Laugardagur, 30. desember 2006
Ég var að gera hræðilega uppgötvun.
Það var að renna upp fyrir mér að ég er búin að sofa hjá frelsaranum í heilt ár en á þeim tíma hef ég hvorki kynnt hann fyrir meðlimum fjölskyldu minnar né vinum mínum. Banna honum t.d. alltaf að koma þegar börnin eru heima eða vakandi.
Bráðum fer hann að fatta að ég elska hann ekki, sé enga framtíð með honum og er bara að nota hann til að fróa mér á. Þegar hann áttar sig á þessu eru allar líkur á því að hann hætti að vilja sofa hjá mér.
Demit!
Ohhh.. og þetta gengur svo vel! Ég get kallað í hann þegar mig langar í kynlíf og þegar hann er búinn að gera sitt segi ég honum að láta sig hverfa, undir koddann eða ofaní skúffu - eða bara einhvert þar sem ég verð ekki fyrir ónæði af honum - þangað til ég vil nota hann næst. Þetta er ekkert smá þægilegt fyrirkomulag. Hann er reyndar farin að spyrja ansi oft hvort ég vilji ekki hitta fjölskylduna en ég hef bara engan áhuga á að kynnast þessu liði. Til hvers? Það er ekki eins og ég ætli að giftast honum.
Ég hef engar alvöru tilfinningar til hans, jú ókey... mér þykir smá vænt um hann - en ekki nóg to put him out of his misery með því að binda endi á þetta. Hverjum ætti ég þá að sofa hjá? Ég veit að það sem ég er að gera er ljótt, en mér er bara.. sama.
Mér er í raun slétt sama hvar hann heldur sig, hvað hann gerir, með hverjum og hvenær - svo lengi sem hann er ekki að stunda kynlíf með neinum öðrum en mér (jackson syndrómið) og kemur í hvert sinn sem ég segist þurfa á honum að halda.
Verð samt að gera eitthvað bráðum til að halda honum volgum. Henda í hann hálmstrái svo hann hætti ekki alveg að vilja sofa hjá mér því þá þarf ég að finna mér nýjan og ég nenni því ekki - auk þess sem mér finnst mjög gott að sofa hjá honum. Nenni hinsvegar ekki heldur að hlusta á þetta endalausa væl um að hann sé einmana og finnist ég vera að nota hann. Það er RUGL. Ég er ekki að nota neinn - hef aldrei lofað neinu.
Ég fer með hann í bíó. Það ætti að kaupa frið í nokkra mánuði.