Þriðjudagur, 05. júní 2007
Ég las á mbl.is í fyrradag að danskir menn væru farnir að missa áhuga á kynlífi í massavís.
Af því þeir eru metró og mjúkir - kolruglaðir og vita ekkert í hvorn fótinn þeir eiga að stíga lengur. Vita ekki hvort þeir eru menn eða konur - hvort þeir eiga að láta vaxa á sér bakið og dunda við að kantskera krónískt fake þriggja daga skeggið og halda tupperware kynningar fyrir hina "strákana" - eða hvort þeir eiga að vera alvöru menn sem er slétt sama þó þeir séu með hár á pungnum eða á bakinu, spila póker og finnst fokking gay að dúlla við skeggið á sér.
Menn sem safna stundum alvöru þriggja daga skeggi.
Af því ÞEIR NENNA EKKI ALLTAF AÐ RAKA SIG.
Hallelúja og ég hef séð þannig, veit að þessir karlmenn eru ennþá til.
Karlmennska.
Það fyrirbæri var einu sinni til áður en konur fóru að gelda karlmenn. Þeir sjá oft um þetta sjálfir í dag. Þær geta andskotakornið ekki ætlast til þess að karlmenn sýni karlmennsku eftir að þeir hafa verið geldir. Mér finnst það nú komið útí hámark frekjunnar og yfirgangsins.
Pappakassar. Þetta hefur ekki með kúgun að gera og þetta hefur ekki með ofbeldi að gera. Þetta hefur með reisn að gera. Þetta hefur með hlutverkaskiptingu að gera - og þá er ég ekki að tala um að konan þrífur karlinn prumpar type of thing. Það er vel hægt að vera karlmaður og halda reisn án þess að vaða yfir konur eða gera lítið úr þeim.
Það er vel hægt að vera kona og halda reisn án þess að gelda karlmenn.
Þetta með að menn hafi ekki áhuga á kynlífi lengur. Kannski er þetta bara inngrip frá móðir náttúru sem er að reyna að koma í veg fyrir að þetta úr-kynjaða lið fjölgi sér.