 |
|
|
|
 |
Unpublished II
Miðvikudagur, 28. mars 2007
Annars hefur eðlislæg leti mín og framtaksleysi oft bjargað lífi mínu áður. Man eftir fermingarveislu sem ég var í um árið. Ég fór í röð að hlaðborðinu og fékk mér tvær kleinur á diskinn. Það hafði myndast öngþveiti við rjómatertuna og ég nennti ekki að bíða. Þegar ég var búin með kleinurnar þá leit ég í áttina að hlaðborðinu og sá a.m.k. þrjár manneskjur við borðið sem hefðu tafið mig. Nennti af þeim sökum ekki að fara og fá mér meira. Viti menn. Það var hræðileg salmonella í rjómatertunni og fólk hrundi niður eins og flugur. Það var hringt í alla sem voru í veislunni og þeir beðnir um að koma í tékkupp á heilsugæslustöðinni og þegar þeir hringdu í mig lá ég uppí rúmi með snakkpoka og var að horfa á: Haldiði ekki að brjálæðingar úr ónefndum borgarhluta hafi sprengt heilsugæslustöðina upp akkúrat þegar hjúkka átti að vera að taka úr mér blóð. Ég komst náttúrlega ekki að því fyrr en viku seinna þegar ég fór á fætur og kíkti á blöðin. | anna | 18:37 |
comments
Sumsé mórall sögunnar er að nálægð við Önnu sé "öruggur staður til að vera á?" Nr. 1 | posted by: AlanHudson | 29.03.2007 | 0:35:44 | [+] |Nei. The moral of the story is: leti borgar sig. Stundum. En þar sem líf mitt var svo miserable þegar ég skrifaði þetta þá myndi ég taka þessari sögu með miklum fyrirvara. Nr. 2 | posted by: anna |
30.03.2007 | 17:35:30 | [+] |
post a comment
|
