 |
|
|
|
 |
One step.. bíond
Laugardagur, 04. nóvember 2006
Ljóta helvítis ruglið sem fylgir þessum karlmönnum alla tíð, ég meinaða. Af hverju nenni ég þessu? Ég var sæl og kát í minni eymd og ástarsorg og sannfærð um að ég ætti að láta alla karlmenn í friði framvegis. Neeeeei. Þarf ég þá ekki að falla fyrir manni sem er ekki bara geðveikur, hann ætlar að vera geðveikastur af öllum í heiminum. Ég á ekki að segja svona - en ég er bara FOKKING FÚL NÚNA og þarf að fá útrás fyrir það. Af hverju get ég aldrei farið eftir minni innstu sannfæringu? Eftir að börnin fóru til pabba síns í kvöld áttum við Ken mjög notalegt kvöld inní herbergi með kertum og fíneríi. Hann sá um mest alla vinnuna, ég sá um að ákalla jesú og englana - þangað til ég snerti andlit guðs og féll afturfyrir mig á koddann. Það var ekki fyrr en rúmum tveimur klukkutímum síðar sem eitthvað óvenjulegt gerðist. Ég vaknaði. Spes því ég vakna aldrei á nóttunni - nema ef ég er illa haldin og þarna var búið að refsa mér þannig að ég hefði ekkert átt að vakna. En líklega hefur kvennlegt innsæi mitt fundið fyrir einhverju auka testosteróni í herberginu því þegar ég opnaði augun sá ég mann við endan á rúminu. Ég leit á koddann við hliðiná mér og þar lá Ken hrjótandi. Hann var reyndar ekkert hrjótandi í alvörunni - en mér finnst betra að segja að hann hafi verið að hrjóta, leggur áherslu á HVERSU LÍTIÐ HANN VAR AÐ GERA Í MÁLINU Á ÞESSARI STUNDU. Karlmenn. Þar sem það var myrkur í herberginu og maðurinn með lambúshettu gat ég ekki alveg séð hver þetta var en skynsemin sagði mér að þetta væri líklega ekki jólasveinninn, enda ekki einu sinni Ikea komið í jólaskap og svo held ég að hann komi ekkert aftur eftir að ég áreitti hann kynferðislega þarna í hittifyrra. Hef setið uppi með að gefa börnunum sjálf dót í skóinn síðan. Tómt rugl. Ég treysti mér heldur ekki til að fæla hann í burtu með ljótu orðbragði. Ég var náttúrlega stark naked og datt í hug hvort ég gæti kannski flassað missíðu brjóstunum mínum framan í hann, en ég hef bara aldrei hrætt lifandi mann með þeim, ekki einu sinni þegar ég geri þetta í bónus til að minnka raðirnar á kassanum. Ekki reyna, það virkar í alvörunni ekki. Á meðan ég var að hugsa þetta var hann að róta í skúffunum mínum, sem mér fannst ekki mjög gaman. Ég geymi fullt af dóti þarna sem ég vil ekkert að ókunnugir menn með lambúshettu séu að skoða, t.d. reipisbúta - sem ég nota í sultugerð, andrésblöð á dönsku og fleiri hluti af þeim toga. OG ÞAÐ KEMUR ENGUM VIÐ. Við skulum átta okkur á því að á meðan þetta gekk á lá ókrýndur einvaldur veraldar þarna HRJÓTANDI við hliðiná mér. Ég man nú bara ekki hvenær ég var svona frústreruð síðast. Þá heyrði ég að það var annar maður frammi og hann var svo ósvífin að KALLA Á ÞENNAN SEM VAR INNI HJÁ OKKUR: "Found one" Vanvitinn sem var inni hjá okkur fór fram og ég byrjaði að hrista Ken - sem umlaði bara "not now honey". Þá veit ég það. Fimm skipti og maðurinn er ónýtur. Það er eins með karlmenn og heimilistæki. Löngu hætt að framleiða eitthvað sem alvöru ending er í. Ég hélt áfram að hrista hann þangað til hann fór að sýna merki um vitrænt líf og þegar ég var búin að hvísla að honum, logandi hrædd, að það væru MENN í íbúðinni sem hefðu FUNDIÐ EITTHVAÐ og að nú væru þeir frammi.. ókey. Ég varð smá impressed þegar hann stökk eins og hlébarði á fætur og fór að fálma eftir nærbuxum - en þar sem ég hef kennt honum að það sé gay að ganga frá þeim á stólinn við rúmið, tók það soldinn tíma og bar engan árangur. Þá mundi ég að við klæddum okkur ekkert úr inní svefnherbergi. Við klæddum okkur smá úr í eldhúsinu, stofunni, á ganginum, inná baði og svo enduðum við inní svefnherbergi. Þegar ég fer að hugsa útí það.. gæti ég trúað að mínar nærbuxur séu útá svölum. Þetta þýddi bara eitt. Það voru engin föt á Ken inní svefnherbergi. Frammi voru kumpánarnir að skoða innihald vínskápssins og ég heyrði ekki betur en að þeir væru að velja sér tegundir. Maður á bara ekki til eitt einasta orð! Ég var búin að klæða mig í bol og greip náttbuxurnar mínar og henti í Ken. Þær eru bleikar og þó þær séu þægilega lausar á mér, þá eru þær.. já vægast sagt þröngar á Ken. Eiginlega gay þröngar - og Ken með situation sem hann hefði þurft að ganga úr sér. "Not now honey" -hvað? Ekkert að marka það sem hann segir. Það þýðir samt ekkert að láta svona smáatriði brjóta sig niður - þetta veit Ken, en ég sá samt að hann hikaði og þegar hann sá sig í speglinum við hurðina gretti hann sig - því hann leit vissulega út eins og flaming homosexual. Samt fannst mér hann alveg slatta illilegur frá mitti og upp. Hann var búinn að hvæsa á mig að nú væri gott að hafa skotvopn til að grípa í - en satt að segja er ég hálf fegin að ég þvinga hann til að geyma byssurnar sínar í bílnum - ég geymi nefnilega fávitafæluna undir rúmi og Ken leið aðeins meira eins og karlmanni þegar ég rétti honum hana. Þetta er engin smá fæla. Myndin gerir henni eiginlega ekki justice. Ken stóð við hurðagættina í örfáar sekúntur með kylfuna reidda, áður en hann gekk fram. Ég var smá hissa - enda er ég ekki karlmaður. Ef ég hefði verið hann hefði ég hlaupið öskrandi fram. En þess vegna er ég líklega kona. Ég hef ekki rænu á að ráðast rétt á menn. Come to think of it.. kannski er það rót allra minna vandamála - ég kann ekki að ráðast á menn. Hvað veit ég.. Hann gekk rólega fram og ég heyrði ekkert í smá stund, þangað til ég heyrði að kylfan skall í eitthvað hart og svo heyrði ég brothljóð. Því næst heyrði ég einhvern reka upp öskur og svo heyrði ég hurð skellt, annað öskur og svo sagði Ken eitthvað, sem ég heyrði ekki, og svo heyrði ég bara endalaust brothljóð. Lengi. Held að þarna í lokin hafi ég verið hætt að anda á meðan ég hlustaði á þetta. Hafði ekki áhyggjur af Ken, ég hafði áhyggjur af þessum brothljóðum - enda átti eftir að koma í ljós að ég hafði ríkulega ástæðu til þess. Eftir ca tíu mínútur var ljósið kveikt frammi í stofu en ég þorði ekki fram. Stuttu síðar kom Ken inní herbergi og í birtunni frá stofunni sá ég að náttbuxurnar mínar voru allar útí blóði. Classic. Ég hélt uppá þessar náttbuxur. Ken þurrkaði blóðslettur framanúr sér, gerði nú eiginlega ekkert annað en að smyrja blóðinu eftir kinninni og svo sagði hann að þetta væri búið, ég þyrfti ekki að vera hrædd lengur. Nei. Það er nefnilega svo EÐLILEGT að vera EKKERT HRÆDD þegar maðurinn sem þú elskar heldur á hafnarboltakylfu, allur útí blóði og þar eru góðar líkur á að það sé LÍK af manni sem KÆRASTINN ÞINN DRAP í STOFUNNI ÞINNI. Neinei, ég var ekkert hrædd lengur. Ekki til. Karlmenn. Það eru ekki ýkjur þegar ég segi að íbúðin mín er ónýt. Ég skil það nú ekki alveg. Þetta var heill maður sem Ken var að lemja og meira að segja stór maður. Það leit samt meira út eins og Ken hefði verið að veiða flugu, það er ekkert óbrotið hérna - nema tölvan mín. Ég þurfti samt að ná í skjáinn úr herbergi krakkanna því Ken barði skjáinn minn í buff. Ég er fyrir það fyrsta ógeðslega fúl útí þessa fávita sem voru hérna og ég er líka fúl útí Ken fyrir að hafa ekki bara rotað þennan mann. Held að Ken hafi mikla innbyrgða reiði sem hann þarf að finna farveg fyrir. Ken ætlaði að fara að kalla út eitthvað lið til að losa okkur við líkið en ég sagði honum bara að henda því frammaf svölunum. Það sem eftir er af búslóðinni minni verður hent á eftir honum og það tekur einhvern tíma fyrir kallinn á jarðhæðinni að grafa sig niður úr haugnum. Harðviðarhúsgögn. Þessi innbrotsþjófur verður orðin að áburði áður en það gerist. Sem ég segi. Konur eru svo miklu betur settar án karlmanns og ef ég væri ekki svona hrædd við Ken núna myndi ég pottþétt segja honum að við þurfum að tala saman.
|
