To The Umbrella. Það sem ég hef heyrt frá þessari hljómsveit er mjög promising og ég hlakka ekkert lítið til að sjá þá spila. Hér eru upplýsingar fyrir áhugasama: Útgáfutónleikar verða í kvöld kl. 21.00 í Austurbæ. Húsið opnar klukkan 20. Forsala aðgöngumiða er í Músík og Myndum, Fellsmúla 28. Þar er hægt að kaupa miða á tónleikana á 1.000 og á tilboði eru diskur + miði á 2.500. Einnig er hægt að kaupa miða á tónleikana við innganginn á 1.500 krónur.
Helgin
Mánudagur, 10. september 2007
Astrópía er snilld, það er bara þannig og þetta var góð helgi. Fór í keilu í dag með The Dude. Ákváðum að taka þrjá leiki og hann byrjaði á að rúlla mér upp tvisvar. Þegar þriðji leikurinn var um það bil að fara að hefjast bauð hann mér double or nothing fyrir síðasta leikinn. Ég rúllaði honum upp svo þetta telst jafntefli. Ekki dónalegt að gera jafntefli við The Dude. Það er eitthvað við að spila keilu sem er bara gaman. Veit ekki hvað það er, kannski er það skórnir. Á laugardagskvöldið var ég á leiðinni í matarboð með Huga en ég var svo þreytt að ég var að leka niður. Sat hér við tölvuna klukkutíma fyrir brottför og heyrði hann spila á píanóið niðri. Þremur mínútum síðar stóð ég fyrir framan útidyrahurðina hans, tilbúin fyrir matarboðið og sagði: má ég liggja í lazyboy stólnum þínum og hlusta á þig spila þangað til við förum? Mér leið svo vel í stólnum á meðan hann var að spila að ég steinsofnaði. Ég fór á klikkaða útgáfutónleika á föstudagskvöldið, mikið hrikalega var gaman. Ég var sífellt að gleyma að þetta væru 17 og 18 ára strákar - og eftir tónleikana.. Við fórum baksviðs að hitta strákana enda var ég þarna með mömmu söngvarans sem ljómaði af stolti og mátti sko alveg gera það! Á leiðinni aftur fram í sal missteig ég mig í stiganum og náði að grípa í ungan mann sem bjargaði mér frá því að detta og drepa mig. Sigga glotti. Þegar við vorum komnar aðeins frá spurði ég Siggu hvort þetta hefði ekki virst raunverulegt. Ég er nefnilega að æfa damsel in distress dæmið en þessi strákur var full ungur fyrir mig. Fannst engum furðulegt þegar ég gekk mjög öruggum skrefum í burtu á tólf cm hælunum eftir að hafa misstigið mig svona hrikalega í stiganum og dottið niður? I'm a pro - og þegar ég hitti rétta manninn mun ég hrasa og detta beint í fangið á honum - úr stiga. Annars langar mig svo að gera drastískar breytingar á hárinu á mér þessa dagana að það er ekki fyndið. Mig langar í stutt hár.
Til hamingju Tóti!
Þriðjudagur, 11. september 2007
Ég var að frétta í dag að fyrrverandi maðurinn minn er orðinn ritstjóri Mannlífs. Hringdi og óskaði honum til hamingju, ég er sannfærð um að hann rúlli þessu upp. Lord knows að hann hefur allt sem þarf til þess! Ég fór snemma heim úr vinnunni í dag, uppí rúm og steinsofnaði. Rumskaði ekki fyrr en sonur minn kom heim frá ömmu sinni klukkan rúmlega níu og við kúrðum saman í hálftíma og ræddum um daginn og veginn áður en ég drattaðist fram til að gera það sem ég þurfti að gera. Hann sagði að amma sín hefði spurt hann og frænda sinn fyrr um kvöldið hvort þeir vildu ekki fara að sigla heim, þeir væru svo miklir mömmustrákar. Hann sagðist hinsvegar líka vera pabbastrákur (sem hann er) og stjúpmömmustrákur. Svo taldi hann upp mömmurnar sem hann á, við erum þrjár. "Og kannski fær pabbi barn númer fjögur næst. Eru tvö ekki nóg fyrir þig mamma?" Tvö eru nóg fyrir mig. Ég er smátt og smátt að komast á þá skoðun. Annars grunar mig að krakkarnir séu farin að taka það sem sjálfsagðan hlut að það sé engin karlmaður að þvælast fyrir mér - en af því ég reikna með að það verði ekki alltaf þannig vil ég stundum minnast á að það gæti breyst. Einn daginn. Andskotinn hafi það, ég hlýt að hitta mann sem ég fell fyrir þó ég hafi kannski ekki áhuga á að hitta hann endilega strax á morgun. Ákvað að spyrja soninn hvað honum fyndist um ef ég myndi ákveða að eignast kærasta. Hann hugsaði málið í smá stund áður en hann sagði ofur rólega: "I'd respect your decision"
Ljénzherra!
Þriðjudagur, 11. september 2007
Ég held að dúfan þín hafi drepist á leiðinni og ég meika ekki að hafa svalahurðina opna nema kannski eina viku í viðbót. Skítakuldi hérna.
00:01
Föstudagur, 14. september 2007
Það er eitthvað sem mig langar að segja, en ég kem ekki orðum að því. Um varir mínar leikur skrítið bros.
What the..
Laugardagur, 15. september 2007
Á ferð minni um Reykjavík í dag sá ég á bíl.
Ég nauðhemlaði og keyrði uppá næstu gangstétt til að rannsaka málið betur..
..komst að þeirri niðurstöðu að þetta er klúbbur sem inniheldur mjög sennilega marga menn (sjá neðst hér) sem mér gæti líkað alveg stórvel við.
Dýrin kunna þetta
Þriðjudagur, 18. september 2007
The best feeling I've ever known
Þriðjudagur, 18. september 2007
Even though I'm in love I know the moment isn't right But if that's how I feel Yes I know I'm in love If the girl gets too close But that's not how I feel But it's not only me Leave a tender moment I know the moment isn't right And if that's how I feel You got to leave a tender moment alone
Allt hefur sínar skýringar..
Miðvikudagur, 19. september 2007
..og nú veit ég loksins af hverju ég hef verið með svona mörgum fjöldamorðingjum. Ég hélt að þeir væru ógeðslega klárir forritarar! Meina.. getur þú séð muninn? Viðurkenni að það voru alltaf viss vonbrigði að komast að því að þeir þyrftu að drepa fólk svona on the side. Reyndar fannst einum nóg að drepa dverga, en sumir segja að dvergar séu fólk. Það er sjálfsagt smekksatriði. Þessir ógeðslega kláru menn í lífi mínu sem reyndust vera fjöldamorðingjar áttu reyndar allir erfitt með að tjá tilfinningar, væntumþykju og svoleiðis - en ég skildi alveg þegar þeir grýttu einhverju í gólfið eða öskruðu á mig þó ég stæði við hliðiná þeim. Þeim þótt bara svona vænt um mig. Líka þegar þeir báðu mig stundum um að fara - það var ekki vegna þess að þeir vildu ekki hafa mig nálægt sér, þeir vildu bara að ég myndi halda lífi. Þessar elskur.
Af mbl.is:
Fimmtudagur, 20. september 2007
Anna Helgadóttir, bankastarfsmaður, er pappakassi vikunnar. Þessum glæsilega árangri náði Anna þegar hún sótti sér blað og penna og skrifaði forfallatilkynningu sem hún hugðist senda barn sitt með í skólann. Blekið var varla orðið þurrt þegar nefnd Anna leit upp á 44 tommur af skjáplássi þar sem við blasti fyrirbærið vafri, en hann getur þú notað til að tengjast Internetinu sem notað er til nútíma samskipta. "Það var akkúrat á þessu augnarbliki sem Anna áttaði sig á að hún ætti þessi verðlaun fyllilega skilið", sagði talsmaður Önnu, Margeir Líndal fyrr í dag. Ekki náðist í Önnu sjálfa enda er hún sjálfsagt upptekin að taka við heillaóskum. Verðlaunaafhendingin mun að venju fara fram í Borgarleikhúsinu þegar veður versnar en við óskum Önnu hjartanlega (já Villi, hjartanlega) til hamingju með þennan frábæra árangur.
Í lyftu - á leiðinni upp
Föstudagur, 21. september 2007
Maður: Er ekki bannað að taka lyftuna niður hérna?
Nýr mælikvarði á hamingju
Sunnudagur, 23. september 2007
Ég spurði mann í kvöld hvar hann sæi sig eftir fimm ár. Hann langaði að vera á nákvæmlega þeim stað sem hann er á núna. Það segir mér að þessi maður er hamingjusamur. For real. Hamingjan felst oft í því að njóta þess sem maður hefur - þegar maður hefur allt. Hvað ætli margir átti sig á þessu? Ég, hinsvegar, þarf virkilega á því að halda að eignast ljón.
Í gær / í dag
Þriðjudagur, 25. september 2007
Þetta var það eina sem ég gat skrifað í gær: Ég bara.. vá. I did not see this coming, vissi ekki að þú myndir kyssa mig. Það sem ég ætlaði að skrifa um símtalið og það allt - bara púff. Get ekki skrifað það. Það eina sem ég geri er að hugsa hvað gerðist? og spyrja sjálfa mig hvort ég hafi verið með meðvitund því mér leið pínu eins og ég hafi lamast og ég held að ég hafi gert það því þetta var betra en mig minnti að kossar væru og.. ..já og svo er mér illt í enninu því ég gekk á hurð áðan. Dagurinn í gær endaði svona. Í kvöld átti ég deit með manninum sem kyssti mig sem ég frestaði upprunalega um einn og hálfan klukkutíma vegna forvarnarkvölds í skóla dóttur minnar, sem reyndist svo taka allt kvöldið og ég kom ekki heim fyrr en klukkan ellefu svo það varð ekkert deit. Ég hef sennilega virkað mjög áhugalaust foreldri, alltaf lítandi á klukkuna og þegar var opnað fyrir spurningar úr sal stóð ég upp og sagði "hvenær er þetta búið?" Nei ókey ég er að ljúga. Ég spurði hvort ég mætti fara - og mátti það ekki. Kosturinn við að eiga barn sem er í skóla uppí sveit (Mosfellsbær er víst sveit, mér finnst það sætt) er að eftir svona kvöld erum við lengi í bílnum og getum talað saman í næði. Ég sagði henni hvaða aðferðum ég beitti í bandaríkjunum þegar ég afþakkaði eiturlyf (ekki flókið, ég sagði bara nei) og mín reynsla er að þú ert ekki litin hornauga af hinum krökkunum þegar þú neitar að taka þátt. Ef eitthvað er, þá bera þau meiri virðingu fyrir að þú skulir geta tekið sjálstæðar ákvarðanir - og staðið við þær. Sonurinn sat örmagna úr leiðindum afturí og skildi ekkert í þessum dópistum og alkóhólistum öllum og hvað fólk nennir að tala um þá. Hann nennir ekki að pæla í þeim. Honum finnst þeir "boring". Ég vona svo sannarlega að það breytist ekki. Í gær sátum við á kaffihúsi þegar síminn hans hringdi. Hann svaraði, sagðist vera upptekinn og skellti á. Hamsturinn í hjólinu hljóp einn hring og þá fattaði ég: OMG!, sagði ég, þetta var the escape call! Svo fór ég að hlæja. Hann fór að skellihlæja líka, því þetta var nákvæmlega það og hann viðurkenndi það bara. Ég skil hann samt mjög vel að hafa line-að þessu upp. Hluti af msn samræðum okkar fyrir stefnumótið: Anna says: ég þarf eiginlega að segja þér áður en við hittumst Mér fannst samt ferlega sætt hvað hann var fljótur að afgreiða símtalið. Það ættu í raun allir að gera þetta, myndi sennilega spara mikið af japli og jamli og fuðri í the dating process. Þá gæti þetta verið þögult samkomulag um að ef þú færð símtal á deiti og þarft að fara.. þá þýðir það bara eitt. Algjör óþarfi að skýra það eitthvað nánar - þá var þetta bara ekki að virka! Einn vinur minn vissi hinsvegar að ég var að fara að hitta þennan mann í kvöld og vissi ekki að þau plön breyttust útaf forvarnarkvöldinu. Sem ég þyrfti eiginlega að skrifa sér færslu um því ég var mjög ánægð með það - en áðan, klukkan ca hálf tólf, fékk ég sms frá honum og í því stóð: This is an ESCAPE MESSAGE! Góður. Ég þarf samt ekki escape símtal eða sms. Sennilega á ég eftir að mæta á næsta stefnumót með stút á vörunum og lokuð augun.. ..er ekki að djóka með þennan koss.
Líf mitt sem ljónatemjari
Fimmtudagur, 27. september 2007
Ég fór með ljóninu mínu í bíó í fyrrakvöld að sjá Mr Brooks. Í bílnum á leiðinni gaf hann mér lítið mjúkt leikfangaljón. Ohh mig hefur alltaf langað í þannig kærasta, sem gefur mér sæta hluti. Allann tíman þurfti ég bara að eignast ljón! Ég sá reyndar bara sem nemur fimm mínútum af myndinni. Við gerðum heiðarlega tilraun til að horfa en einhverra hluta vegna enduðum við alltaf á að horfast í augu og stuttu síðar vorum við farin að kyssast. Réðum hvorugt við þetta. Áður en við fórum á myndina var hann að reyna að rifja upp hvaða leikkona væri í henni og á einum tímapunkti færði ég varirnar að eyranu á honum og hvíslaði að honum að þetta væri röddin í Demi Moore. Honum fannst sennilegt að það væri rétt hjá mér. Vorum ekkert að opna augun til að tékka, fórum bara í megasleik í staðinn. Það er svo gott að kyssa þennan m.. þetta ljón. Mig grunar að fólkið sem sat aðeins innar á bekknum hafi verið hálf fegið þegar við ákváðum að fara. Það hefur topps verið liðið korter af myndinni - ef svo mikið. Ég hef allavega sjaldan átt jafn bágt með mig. Er eiginlega eins og ég sé orðin fimmtán aftur og ég hafi aldrei prófað þetta áður - ég hef aldrei prófað þetta áður í bíó. Það er líka orðið svo langt síðan að mér leið svona að sennilega er ég eins og fimmtán. Enda sátum við svo í bílnum og áttuðum okkur á því að.. við gátum ekkert farið. Krakkarnir heima hjá mér og hann með erlendan gest heima hjá sér. Alveg eins og unglingarnir. Á endanum fórum við, sóttum erlenda gestinn og sögðum honum að passa börnin mín og svo refsaði ljónið mér fram undir morgun. Nei ég er að ljúga þessu. Ekki öllu samt. Mr. Brooks fjallar um mann. Og konu. Og byssu. Alveg frábær mynd. Ég lá í fanginu á ljóninu seint í gærkvöldi þegar það sagði mér að hann hefur sagt nokkrum í ljónahópnum frá mér. Sagðir þú þeim nokkuð að við hittumst í bænum og fórum að rífast og slást af því við vinnum í sitthvorum bankanum? Hann væri að ljúga ef hann myndi segja það. Við hreyttum bara smá skæting í hvort annað. Hann byrjaði. Karlmenn eru líka svona. Þegar litlir strákar eru að leika saman kemur stundum þriðji strákurinn og segir fýlulega "þetta er ljótur bíll sem þið eruð að leika með", þeir hreyta einhverju í hann til baka og svo fara þeir að leika saman þrír, með bílinn sem öllum finnst ógeðslega töff. Allir vinir. Ljón nota sömu tækni. Nei, ég sagði þeim ekki hvernig við hittumst. En þú ert MILF, sagði hann og gaf mér augnarráð sem sagði mér.. að sennilega er ég MILF. Oh well.. there are worse things en að vera desperate einstæð MILF í vesturbænum. Ég á þó allavega motherfucking ljón.
Á slysó
Sunnudagur, 30. september 2007
Byrjaði daginn eldsnemma á því að fara uppá slysadeild. Ég er búin að vera með verk í vinstri olboganum í nokkra daga sem var orðinn óbærilegur í morgun. Þegar röðin kom að mér skoðaði læknir mig og komst að því að það var klárlega mjög staðbundinn verkur í olboganum, en hann skildi ekki hvað gat verið að framkalla hann. Sendi mig í myndatöku. Þegar myndirnar komu aftur og hann hafði skoðað þær gekk hann rólega að mér þar sem ég sat, settist í stólinn við hliðiná mér, hagræddi sér aðeins og hallaði sér aftur. Svo sagði hann ofur rólega: "Ég var að skoða myndirnar þínar og sá nokkuð sem ég átti ekki von á að sjá" Ég var næstum búin að segja "sástu barn?!" - en ákvað að vera alvarleg svo ég þagði. Það væri samt alveg eftir mér að verða ófrísk í vinstri olboganum. Hann gerði sig líklegan til að útskýra fyrir mér hvað hann sá, en það var eins og hann kæmi ekki orðum að því. Á endanum sagði hann "komdu og sjáðu", stóð upp og ég fylgdi honum að töflu með rötgenmyndum af olboganum á mér. Þar sýndi hann mér daufa línu og sagði "þessi daufa lína hérna samsíða beininu.. það er þetta sem þig verkjar í. Þetta er kölkun." Kölkun? Kölkun? KÖLKUN? Er ég farin að kalka? spurði ég. Nei nei, hann sagði að þetta væri bara smá kölkun í vef eftir gamlan áverka. Sennilega hef ég bara rekið mig í eitthvað nýlega án þess að taka eftir því og fæ í kjölfarið verk.. í kölkunina mína. Jahá Þetta er víst ekkert sem íbúfen getur ekki lagað en mikið fjandi er þetta sárt. Ég hef aldrei brotnað eða tognað þarna svo þetta er sennilega áverki frá stríðsárunum. I have to wonder.. hversu kalkað ætli hjartað í mér sé?
The rumba is the dance of love
Sunnudagur, 30. september 2007
Look at me like you're in love
Ljóninu mínu hefur verið stolið!
Sunnudagur, 30. september 2007
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
