Fimmtudagur, 12. júlí 2007
Þegar ég settist upp í bílinn minn áðan á leið minni frá vinnu rak ég höndina í lærið á mér og fann samstundis eitthvað skríða niður fótlegginn á mér.
Mér datt sem snöggvast gæludýrið mitt í hug en það passaði ekki. Bæði kemst gæludýrið ekki fyrir þarna við fæturnar á mér í bílnum auk þess sem það hefur hingað til farið sem leið liggur upp fótinn, ekki niður. Sokkurinn átti aldrei séns, sá það þegar ég leit niður á lærið á mér. Með hringnum sem ég ber á vinstri hönd hafði ég búið til lykkjufall dauðans.
Ég panikkaði. Af hverju hugsaði ég aldrei útí þetta fyrr? Hvað ef þetta hefði gerst í hádeginu? Og ég hélt að ég væri svona kona sem hugsaði fyrir öllu! Hver vill fara á fund með svo stórt lykkjufall á vinstri fótlegg að það er eins og þú sért á leiðinni á Ninu Hagen tribute tónleika???
Úff. Var ekki lítið fegin að ég var á leiðinni heim.
Ég startaði bílnum og keyrði af stað. Það er spes að vera að keyra og finna á sama tíma lykkjufall skríða sífellt lengra niður lærið á þér. Mjög spes. Ég hef líklega verið mjög undarleg á svipinn því það eru einhverjar taugar þarna sem liggja.. já. Förum ekki nánar útí það.
Á morgun mun ég byrja daginn á að stock up on stockings. And it makes sense. Meina, maður fer ekki útúr bænum án þess að vera með varadekk undir bílinn.
Maður fer ekki heldur í vinnuna án þess að hafa auka sokka í skúffunni. Tóm heppni að ég hafi lært þetta við svona aðstæður, classic ef það hefði verið á leiðinni á fund með einhverjum stórlöxum..