Mánudagur, 04. júní 2007
Um helgina var ég stödd á Bifröst. Áður en við lögðum af stað kom ég við í Nornabúðinni þar sem Nornin sýndi mér fórnarsjóð Mammons um leið og hún lét 100 krónur detta í krukkuna. Þar sem ég var ekki með neina peninga á mér lét ég hann hafa nafnspjaldið mitt.
Vinkonur mínar kalla mig "stuð innspýtinguna" þar sem ég svaf megnið af ferðinni eða lá eins og hrúga í þeim stól sem var nálægur. Það var ekki fyrr en á sunnudagsmorguninn sem ég fann að ég var komin í lag en þá nótt gerðist svolítið sem ég var búin að gleyma.
Aðfaranótt sunnudagsins glaðvaknaði ég nefnilega við ógurlegt garg. Þegar ég opnaði augun sá ég hrafn við gluggann sem hreinlega öskraði eins og hann ætti lífið að leysa og baðaði út báðum vængjum eins og honum lægi mikið á hjarta. Harpa, sem lá sofandi við hliðiná mér, rumskaði ekki einu sinni við lætin í þeim fiðraða og þegar ég hafði áttað mig á stöðunni spurði ég hrafninn: "viltu ekki bara segja mér hvað þú vilt?"
Þá hneigði hann sig og hvíslaði eitthvað voða blítt og flaug því næst í burtu. Þegar hann fór lá ég í smá stund í rúminu og svo fannst mér ég endilega þurfa að vita hvað klukkan væri. Ég kíkti á klukkuna sem Harpa er með á úliðnum því ég geng ekki með úr. Úr stressa mig. Klukkan var fjögur.
Ég var búin að gleyma þessu en klukkan fjögur í dag mundi ég þetta aftur.
Annars átti hún Harpa mín sitt besta móment ever þetta kvöld. Nóttina áður sváfum við með dóttur hennar í rúminu líka og Harpa sagði að það gengi ekki, sagði að ég og dóttir hennar hefðum verið að kremja hana alla nóttina svo þessa nótt kom hún dóttur sinni fyrir á dýnu.
Fyrr um kvöldið höfðum við verið að tala um hvernig sumir karlmenn halda í alvöru að konum finnist æðislegt þegar þeir stinga tungunni inní eyrað, slefa útúm allt og mása og blása, eins og hundar. Við vorum sammála allar þrjár um að þetta væri ekki vænlegt til árangurs - en - ég sagði þeim jafnframt að það væri til útfærsla á þessu atriði sem svínvirkar, allavega á mig. Hún er þannig að karlmaðurinn eiginlega nartar/sleikir eyrnasnepilinn (christ hvað mér finnst þetta ljótt orð) og andar eða enn betra.. segir eitthvað við mig, lágt.
Oh jesús góður guð og allir dvergarnir hvað mér finnst það æðislegt.
Þær voru nú ekki að kaupa þetta og ég bölvaði því hvað ég er straight því annars hefði ég haft geð á að sýna þeim hvernig þetta er gert.
Nema.
Þegar Harpa var búin að veiða barnið úr rúminu, yfir mig, og koma henni fyrir á dýnu - stóð hún við rúmið og sagði hægt en mjög ákveðið: "Jæja Anna mín. Nú er eins gott fyrir þig að koma mér veeeerulega á óvart."
Ég man nú hreinlega ekki eftir hvenær ég hló svona mikið síðast. Harpa stóð varla í lappirnar og svo missti hún sig þegar ég klöngraðist á fætur til að leita að einhverju til að skrifa á - því ég varð að skrifa þetta niður. Ég er á þessum aldri, man aldrei neitt. Harpa grét þegar ég kom inní herbergi með umslag sem ég fann í eldhúsinu og penna og hafði eftir það sem hún sagði. Þegar við náðum okkur var okkur báðum óglatt og illt í maganum - en það var þess virði. Ég held að ég hafi hlegið úr mér restina af þessari pest.
"Jæja Anna mín. Nú er eins gott fyrir þig að koma mér veeeerulega á óvart."
Þetta er bara classic.