Þriðjudagur, 07. nóvember 2006
Þá erum við Ken búin á hjónabandsnámskeiðinu sem við höfum verið á s.l. tvö kvöld. Presturinn kallaði okkur "ábyrg hjónaefni". Ég hef náttúrlega reynslu. Ken náði samt helvíti góðu skori í prófunum, enda er hann úrvals mannsefni. Færi ekki að giftast einhverjum fávita.
Á námskeiðinu sagði leiðbeinandinn okkur að það sem skiptir mestu máli í hjónabandi er að setja sér sameiginleg markmið og vinna saman að því að ná þeim. Presturinn skammaði mig smá fyrir að standa ekki nógu vel við bakið á Ken og sýna áhugamálum hans ekki nógu mikinn áhuga en hrósaði Ken hinsvegar fyrir hvað hann er duglegur að styðja mig í mínum áhugamálum.
Ég sagði prestinum að mér fyndist þetta skrítin fullyrðing í ljósi þess að ég er ennþá að fá á hreint hver mín áhugamál eru - nei - honum fannst það bara all the greater accomplishment - hjá Ken.
Ekki sá hann ástæðu til að bakka mig upp þegar ég kvartaði yfir því að Ken notar eldhúsáhöldin mín undir sýklavopn, slítur reimar úr skóm fjölskyldumeðlima þegar hann vantar kveikiþráð og skilur allskonar helvítis drasl eftir útum alla íbúð. Neinei, þar á ég að sýna skilning og ást og hlýju. Virða hvað Ken sýnir mikla einurð við að ná takmarki sínu. Jájá. Ég hef bara takamarkaðan áhuga á að ná heimsyfirráðum. Finnst það spes og var eiginlega að vonast til að Ken myndi fá annað áhugamál, t.d. fluguhnýtingar.
Eitt sagði presturinn sem ég stökk á eins og köttur með allar klær úti - sagði að það mikilvægasta af öllu í hjónabandi væri að við gætum treyst hvoru öðru.
Nú vill svo skemmtilega til að ég er búin að vera við það að tapa mér síðustu daga. Dr. Kjarnverk þreytist ekki á að ryksuga ganginn, teppið er komið niður í striga á sumum stöðum og ég spái því að húsfélagið fari í mál fyrir rest - en - Ken fann lausn á þessu og gengur nú um með eyrnatappa og heyrir nákvæmlega ekki neitt. Það var nú líka ekkert venjulegt hvernig hann hagaði sér þegar hann heyrði í ryksugunni þarna frammi. Eitt skiptið stökk hann uppúr stól í eldhúsinu og hljóp beint á vegg. Fékk skurð á ennið og blóðnasir. Þegar við vorum búin að stinga bómull uppí nefið á honum fór hann að gráta. Sagði að hann væri að fara á taugum og að honum væri "illt í öllum tilfinningunum sínum".
Ég elska þennan mann, en það eru takmörk fyrir hvaða rugli ég tek þátt í - og þessu nenni ég ekki. Það er nógu erfitt að fá karlmann til að hlusta á mig án eyrnatappa. Ég sagði Ken að hann yrði að segja mér hvað varð til þess að hann fékk þessa ryksugufælni svo við gætum fundið lausn á þessu, og á endanum gerði hann það.
Það tók smá tíma, en þegar ég sagði honum að mögulega gæti sagan hans hjálpað öðrum sem eiga við þessa fælni að stríða gaf hann mér leyfi til að segja frá þessu á síðunni minni en tók fram að ég yrði að gera það þannig að það væri ekki séns að vita um hvern ræðir, því hann skammast sín pínu. Mér finnst það sætt og auðvitað myndi ég aldrei fara að segja frá þessu hérna án þess að fela vel um hvað ég er að tala, fyrst hann vill ekki láta bendla sig við þetta.
Hann getur treyst mér. Við erum eitt.