Mánudagur, 26. febrúar 2007

Djöfull meiddi ég mig áðan þegar mér tókst að beygla nöglina á mér til andskotans. Á meðan ég sat og vorkenndi mér yfir nöglinni minni (það kom tár) mundi ég eftir svolitlu sem ég ætlaði að gera fyrir löngu síðan. Ekki alveg sjö árum síðan en það nær örugglega þremur.
Af því ég á til að slá svona mikilvægum hlutum á frest þannig að ekkert verður úr neinu þá ákvað ég að drífa í þessu strax. Svo hér er annarsvegar digitalmynd (efsta myndin) af lófanum á mér sem hefur verið breytt svo línurnar sjáist betur. Vinur minn varð skíthræddur þegar ég sendi honum myndina því honum finnst eins og þetta væri mynd af dauðri hönd. You have been warned. Miðju myndin er skönnuð og minna skerí - skilst mér. Neðsta held ég að sé ekkert skerí en hún gæti verið best.



Koma svo ógeðslega klárir lófalesarar!
Já. Og hér á neðstu myndinni hef ég gert hring utanum fjóra staði á þessari hönd (þetta er vinstri höndin á mér) þar sem ég þjáist af siggi - eða - það er kannski ofrausn að segja að ég þjáist en þetta fer í taugarnar á mér á.. tjah.. fjögurra mánaða fresti.
Ég er aldrei með sigg á þeirri hægri, samt er ég rétthent og nota þá vinstri ekkert í samanburði við þá hægri.
Nei. Ég geri það með hægri líka. Er vonlaus með vinstri - hef prufað.
Af hverju fæ ég sigg þarna? Veit það einhver?
Þetta á miðjum lófanum kom uppúr þurru fyrir ca ári síðan, hin hafa bara alltaf verið þarna.
