Mánudagur, 06. nóvember 2006
Ég er alveg rosalega sár yfir því að hafa tapað kjólnum og vængjunum. Held að Ken hafi verið að reyna að hughreysta mig áðan þegar hann benti á að það stóð nú aldrei til að ég færi að nota þetta dags daglega. Það er alveg sama, mig langaði að eiga þetta. Ég skil samt af hverju karlmaður myndi ekki skilja þetta, því ég skil karlmenn smá. Skilurðu? Fór samt að gráta - til öryggis. Af hverju geta karlmenn bara ekki samþykkt það sem maður segir og sýnt hluttekningu?
"Anna. You are unreservedly right and I agree with you wholeheartedly. There is no doubt, this might even be more tragic than Ishtar."
Af hverju skipta hlutir mann svona miklu máli?
Hinn fávitinn sem lögreglan tók, hann slapp úr haldi lögreglu og er horfinn. Líkurnar á því að ég fái þetta dót til baka eru null. Fyrst var ég rosalega reið, svo fór ég í afneitun og núna er ég komin í sorg.
Veit ekki hvað ég á að gera við hinn hvíta skóinn. Langar ekki að henda honum.
Annars er ég alveg rosalega vonlaus í skapinu þessa dagana, veit ekki hver fjandinn er að mér.
Ef einhver verður var við hvítan kjól með vængjum eins og þann sem ég var í á grímuballinu, bið ég um að hann hafi samband og láti mig vita. Það eru fundarlaun í boði.