Þetta er reyndar ekki bundið við kk ég hef lent í að langflestar stelpur stinga af því ein af mínum fyrrverandi er góð vinkona mín

Hvaða karlmenn ertu eiginlega að tala við?

Auðvitað eru til óöruggar konur líka. Finna þær ekki að þetta er bara vinskapur á milli þín og fyrrvernadi? Það hefur náttúrlega aldrei reynt á þetta í praxís hjá mér. Á það eftir.

Pedró. Hvað?

Ég var einmitt að pæla í þessu þegar ég hitti mína fyrrverandi á danssýningu í skóla dóttur okkar núna í kvöld. Var ég að missa kúlið og street credið þegar ég talaði við hana í vinsemd?

Hmm... annarsvegar öfund, og hinsvegar.. jah... illkvittni ?

Ég tala reyndar ekkert við mína fyrrverandi, en það er ekki by my choice.

Það sem fór verulega illa ( en ekki endanlega ) með samband okkar var hvað hún eyddi miklum tíma í að hata sinn fyrrverandi, og að ég var ekki alveg tilbúinn til að hatast við mann sem ég þekki ekkert og var í þokkabót í sex þúsund kílómetra fjarlægð...

Ég hef kynnst nokkrum konum með bitra fortíðar á bakinu. Finnst það nú eiginlega bara svolítið -legt svona eftirá að hyggja -drottningar út og í gegn.

Ég segi það með þér Anna - "really... who DOES give a s...?" (pottar og pönnur hafa líka "eyru")

Skilnaður er auðvitað ekkert annað en hjónaband sem endar illa. Hversu illa er misjafnt.

Það að einhver hreinlega geti ekki á vitræn samskipti við barnsföður og eiginmann til margra ára þýðir að sú sama, eða sá sami, því þetta er ekki kynlægt vandamál - hangi í óuppgerðri fortíðinni og nái ekki að gera það besta úr deginum í dag. Það er ekki góðs viti, hver vill reyna að byggja á rústum?

Karlmaður eða kona sem lætur gott samband við fyrrverandi fara í taugarnar á sér eða hræðist það, skortir öryggi. Sem er ekki aðlaðandi heldur.

Og ég næ ekki að setja inn neinn "þið bankafólkið" brandara hér, en það kemur. Ég er að safna í gott einelti.

er sjálf í góðu sambandi við minn fyrrverandi, sem var eiginmaður minn í 22 ár og er afskaplega vænn maður. svo er hann pabbi barnanna minn þriggja

er ekkert á leiðinni með að henda brúðarkjólnum á bálköst, eða grýta skartgripunum sem hann gaf mér í ruslið, eins og ég heyri sumar konur tala um. til hvers? eins og körlunum væri ekki sama?

gremja, reiði og hatur fer verst með þann sem hýsir slíkar tilfinningar. skil þessar tilfinningar, hef fundið fyrir þeim en það er bara nauðsynlegt að losa sig við þær...með einum eða öðrum hætti

Ég hef allavega ekki miklar áhyggjur af því að ég sé að "missa af" einhverju hjá manni sem lætur þetta fara í taugarnar á sér - og auðvitað er þetta ekki kynbundið.

Ég hef sjálf verið sár og reið útí fyrrverandi kærasta og allt það, en svo gerir maður það bara upp og heldur áfram. Tekur fólk mismunandi langan tíma og ekkert að því. Maður fer ekki í næsta samband til að ræða um hvað fyrrverandi var glataður, who cares. En það er einmitt nákvæmlega ekki hægt að byggja neitt á rústum og pointless að stofna til sambands ef þú ert ekki búinn að gera upp gamla fortíð.

Það finnst bankafólki allavega.

( Pedró. Ég læt þig ekki brjóta mig niður! )

Hvað ef það eru óuppgerðar tilfinningar til fyrrverandi kærasta (kvk)? Fyndist karlmönnum það nú ekki bara sexy? Maður spyr sig...