ravings of a lunatic: Er eitthvað að?

Er eitthvað að?

Laugardagur, 14. júlí 2007

Þegar ég vakaði í morgun var ekkert að. Þegar ég fór heim til mín var ekkert að.

Þetta er í raun fyrsta skiptið sem ég fer að hitta hann til að spjalla. Hann hringdi í morgun til að tékka á hvert ég fór í gærkvöldi, stuttu síðar sagði hann mér að hætta að tala í símann, koma í heimsókn og við myndum fara að fá okkur ís. Ég fór þó mér liði alls ekki vel.

Byrjuðum á American style því hann var skelþunnur. Þegar búið var að færa okkur matinn spurði hann hvort eitthvað væri að. Frá því ég hitti hann hefur hann haft furðulegt lag á að vita hvenær það er eitthvað að, það var reyndar augljóst þarna en hann hefur fundið það áður, jafnvel þegar ég er að reyna mitt besta til að breiða yfir það.

Þegar hann hringdi var ekkert að, en svo, með öðru símtali var mér kippt aftur um tugi ára, aftur til þess tíma sem ég var búin að gleyma því það er of sárt fyrir mig að muna það og ég hef valið að muna það ekki. En það er samt þarna.

Ég fór að gráta. Þegar ég byrjaði að tala og heyrði mig segja upphátt það sem ég hafði hugsað síðasta klukkutímann varð það svo raunverulegt fyrir mér. Kunnuglegt og sárt. Ég var í sannleika sagt búin að gleyma hvernig þetta var. Hélt að þetta tilheyrði fortíðinni og væri búið en ég hafði rangt fyrir mér. Um leið og ég gerði mér grein fyrir því fór ég að gráta. Ég sat þarna á American Style og grét í hljóði við hliðiná honum. Ég græt venjulega ekki fyrir framan fólk. Hvað þá á skyndibitastöðum. Í dag, í fyrsta skipti í mjög mörg ár, grét ég fyrir framan karlmann.

Hann huggaði mig. Tók utanum mig og hélt í höndina mína, strauk á mér bakið og huggaði mig. Án þess að segja orð. Ég var svo þakklát og það var svo gott.

Ég hélt áfram að segja honum hvað var að, talaði lágt. Röddin brast í sífellu og tárin hættu ekki að streyma niður kinnarnar á mér. Ég hafði ekki undan að þurrka þau með servéttunni. Þegar ég hafði sagt honum allt leit ég á hann og mætti augum sem voru full af skilningi. Væntumþykju.

Hann átti eftir að hugga mig meira en með orðum. Það er svo mikill fjársjóður í fólki sem er í lagi. Yfirvegað. Laust við helvítis drama og rugl. Hann er þannig.

Mér leið betur þegar ég hafði talað um þetta, ég hafði virkilega þurft á því að halda án þess að gera mér alveg grein fyrir því. Eftir American Style fórum við að kaupa ís og á eftir fórum við heim til hans í garðinn. Þar sátum við, fyrst í garðstólunum en svo náði hann í teppi og kodda og við lágum á teppinu með kodda undir höfðunum. Lágum bara í leti og létum sólina baka okkur á meðan. Töluðum um allt og ekkert.

Þegar ég fór heim var ekkert að.

Ég mun berjast, með öllum tiltækum ráðum, fyrir að halda því þannig.

| anna | 19:50 |