Laugardagur, 09. júní 2007
Ég: Hvað langar þig að gera í London?
Hann: Bara slæpast um í sólinni saman, skoða garðana, mannlífið. Borða ís og taka myndir af hlutum sem venjulegu fólki dettur ekki í hug að taka myndir af.
Ég heyrði að hann var brosandi. Hann var brosandi eiginlega allt símtalið. Ég brosti líka. Var hálf feimin á tímabili og fegin að hann gat ekki séð mig, ég hefði farið hjá mér. Eftir að símtalinu lauk velti ég fyrir mér hvort þetta sé kannski maður sem hugsar eins og ég. Maður sem kann ennþá að leika sér, er ekki rykfallinn þó hann sé komin yfir þrítugt og þó hann sé með voða fína menntun.
Svo velti ég fyrir mér hvernig ég á að fara að því að telja mér trú um að svona maður sé for real og gríp andann á lofti þegar ég hugsa úti hvað gæti gerst ef hann er það. Panikka smá því ég veit ekki hvort ég er í alvöru tilbúin í þannig - samt er það allt sem ég vil. Innst inni.
Vona það besta og búa sig undir það versta?
They say hope is a good thing.