Laugardagur, 30. desember 2006
Þá er kalkúninn kominn í pækil svo ég þarf ekki að spá meira hann fyrr en á morgun.
Þetta er einn af þeim ótvíræðu plúsum við að vera einhleypur. Ég ræð hvað er í matinn og þarf ekki að ná samkomulagi við neinn með það mál. Er orðin svo leið á hamborgarhrygg að ég meika ekki að hafa hann tvær helgar í röð. Barnanna vegna finnst mér allt í lagi að hafa hamborgarhrygg á aðfangadag en um áramótin þá vil ég eitthvað annað og nú hef ég ákveðið að skapa nýja hefð og elda kalkúna alltaf um áramót.
Ég kemst upp með það vegna þess að ég þau skipti sem ég hef eldað kalkún hefur hann heppnast ótrúlega vel og mark my words.. eftir fjögur ár eiga börnin eftir að kjósa hann frekar en svínið.
Nú ef ekki, þá hef ég mínar aðferðir.

Fann þessa undir rúmi þegar ég var að þrífa þar í vikunni. Ken er eins og alki með þessi vopn sín, felur þau útum alla íbúð. Ég fann t.d. hnúajárn og lítinn veiðihníf í frystinum í fyrradag. Drasl sem fylgir karlmönnum alla tíð. Síðan ég fann þessa byssu hef ég hinsvegar komist að því að það er alveg ótrúlegt hvað börn eru tilbúin að gera til að bjarga lífi uppáhalds tuskudýranna sinna. Ég þarf t.d. ekkert að þrífa fyrir áramótin.
Clean this or teddy gets it!