Mánudagur, 21. maí 2007
Ég skildi aldrei fólk sem vill fá tölvupóstinn í símann sinn - þangað til ég fór að fá tölvupóstinn minn í símann sjálf.
Ég hefði hreinlega ekki trúað hvað þetta er þægilegt, og að hafa dagbók sem er sync-uð við símann er nú bara tóm snilld. Staðan í mínu lífi er þannig, að ef ég er spurð hvort ég geti gert þetta eða hitt, þennan eða hinn daginn, þá spyr ég símann minn og ef hann segir að ég sé ekkert að gera bóka ég mig og þarf ekki að hugsa um það meir. Stuttu áður en ég á að fara eða gera það sem þarf að gera pípir síminn á mig og lætur mig vita. Með þessu hef ég minnkað smámál sem ég þarf að muna eftir um heil 40% og get nýtt höfuðið á mér til að hugsa um annað. Þetta skilar sér þvílíkt, maður nær að skipuleggja sig betur og gera það sem maður ætlaði að gera.
Ætla ekki að fara útí hvað ég er búin að gera mikið frá því ég fékk svona fullkominn síma, það er nú bara þvæla - því ég var frekar afkastamikil fyrir.
Þetta hefur einnig haft aðra breytingu í för með sér. Ég nota persónulega tölvupóstinn minn miklu minna í dag en ég gerði og spái því að það sé ekki langt í að sá dagur renni upp sem ég tékka hreinlega ekkert á póstinum mínum þar enda er ég farin að beina öllum mínum tölvupóstsamskiptum í gegnum netfangið sem ég fæ í símann.
Á reyndar eftir að tékka hvort síminn geti höndlað tvo póst accounts.
Ef ekki, þá eru þetta merk tímamót í mínu lífi. Ég fékk mér jú anna.is upprunalega til þess eins að geta átt netfangið anna (at) anna.is.
Merkilegt. Ég hafði svo mikla fordóma gagnvart svona símum og var viss um að fólk myndi deyja úr stressi með þetta kvikindi pípandi á sig alla daga og nætur. Nú þegar ég hef prófað sjálf átta ég mig á því að þetta actually minnkar stress því nú man ég allt, er aldrei tvíbókuð og með því að bóka sig ekki of þétt er ég aldrei of sein!
Vá. Þetta er uppþvottavélin all over again!