"góða kvöldið"
"er ekki komin dagur?"
"ha, jú.. góðan daginn"
"ég er að fara á Hagamel 53"
"þá brennum við þangað"
"my god.. bílstjóri.. má ég biðja þig um að hækka þetta"
"sjálfsagt"

Don't you know
How sweet and wonderful life can be?
Whoo-ooh
I'm askin' you, baby
To get it on with me
Ooh, ooh, ooh

Nothin' wrong with love
If you want to love me
Just let yourself go
Oh, baby
Let's get it on

Þetta var æðisleg árshátíð.

Áhugi minn á þvottavélum, og öðrum hlutum í þá veru, hefur stóraukist.

Já, og..

Ég skulda 20 armbeygjur sem ég þarf að delivera fyrr en síðar. Fattaði í dag að þetta er að sjálfsögðu merki frá Guði um að ég þurfi að fara að gera eitthvað í þessum hreyfingarmálum. Hann er alltaf að senda mér skilaboð eftir svona furðulegum leiðum og tóm heppni hvað ég skil hann vel, enda erum við "like this".

Prufaði áðan að taka nokkrar armbeygjur og fór uppí tólf á hnjánum en þá var mér orðið svo illt í hnjánum að ég hætti. Gæti mjög sennilega tekið 20 á hnjánum með hlífar eða á teppi. Við þetta ofmetnaðist ég svo stórkostlega að ég ákvað að taka alvöru armbeygjur, ekki færri en fimmtíu - til að byrja með.

Rétt meikaði eina titrandi og skjálfandi. Þegar ég beygði handleggina til að taka næstu datt ég í gólfið eins og dauð fluga. Má þakka fyrir að hafa ekki brotið í mér tennur og er alveg að drepast í handleggjunum.

Það situation á sennilega ekki eftir að skána. Er nefnilega að fara í skvass á morgun - en ég er sannfærð um að ég lifi það af.

Bjartsýni mín er náttúrlega engum takmörkunum háð.

I did not have sexual relations with that man.

úúúÚÚÚÚúúúúú

Ég tók tvær armbeygjur klukkan hálf átta í kvöld.

Maður er alveg handónýtur eftir svona púl.
Farin að sofa.

Mér er svo illt í rasskinnunum að það er tóm þvæla! Líka handleggjunum og brjóstvöðvunum. Strákarnir í vinnunni fengu lánaðan hjólastól fyrir mig niðrí Europris í morgun. Þessar elskur. Einn af þeim spurði hvort ég væri fucked. Það er reyndar ekki rétt, ég var bara að taka armbeygjur í gær. Annars er ég soldið hissa að þeir skuli hreinlega ekki selja hjólastóla í Europrís, hafa þá við hliðiná akkerunum - greinilega ekki alveg í takt við tímann, innkaupastjórinn.

Skil ekki alveg hvaða mál þetta er með rassinn á mér, gerði mér ekki grein fyrir hvað ég nota hann mikið þegar ég geri armbeygjur. Sem bendir eiginlega til þess að ég sé ekki að gera þær rétt. Held ég. Ætti náttúrlega að vera illt í hjartanu, set það alveg hundrað prósent í þetta.

Ég spái því að ég muni ná.. já kannski tveimur armbeygjum í kvöld. Kannski ég taki þetta - tvær og tvær og reyni svo við þrjár á morgun.

I'll keep you posted.

Það er svo margt að gerast í lífi mínu þessa daga - sem er allt trúnaðarmál - að ég get bara bloggað um armbeygjur. Svona getur þetta verið.. já og hættið svo að spyrja mig hvað ég ætla að gera yfir páskana. Það er leyndó. Ég veit það ekki einu sinni sjálf!

Ég er komin uppí þrjár.

Hvað ætli taki mig langan tíma að komast uppí 20?

Sagði dóttir mín við mig þar sem ég sat við tölvuna. The dog? The DOG? spurði ég, er hundur hérna inni?

Svo leit ég í kringum mig.

Ég er oft korter að kveikja.

Já veistu.. ég held það bara.

Viðhaldi á anna.is er lokið, síðan hefur verið niðri megnið af deginum í dag en aldrei í lífshættu.

Stjórnin.

Á meðan börnin úða í sig súkkulaði ákvað ég að fá mér boozt.

Lime
Spínat
Mangó

Orkan maður. Úff..

Ég er alltaf að finna upp hjólið, hef minnst á það áður, en stundum er bara bráðnauðsynlegt að rifja upp hvernig það virkar. Ég hef ekki farið á stefnumót með mörgum mönnum síðan ég varð single en þau stefnumót sem ég hef farið á eru með barnlausum mönnum á mínum aldri sem eiga ekki nein langtíma sambönd (þannig lagað) að baki.

Ég veit af hverju það er.

Ég veit í raun líka í dag af hverju ég sótti í karlmenn sem voru ekkert sérlega.. hollir, og á endanum fór ég að forðast karlmenn all together því ég var sannfærð um að þeir væru allir fávitar. Í hvert skipti sem ég fann að mig langaði að kynnast einhverjum betur þá vöknuðu varðhundarnir. Og svo er það náttúrlega the classic voice over: "run Anna, run™" (all rights reserved). Meina.. fyrst einhverjar bjöllur hringdu, þá bara hlaut að vera eitthvað mikið að viðkomandi.

Ég var hætt að treysta eigin instinct, en.. svo áttaði ég mig á því að the vast majority of men eru allt annað en fávitar, ég hafði bara verið einstaklega óheppin. Það er samt ekki alveg rétt orðað, ég datt ekkert óvart uppí munninn á þessum mönnum. Ég valdi einfaldlega menn sem voru ekkert réttir fyrir mig - en það fór líka að breytast. Ég þekkti auðvitað hvað ég átti að forðast en lengi var bara engin karlmaður sem hreyfði við mér. Svo breyttist það auðvitað líka. Samt hafa komið upp tilfelli þar sem ég sé engin merki um skíthælstendensa en samt þreyttist þessi helvítis innri rödd ekki á að spyrja:

"Af hverju hann? Af hverju dettur þér í hug að hann sé ekki eins og hinir?"
Svo ég svara: "af því ég held að hann sé það ekki þannig"
"nananana na na, þú hélst það líka síðast úhúhú lúúúúser"
"viltu slást?"

Augljóslega þarf ég að vera búin að drekka talsvert áður en þessi innri dialógur á sér stað.

Out of the blue, hitti ég svo mann sem tók mig algjörlega by surprise og kynnti mig fyrir alveg mögnuðu.. concepti. Mér þykir vænt um að hann hafi gert það og sumt af því sem hann sýndi mér, ég þurfti ég á því að halda. Hann gaf mér trú á að ég væri á réttri leið sem felur líka í sér ákveðna von. Hann á ekki löng sambönd að baki, búinn að prufa margt og kanna margar konur og allt í einu fattaði ég svolítið sem ég held að eigi við bæði um hann og mennina sem ég hef farið á stefnumót með.

Karlmenn eru ekki eins og konur að öllu leyti, en þeir eru nú samt eins í nokkrum grundvallaratriðum. Ég held að menn sem hafa deitað grimmt, þessir menn gera sig ónæma. Meina, þegar þú ákveður að spila erum við að tala um hjartað þitt og sálin sem þú þarft að leggja undir. Þú getur ekki haft þetta galopið all the time og ef þú ert að deita á fullu þá þarftu að passa uppá þig, gengur ekki að skilja hurðina eftir ólæsta. Ef þetta með hjartað og sálina væri svona lítið mál og ef það væri ekkert sárt að veðja á rangan hest, þá væri þetta öðruvísi. En það er sárt og það er ágætis vörn að gefa tilfinningum lítið sem ekkert vægi við þessar aðstæður. Þegar þú finnur svo engan sem getur opnað alltsaman fyrirhafnarlaust ertu ekki að stofna til sambands þegar þú veist af fyrri reynslu að þú munt slíta því eftir nokkrar vikur. Það er ekkert sérstaklega gaman að enda sambönd, ég veit allt um það.

Ég veit hinsvegar líka um mann sem var eins og þessir strákar. Minnir að lengsta samband sem hann hafi verið í hafi verið heilir fjórir mánuðir. Hann hafði aldrei verið alvöru hrifinn. Svo eitt kvöld. Eftir vinnu. Skrapp hann á pöbb og sá unga stúlku. He never knew what hit him: silfraður átján hjóla trukkur með hydraulic lyftu, sleppibúnaði, þokulúðri og á ca 340 km hraða. Þetta er myndlíking, don't worry, he's alive and well. Við köllum þetta í daglegu tali.. ást.

Ég held að menn sem eru komnir á þennan stað. Búnir að vera lengi á kjötmarkaðnum og hafa verið að leita en fundið ekkert, ég held að þetta sé það eina sem geti hrist upp í tilfinningadoðanum. Góðar líkur eru á að einhverjar beyglur hafi verið vondar við þá í fyrndinni og af þeim sökum eru þeir ekkert aaallt of hrifnir að leggja allt undir, þora ekki - svo þeir leggja eins lítið undir og þeir komast upp með, by default, og það þarf hreinlega svona stórslys til að eitthvað alvöru gerist. Þarna standa þeir, keyrðir í klessu, allt opið uppá gátt og neðri kjálkinn niðrá bringu. Ástin sér auðvitað um sína, svoleiðis dælir heróíninu útí kerfið þannig að þú snertir ekki jörðina. Og það þarf ekki einu sinni að vera lógískt. Það þarf ekki að vera manneskja sem þú átt neitt sameiginlegt með, þér mun finnast nóg að þið hafið bæði tíu fingur! It's awesome!

Auðvitað er það best þegar báðir aðilar verði fyrir þessum trukk á sama tíma. Ef ekki, þá held ég að það virki betur ef karlmaðurinn verði fyrir honum á undan. Það eru nefnilega góðar líkur á að karlmaðurinn geti hrifið konuna með sér og gert hana head over heels ástfangna af sér. Konur eru nefnilega oft sökkerar fyrir rómantík og hlutirnir sem menn gera þegar þeir eru í þessu ástandi eru.. dásamlegir. Sumir missa náttúrlega vitið algjörlega - en, oftast.. in a good way.

Ef kona verður fyrir þessum trukk held ég að það séu ekki jafn miklar líkur á að hún nái að hrífa karlmanninn með sér. Stór hætta á að hann verði skít hræddur um að nú eigi að negla sig og verði fljótur að forða sér.

Ég varð fyrir svona.. svona "mini collision" um daginn, alveg magnað hvað orð hafa mikil áhrif, við erum að tala um líkamleg einkenni (mér finnst gaman að kalla þetta einkenni), aukin hjartsláttur og fiðrildi í maganum. Þetta gerðist þegar drauma maðurinn minn var presentaður fyrir mér og nú veit ég það sem skiptir mestu máli. Nákvæmlega hvað ég vil. Þegar ég hitti hann in the flesh mun ég skanna hann, mjög tortryggin, en ef hann getur svæft varðhundana..

Mér finnst samt alltaf jafn merkilegt hvað ég er róleg með að actually hitta þennan mann. Ég virðist finna öryggi í að vita að hann sé til, en ekki síður.. í þeirri staðreynd að ég hafi ekki hitt hann ennþá. But why? Það þarf náttúrlega eitthvað mikið til að ég opni hurðina aftur. Ég er búin að vera að dunda mér með allskonar hengilása, fór útí kítti og þannig stöff á tímabili til að laga einangrunina. Negldi svo stóran planka yfir alltsaman og boraði út smá gægjugat.

Það var ekki fyrr en í morgun sem ég áttaði mig á því að þó ég sé ekki búin að leita lengi eða prufað margt eins og þessir strákar, er það sem ég hef prufað svo lítið eftirsóknarvert.. að til að brjóta upp þessa hurð þarf líklega.. þennan 18 hjóla, silfurlitaða trukk. Airhorn and all.

340 km pr hr

BAM! Splat!

She's gone..

Spurningin er ekki hvort það muni gerast, heldur hvenær.

Var að senda mér afrakstur kvöldsins í tölvupósti.

Í morgun mætti ég í vinnuna og horfði á síður sem ég átti að breyta - then it hit me. Ég fattaði hvað ég vildi gera og ég held að þetta komi alveg rosalega vel út þegar góður grafískur hönnuður hefur farið um það höndum. Ég er með mann í huga sem ég mun hringja í ef ég fæ the grænt á þetta.

Ég var varla viðræðuhæf megnið af deginum. Var að fá hugmyndir á öðru hundraðinu og reyna að missa þær ekki, ná þeim niður á blað, notepad, msn, póst - einhvert! Þetta gerist svo hratt. Finna myndir á netinu og skoða layout. Samræður mínar við annað fólk vildu á tímabili einkennast af "ha?" mín megin. Það var of mikið að gerast í hausnum á mér.

Ég var líka í einstaklega góðu formi þegar ég mætti í morgun enda varð ég fyrir þvílíkri trúarvakningu í gærkvöldi með frelsaranum - við erum að tala náttúruhamfarir. Flugeldar and shit. Man.. hvað gott kynlíf getur gert fyrir mann. Þetta var bara þvæla. Spáiði hvernig ég hefði orðið ef það hefði verið karlmaður á staðnum - shiii

Ég er búin að vera að spjalla öðru hvoru við emperor Zurg núna síðasta korterið á meðan ég var að wrap up. Þennan sem ég geymi ofaná skjánum mínum. Sem talar. Líklega ætti ég að fara að sofa núna. Hvað finnst þér um það mál Zurg? Sjís.. djöfull ertu leiðinlegur, fæ aldrei nein svör - hann talar bara í hringi.

Karlmenn.

hehe

It's a secret.

Tveir íbúa Hagamels liggja lífshættulega særðir eftir sprengingu sem átti sér stað um níu leitið í gærkvöldi.

Ég var að máta árshátíðarkjólinn í gær, þennan sem ég ætlaði að vera í á Glitnis árshátíðinni þegar hann sprakk utanaf brjóstunum á mér. Ég er ekki að grínast.

Börnin veltust um úr hlátri á meðan ég stóð þarna eins og fáviti með kjólinn í henglum og brjóstin útum allt. Helvítis - en meira að segja ég gat ekki annað en hlegið þegar Doddi lýsti þessu í svona "instant replay" stíl með þessum orðum:

"Mamma! Ég hef aldrei séð föt SPRINGA svona! Þetta var frábært!!"

Segið svo að ég geri aldrei neitt skemmtilegt með fjölskyldunni.

Þessi kjóll passaði eins og sniðinn á mig þegar ég fékk hann frá útlöndum fyrir einhverjum nokkrum vikum síðan en nú er ég byrjuð að fitna og þar sem fita sest alltaf fyrst á brjóstin á mér eru þau þessum kjól ofviða í dag. Glatað. Ég tók mynd af brjóstunum en ákvað að birta hana ekki. Það eru takmörk fyrir hvað ég get lagt á lesendur mína.

Ég er auðvitað búin að laga rennilásinn og hann virkar. En.. það blasir við að ef ég fer í kjólnum.. verð ég tifandi tímasprengja. Og - ef kjóllinn springur utanaf mér á árshátíðinni, má líklega gera því skóna að ég sé búin að stimpla mig rækilega í minnið hjá öllu nýja samstarfsfólkinu - for life.

Ég er bara ekkert yfir mig spennt að stimpla mig á þennan hátt inn.

Skrítið.
--

Today:

Þetta reddaðist að sjálfsögðu. Fékk ég lánaðan æðislegan topp hjá vinkonu minni sem ég var í utanyfir kjólinn svo ég var úr allri sprengihættu.

Í dag frétti ég svo af því að það er fitness keppni í vinnunni svo verkefni helgarinnar er að safna eins mikilli fitu og mögulega er hægt utaná mig - fyrir mælinguna á þriðjudaginn. Það verða nefnilega veitt verðlaun fyrir mesta fitutapið og eitthvað þannig. Þetta hentar mér einstaklega vel þar sem ég er hætt að passa í megnið af fötunum mínum og hef stundað það undanfarið að mæta í kápu og nylon sokkabuxum innanundir í vinnuna.

Held að fólkið sem ég vinn með sé farið að sjá í gegnum það hjá mér.

Not to worry, eftir þriðjudaginn mun operation "back to D" hefjast eftir að fitan mín hefur verið samviskusamlega mæld í bak og fyrir og að sjálfsögðu mun mín deild vinna þessa fitness keppni, en ekki hvað. Nú þarf ég hinsvegar að fara og úða í mig þessum þremur pizzum sem ég var að panta og skola niður með kóki. Í eftirrétt er harðfiskur með smjöri.

Ég verð komin uppí F á sunnudaginn - shit you not.

Ég held að leiðin til árangurs í fitusöfnun sé að drekka mikið af kóki og borða snakk með. Það er allavega stefnan sem ég hef tekið í þessu máli - og ekkert helvítis zero kók rugl, sykur er málið.

Ef ég drekk rosalega mikið kók, borða snakk og hreyfi mig bara þegar ég fer á klósettið og aftur í sófann þá gæti ég jafnvel þyngst um heilt kíló - eða tvö, fyrir þriðjudaginn. Hvort ætli maður brenni minna á því að ganga eða ýta sér áfram í hjólastól?

Flottast væri náttúrlega ef ég væri orðin svo feit að það þyrfti krana til að koma mér í mælinguna.

Ég hugsa alltaf of stórt.

It's a curse.

Mælingin var í dag og niðurstöðurnar sláandi. Konan sem mældi mig sagði að ég væri í toppformi. Ég er í kjörþyngd, hvorki í efri né neðri mörkum heldur akkúrat í miðjunni -> 60 kg. Enda henti ég vigtinni minni þegar ég kom heim. Hún er búin að segja 65 alla síðustu viku sem þýddi að ég gæti misst mökk af kílóum í keppninni en þar sem ég er 60 hefur þeim fækkað verulega.

Ég var meira að segja nýbúin að borða svo blóðsykurinn minn gæti ekki verið betri og ég er víst ekki í hættu á að fá sykursýki II. Mér finnast það ekkert leiðinlegar fréttir.

Þetta eru samt ákveðin vonbrigði, því það er erfitt að bæta toppform og þetta er keppni. Á morgun verður okkur hinsvegar mokað í bootcamp þar sem við förum í þrekmælingu. Vill svo skemmtilega til að ég hef ekkert þrek - og engan vilja heldur.

Það er því verulegt svigrúm til að bæta sig þar.

Hún fór í BootCamp.

1x

Fitutalan mín er 26% BootCamp maðurinn sagði að ídeal tala væri 24% svo þarna er smá svigrúm til að bæta sig.

Annars skil ég ekki af hverju ég lét mig ekki detta niður í stiganum þegar ég mætti á staðinn. Hefði léttilega getað haldið fram að ég hafi örmagnast þar. Meina.. þetta voru pottþétt næstum nítján þrep og þrekprófið er lagt til grundvallar, öll stig sem ég fæ verða mæld útfrá þessu og ég lagði mig allt of mikið fram. Verður pain að toppa þetta.

Demit.

Svona er að vera vitur eftirá.

Mikið rosalega var þetta samt gaman. Shit. Þegar við vorum búin að teygja lágu starfsmenn deildarinnar eins og hráviði útum allt gólf fyrir fótum BootCamperanna og það var ekki fyrr en góðum þremur mínútum eftir að þeir sögðu að allt væri búið sem það sást eitthvað lífsmark með einhverjum. Þetta var svakalegt.

Ég á ekki von á að ég geti skriðið frammúr rúminu á morgun.

In fact.. þá er ég svo örmagna.. að ég er farin að sofa.

Like a fool I went and stayed too long
Now I'm wondering if your love's still strong
Oo, baby
Here I am, signed, sealed, delivered
I'm yours!

mmmm

Then that time I went and said goodbye
Now I'm back and not ashamed to cry
Oo, baby
Here I am, signed, sealed, delivered
I'm yours!

Here I am baby.. Ooh
You got my future in your hands
Here I am baby
You got my future in your hands

I've done a lot of foolish things
That I really didn't mean
Yeah, yeah didn't I, Ooh baby

Seen a lot of things in this old world
When I touch them, they meant nothing, girl
Oo, baby
Here I am, signed, sealed, delivered
I'm yours!

Ah.. I'm yours.

Oowee baby, you set my soul on fire
That's why I know you're my heart's only desire

Oo, baby
Here I am, signed, sealed, delivered
I'm yours!

Here I am baby
You got my future in your hands
Here I am baby
You got my future in your hands baby yeah

I've done a lot of foolish things
That I really didn't mean, I can be a broken man

Here I am baby
Here I am baby
Here I am baby

I'm your man

Here I am baby

---

GLEÐILEGT SUMAR!

Í gær fór ég útúr bænum í vinnuferð og um kvöldið var haldið á djammið. Skaðræðislega gaman, var á dansgólfinu megnið af kvöldinu.

Annars verð ég eiginlega að gera eitthvað í þessum karlmannamálum - helst í hvelli. Yfirmaður minn sló sér á lær og hristi höfuðið af vandlætingu í matnum í gærkvöldi þegar hann hafði spurt mig um stöðuna, sem er zero (not the cola drink) eins og venjulega. Honum finnst ég algjör aumingi að vera ekki búin að finna mér mann.

Var að fara yfir stöðuna sjálf áðan og síðast sem ég svaf við hliðiná manni sem virkilega kveikti í mér var..





wait for it..





...árið..





..tvöþúsund og fjögur!

Sem er nú bara þvæla. Sé það núna.

Ég verð að standa undir væntingum! Gera eitthvað sem eykur líkur á að á næstunni hætti ég að svara zero og segi eitthvað annað!

Ég er kannski of upptekin af líkum, eins og komið hefur fram á öðrum vettvangi.

Anna says: ég er upptekin af líkum
*censored* says: eh, líkum?
Anna says: já
Anna says: ef líkurnar á að samband gangi upp eru ekki miklar
Anna says: mikill aldursmunur, ves aðstæður
Anna says: þá er ég ekki tilbúin að gefa því séns
Anna says: ég verð að hafa einhverja trú á að þetta geti gengið upp
*censored* says: já þannig
*censored* says: hélt í augnarblik að þú værir að meina annað

Hvað get ég sagt. Ég vil líkur. Ég nenni ekki rugli.

Í dag mætti ég töffaranum af fyrstu hæðinni fyrir utan húsið.

Hann glotti.

Krútt.

Smá grín - hann er ekki krútt, hann er töffari.

Þegar hann glottir svona til mín fer ég stundum að hugsa hryllilega ó...kristilegar hugsanir sem bendir klárlega til þess að ég sé ekki algjör flatliner. Sem er gott mál. Hann þarf líka ekki að óttast, ég kem til með að outsorsa þetta mál útúr mínu póstnúmeri - kem ekki nálægt mönnum sem búa svona nálægt mér. Það er algjört prinsipp mál.

Það er líka bara hollt fyrir mig að hugsa ókristilegar hugsanir - nú, fyrst lífi mínu með Jesú.. fer senn að ljúka.

Djöfull væri það óborganlega fyndið ef ég myndi enda með manni sem á afmæli
24 des.

Yfirmaður minn er ekki sá eini sem finnst ég vera aumingi þegar kemur að ákveðnum málaflokki. Á meðan ég var að ganga frá úr innkaupapokum inní eldhúsi um daginn kom sonur minn að máli við mig.

Sonur: "jæja, nú er pabbi búinn að finna nýja konu" (dæsir)
Anna: "já hann er soldið duglegur"
Sonur: "duglegri en þú, þú hefur ekki fundið neinn kærasta!"
Anna: "það er nú ekki alveg rétt hjá þér, ég var með *censored*"
Sonur: "það er ekkert að marka hann"
Anna: "ha?"
Sonur: "hann telst ekki með"
Anna: "hver segir það?"
Sonur: "hann elskaði þig ekki svo hann telst ekki með"
Anna: "hver segir þetta?"
Sonur: "þetta er bara svona mamma. Wake up! Það verða báðir að elska hinn til að það teljist með og hann elskaði þig ekki svo hann telst ekki með. Skilurðu þetta ekki?"

(það er á svona stundum sem ég verð einfaldlega orðlaus)

Anna: "eh.. ég þarf hvort sem er ekkert að finna kærasta"
Sonur: "it would be the wise thing to do, þú ert alltaf að tuða um að eignast barn"
Anna: "ég er ekkert alltaf að tuða um..."
Sonur: "víst ertu að því! Og þú getur ekkert eignast barn nema þú eigir kærasta og reyndu svo að finna einhvern sem telst með í þetta skipti!"

Hvað getur maður eiginlega sagt?

Finnst rétt að taka fram að ég nú ekki alltaf tuðandi um að mig langi að eignast barn. Ég hef hinsvegar spurt hann um hvað honum fyndist um að eignast yngra systkini. Það var fyrir rúmum tveimur árum síðan. Þegar ég fór að hugsa aðeins um hvað hann sonur minn var að segja mér, þá meikar þetta fullkomið sense. Auðvitað teljast svona menn ekki með.

Það bendir hinsvegar til þess að ég sé fullkominn aumingi í þessari deild.
Ég fór strax í bað, eðlilega - og hugsaði málið.

Lengi.

Komst að niðurstöðu. Strákar.. (yfirmaður og sonur) ég ætla ekki að láta undan þessari helvítis pressu. Demit - það er góð ástæða fyrir þessu kærastaleysi.
Ég hef ekki hitt neinn sem virkar fyrir mig - og - er á lausu.

Þeir verða að vera á lausu, það atriði er non negotiable.

Kaþólska kirkjan hefur fallið frá hugmyndinni um forgarð helvítis eða Limbó. Þetta kemur fram í greinargerð sem alþjóðleg guðfræðinefnd kirkjunnar sendi frá sér í gær.

Þar sem fordyri helvítis hefur núna í mörg ár verið staðsett í Ikea eftir að djöfullinn gerði díl við verslunarkeðjuna var ég viss um að þeir myndu loka, en þegar ég hringdi til að fullvissa mig heyrði ég hljómþýða kvenmannsrödd segja: "Nú þegar fordyri helvítis hefur verið lokað hafa verslanir Ikea verið færðar í fimmta hring helvítis. Opnunartími er.. "

Trúarbrögð eru kæfa.

Ég trúi ekki á Guð. Ég held að maðurinn hafi skapað Guð en ekki öfugt en ég held að það sé í eðli mannskepnunar að þurfa að trúa á eitthvað. Það er eins og fólki finnist almennt hálf skerí að það sé ekkert "æðra" til.

Ég er ekkert öðruvísi.

Ég trúi samt ekki á Guð.

Við erum öll úr sama efninu. Hvert eitt og einasta okkar, sama efni. Er það ekki magnað?

Hvað ef við erum bara eitt stórt líffæri en ekki meðvituð um það?

Hvað ef við, sameinuð, erum.. æðri máttur?

Vita frumurnar í heilanum á okkur af öllum hinum frumunum? Þekkjast þær allar með nafni? Hitta þær allar hvora aðra at one time? Er hægt að hitta alla í heiminum? Heilanum?

Af hverju tengjast tvær lífverur? Ekkert áþreifanlegt sem tengir. Órjúfanleg bönd. Er það trú? Hvaðan kemur tengingin? Hvernig myndast þetta? Var það alltaf þarna? Hver ákveður það? Eru það við? Er þetta valkvænt? Eru aðrir þættir sem spila inní? Líffræðilegir? Af hverju? Hversu mikið vægi hafa þeir? Hversu mikið vægi höfum við? Getum við ráðið þessu öllu?

Já.

In the end, skiptir þá engu máli hverjum þú tengist? Er það alltaf eins?

Nei.

Af hverju hefur sumt fólk meiri áhrif á mann en annað? Afgerandi. Hvernig getur fólk breyst? Er það hægt?

Já.

Af hverju líður mér svona vel? Hvað kom eiginlega fyrir mig?

Ef það er að þvælast fyrir einhverjum hvað ég er nákvæmlega að meina þegar ég segist þurfa serious and professional mann.. þá getur sá hin sami skellt sér í bíó að sjá myndina Shooter.

Reyndar skoraði þessi leikari svo feitt þegar hann skaut gerpið Matt Damon í fésið í síðustu mynd sem ég sá hann í, að já. Líklega féll ég fyrir honum þar. I'm evil, what are you gonna do..

Hann var bara ekki svona fokking flottur í þeirri mynd.

Konur, plottið í þessari mynd er gloppóttara en 80's netabolur - en - þessi maður...

..fyllilega 900 króna virði. Jude Law er djók, ég vil ekki þannig sykurgæja, þessi maður er það hinsvegar ekki - þó handritið hafi reyndar verið það á köflum. Maður er ekkert að fetta fingur útí þannig smáatriði með svona hunk beran að ofan á breiðtjaldi. Reyndar fá þeir tíu fyrir "how about the guy from u2 with the glasses?"

Meina. Í alvöru talað.

--

Maðurinn sem var með mér í bíó var að segja mér að strákarnir sem sátu fyrir framan okkur leiddist ekki á myndinni. Þeir fóru víst alltaf að hlæja þegar ég fór að hlæja í mestu sprengiatriðunum, enda voru þau mjög fyndin.

Uppáhaldslínan mín í allri myndinni "Hit it - the napalm!"

Dásamlegt. Þetta er alvöru skjóti drepi mynd.

Síðasta atriði myndarinnar var bara klikkað, hann var svo hryllilega serious and professional að það hálfa hefði verið nóg fyrir mig - og svo keyrði hann í burtu á Mustang.

Og ég veik í hjánum fyrir..

Ég hef ákveðið að vara fólk við. Ég hef verið að undirbúa mig andlega fyrir keppnina þarna í vinnunni, um að koma sér í form. Er byrjuð á fullu að drekka vatn svo klósettferðum hefur fjölgað - sem leiðir af sér aukna hreyfingu. Augljóslega.

Ég þarf hinsvegar að gera meira en drekka vatn.

Þessi keppni er alveg fram í ágúst. Velti fyrir mér hversu góðum árangri ég get náð á fjórum mánuðum. Og ef ég tek þetta alvarlega mun ég líklega ekki skrifa um neitt annað á bloggið, sem er ágætt. Ekki skrifa ég um vinnuna og eftir því sem ábyrgðin í vinnunni eykst minnkar einkalífið. Sem er mjög gott. Ég hef ekkert við einkalíf að gera hvort sem er. Ekki núna allavega.

Ég er í kjörþyngd, eins og komið hefur fram, bara ekki í réttum hlutföllum (fita vs vöðvar). Á morgun byrja ég - er að skrifa þetta svo ég drullist til að fara. Því ég nenni ekki að koma mér af stað. Vex mér í augum, en veit að um leið og ég er búin að koma þessu inní rútínuna verð ég háð.

Ég tek lýsi á morgnanna - ekki pillur, the real deal. Það er ástæða fyrir því og önnur en kvalalosti. Matarræðið hefur verið svona lala undanfarið. Þarf í raun ekki miklu að breyta þar sem ég er búin að kötta kókið út.

Það er eitt sem ég vil líka taka inn í prógrammið sem ég gerði ekki síðast, og það er snerpa. Komst að því um daginn að ég er jafn viðbragðsfljót og dauðvona skjaldbaka. Held að besta leiðin til að fá snerpu aftur sé að leika við börnin mín - mikið - úti í sumar.

Ég er á endorfín high. Þetta rúlar. Fíkill sem ég er.

Vöðvarnir eru alveg þarna undir smá fitulagi. Finn fyrir þeim núna. Tók hrikalega á brjóstvöðvunum. Á ekki eftir að geta lyft hárblásaranum í fyrramálið.

Ég sumsé fór í ræktina. Tók rútínuna, teygði og endaði meira að segja á brettinu sveitt en samræðuhæf í rúmar tíu mínútur. Já ekkert svona! Tíu mínútur er mökkur.

Samtals 65 mínútur af hita og svita sem ég skrái í "flottest" keppnina.

Það sér ekki fyrir endan á góða skapinu sem ég fór í á föstudaginn þegar ég datt og meiddi mig. Ég datt ekki á höfuðið, bara hnén.

Hafði þessi undarlegu áhrif á mig.

Þær fréttir bárust í vikunni frá Kína að fornleifafræðingar hefðu grafið 1.000 m niður í jörðina og fundið koparvíra. Kínversk stjórnvöld segja að þetta sýni svo að ekki verði um villst að Kínverjar hafi verið búnir að finna upp símann fyrir 1.000 árum.

Daginn eftir bárust þær fréttir frá Þýskalandi að fornleifafræðingar hefðu grafið 1.000 m niður í jörðina og fundið ljósleiðara. Stjórnvöld þar í landi segja og Evrópusambandið líka að þetta sýni að þjóðir meginlandsins hafi fundið upp stafrænar símstöðvar fyrir 1000 árum.

Í gær bárust þær fréttir frá íslandi að fornleifafræðingar hefðu grafið 1.000 m ofan í jörðina og fundið ekkert . Íslensk stjórnvöld fagna þessu mjög og segja hafið yfir allan vafa að það hafi verið íslenskir landnámsmenn sem fundu upp þráðlaust kerfi.

Á fimmtudaginn í næstu viku mun í fyrsta skipti birtast texti eftir mig í tímariti. Þetta var einu sinni eitt elsta glanstímarit landsins en hefur skipt um gír og er í dag fréttatímarit. Viðfangsefnið er mjög eldfimt. Hjónaskilnaðir.

Ég tók nokkurn tíma í að hugsa um hvort ég ætti að gera þetta - því þetta er svona "he said - she said" dæmi sem er vandmeðfarið form auk þess sem ég er að skrifa á móti fyrrverandi eiginmanni mínum.

Ég þoli ekki þegar umfjöllun um svona mál fer fram á Jerry Springer, trailer trash leveli svo fólk sem elskar að lesa skítkast mun verða fyrir nokkrum vonbrigðum.

Á föstudaginn var ég að gera allt tilbúið fyrir q1 uppgjör bankans sem er á mánudaginn. Ég er að taka inn alveg rosalega mikið af upplýsingum um fjármálaheiminn í þessu starfi og á fimmtudaginn eignaðist ég nýtt áhugamál.

Peninga.

Peningar, peningar, peningar. Þeir kaupa kannski ekki hamingju, en þeir gera eymdina svo miklu bærilegri.

Þetta sagði Brakúla greifi.

Ég hef haft fordóma gagnvart peningum allt mitt líf og þegar ég var yngri hélt ég að allt sem maður þyrfti til að vera hamingjusamur í lífinu væri ást.

I was wrong.

Ég hélt að efnað fólk væri eins og Jóakim Aðalönd og að það væri ekki bara nískt á peninga, heldur á allt annað líka. Að eiga peninga var vont/slæmt/ljótt. Veit ekki hvar ég pikkaði þetta upp, en þessu trúði ég.

Ég hef prófað að eiga mann sem átti aldrei peninga. Hann langaði að gera fallega hluti fyrir mig en hafði ekki efni á því. Ég hef líka prófað að eiga kærasta sem átti peninga. Hann langaði hinsvegar ekki að gera fallega hluti fyrir mig. Verkurinn í veskinu bar hann ofurliði. Vegna þess að ég hélt að þetta væri hálfgerð fötlun leit ég framhjá þessu. Ég hélt í alvöru að fólk sem á meira en nóg af peningum væri bara svona in general og gæti ekkert að þessu gert.

I was wrong.

Góð vinkona sagði við mig um daginn að það skammast sín allir fyrir peninga. Sumir skammast sín fyrir að eiga of mikið af þeim, aðrir skammast sín fyrir að eiga of lítið. Þetta hringir alveg bjöllum, hjá mér allavega.

Fólk sem þekkir mig vel finnst furðulegt þegar ég held því fram að ég sé heppin manneskja. En ég er það. Jafn dysfunctional og ég var, þá leit þetta ekki vel út í byrjun. Ég bar gæfu til þess að gifta mig og fara alla leið til helvítis, en ég gerði það með einum manni, besta vini mínum. Sumar konur velja að fara fimm sinnum til helvítis með sitthvorum manninum og eignast börn með þeim öllum. Ég fór til helvítis með einum og það var ekki fyrr en ég var komin á botninn sem ég áttaði mig að ég var í helvíti. Að við skyldum fara til helvítis saman in the first place var okkur báðum að kenna og ég er ennþá að sjá nýjar hliðar á hvar mín ábyrgð lá í því máli. Síðan þá hefur mikið vatn runnið til sjávar og ég hef gefið mér góðan tíma. Ég þurfti tíma. Maður breytist ekki yfir nótt.

Ég held að eitt af því besta sem gat komið fyrir mig var að vera laus við karlmenn í smá tíma. Fyrst fann ég rosalega til með sjálfri mér yfir því að eiga ekki manninn sem ég trúði að væri sá rétti fyrir mig. Sem bjargaði mér hinsvegar frá því að fara yfir í næsta mann. Leið eins og ég væri harðgift og alveg sama hvað mér bauðst, ég hafði ekki áhuga því ég var í of mikilli ástarsorg til að vilja vera með öðrum. Ég gerði btw sömu mistök í því sambandi og ég gerði í hjónabandinu - engar kröfur og það case er closed. Næst tók við tímabil þar sem ég var eiginlega lost - því ég hafði engan karlmann til að hugsa um og það hefur ekki gerst frá því ég var fimmtán ára.

Já. Svona er maður glataður.

Að lokum rann upp sá dagur sem mér fannst ágætt að það væri engin karlmaður að rugla í mér og þá fór ég að eyða orku minni í að skoða betur hvað ég raunverulega vil. Því ég hafði ekki hugmynd um það. Margt áhugavert sem hefur komið útúr því.

Fyrir stuttu gerði ég t.d. uppgötvun um sjálfa mig sem mér finnst alveg stórmerkileg og kom mér satt að segja verulega á óvart. Var ekki meðvituð um þetta. Mig hefur actually aldrei langað til að vera efnuð. Ef eitthvað, þá hreinlega langaði mig að vera fátæk.

Grínlaust.

Ég hélt að ef ég yrði rík, myndi ég breytast í nirfil og það finnst mér ekki eftirsóknarvert. Ég hélt líka í alvöru að það yrði auðveldara að finna mann sem elskaði mig for real ef ég væri ekki efnuð.

I was.. wrong.

Glansmyndin í hausnum á mér var að ég myndi finna manninn minn og saman yrðum við svona.. ágætlega well off - ekki efnuð því þá yrðum við vont og hjartalaust fólk.

Eru þið að ná þessu rugli?

Svo kynntist ég fólki sem á peninga - en - er ekki nískt.

Komst að því að þetta er ekki fötlun eftir allt saman. Að vera nirfill er karaktereinkenni.

Niðurstaðan í málinu er sú að það sem ég hélt um peninga og fólk sem á þá er bullshit og ég hef skipt um skoðun. Ég vil eiga nógu mikið af peningum til að geta gert vel við alla sem mér þykir vænt um. Þetta með hvort það sé erfiðara að finna einhvern sem er for real er kjaaaaftæði og kemur peningum ekki við. Ekki hefur mér gengið neitt átakanlega vel að finna rétta manninn þó ég sé blönk og það verða alltaf til fávitar, hvort sem ég á peninga eða ekki. Fávitunum sem sækja í mig fjölgar kannski aðeins með peningunum en það er ekkert sem ég höndla ekki. Er orðin frekar sjóuð að sigta þá út og veit þar að auki núna að ég get lifað mjög góðu lífi án karlmanns. Sem var t.d. eitthvað sem ég vissi ekki fyrir.

Svo margar ranghugmyndir - svo margt sem þarf að leiðrétta.

Ég hef alveg rosalega sterka réttlætiskennd og efast um að ég skipti siðferði mínu út fyrir peninga. Ég er ekki svo rotin að innan. Þegar ég eignast þá vil ég ekki skammast mín fyrir að eiga peninga heldur. Það er í raun ekkert til að skammast sín fyrir.

Allt þetta er svakaleg hugarfarsbreyting fyrir mig. Á eftir að taka smá tíma að sink in.

Og.. I could be wrong.

Mig langar nefnilega ekki bara að vera efnuð. Mig langar líka að vera rík. Held að það sé lítið eftirsóknarvert að eiga nóg af peningum og allt sem þeir geta keypt, en eiga fátt annað.

Miðað við allt sem mér hefur skjátlast um peninga so far.. gæti ég haft rangt fyrir mér. Ég veit það ekki.

Það mun hinsvegar koma í ljós.